Της Ευαγγελίας Καρεκλάκη

Ανάστατο είναι ένα ολόκληρο χωριό στο νομό Ηρακλείου (κοντά στην πόλη) μετά την ανακάλυψη μεγάλου θησαυρού σε παλαιό κτίσμα. Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες πρόκειται για αναρίθμητες χρυσές λίρες που ήρθαν στο …φως τυχαία, στη διάρκεια εργασιών αναστήλωσης-αναπαλαίωσης της εγκαταλελειμμένης οικίας.

Η υπόθεση έχει προκαλέσει έντονες συζητήσεις και σχόλια ανάμεσα στους ντόπιους και μονοπωλεί το ενδιαφέρον όλων το τελευταίο χρονικό διάστημα οπότε και έγινε γνωστή.

Ο τελευταίος ιδιοκτήτης του σπιτιού πέθανε πριν από χρόνια. Παιδιά δικά του δεν είχε και οι πιο μακρινοί συγγενείς δεν ενδιαφέρθηκαν για το σπίτι, το οποίο παρέμενε σφραγισμένο. Με τη φθορά του χρόνου κατάντησε σχεδόν ερείπιο και έτσι κάποιοι από το περιβάλλον του εκλιπόντα αποφάσισαν να το πωλήσουν σε Ηρακλειώτη επιχειρηματία. Ο τελευταίος αν και δεν κατάγεται από την περιοχή, είχε εκδηλώσει την επιθυμία να αγοράσει και να αναπαλαιώσει το συγκεκριμένο κτίσμα καθώς του άρεσε πολύ το χωριό. Η ζωή όμως απέδειξε ότι οι μακρινοί κληρονόμοι του αποθανόντα ιδιοκτήτη, είχαν βιαστεί να χαμογελάσουν για την αγοραπωλησία.

Ο νέος ιδιοκτήτης σχεδόν άμεσα έδωσε εντολή σε συνεργείο να ξεκινήσει τις εργασίες αναπαλαίωσης. Στη διάρκεια των εργασιών, σύμφωνα με πληροφορίες, χρειάστηκε να γκρεμιστεί ένας τσιμεντένιος καναπές. Τα μάτια των εργατών «θαμπώθηκαν» όταν αντίκρισαν χιλιάδες λίρες να κατρακυλούν στο πάτωμα ανάμεσα στα μπάζα.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι ο νέος ένοικος τρελάθηκε από τη χαρά του και φρόντισε να …αποζημιώσει τους εργάτες του συνεργείου, ζητώντας παράλληλα την …εχεμύθεια τους, κάτι που προφανώς δεν τηρήθηκε.

Ο εντοπισμός του θησαυρού που επί δεκαετίες είχε μείνει «θαμμένος» διέρρευσε στην τοπική κοινωνία που άρχισα να συζητά έντονα το θέμα. Μαρτυρίες κατοίκων αναφέρουν ότι παλαιότεροι κάτοικοι συζητούσαν για την ύπαρξη ενός μεγάλου θησαυρού, πίστευαν όμως ότι τελικά ήταν μύθος. Ο πρώτος ιδιοκτήτης της παλαιάς κατοικίας ήταν ένας άνθρωπος ιδιαίτερα έντιμος και βαθειά θρησκευόμενος. Την περίοδο της γερμανικής κατοχής πολλοί συγχωριανοί του εμπιστεύτηκαν στα χέρια του τη φύλαξη των μικρών ή μεγαλύτερων «θησαυρών» τους με την ελπίδα ότι οι λίρες και τα οικογενειακά κειμήλια θα επιστραφούν στα χέρια τους όταν με το καλό τελείωνε ο εφιάλτης του πολέμου. Δυστυχώς ο άνθρωπος έπαθε Αλτσχάϊμερ με αποτέλεσμα να «βραχυκυκλώσει» και να μην θυμάται πού είχε κρύψει τις λίρες. Λέγεται ότι συγχωριανοί και συγγενείς του χρόνια αργότερα είχαν σκάψει πατώματα και τοίχους (μέχρι και λαγούμια είχαν ανοίξει) προκειμένου να βρουν τις λίρες τους, όμως δεν βρέθηκαν ποτέ. Πίστεψαν ότι ο ιδιοκτήτης είχε κρύψει το θησαυρό κάπου αλλού, εκτός σπιτιού. Παρά τις προσπάθειες που κατέβαλλαν για τον εντοπισμό του χρυσού, ποτέ δεν κατάφεραν να τον βρουν. Ποτέ ωστόσο δεν πέρασε από το μυαλό τους ότι ο ιδιοκτήτης τους εξαπάτησε. Έκλαψαν, στεναχωρήθηκαν και το ξεπέρασαν. Δυστυχώς ουδείς δεν σκέφτηκε ποτέ να σκάψει τον επενδυμένο με πέτρα καναπέ που είχε κτίσει ο ένοικος στο χώρο της κουζίνας.