
“Οι επιστολές, εξάλλου, των έγκλειστων ασθενών του Λεπροκομείου προς τους αρμοδίους απηχούν τον απελπισμένο βίο τους...”
Βιβλίο έκανε την ιστορία του λεπροκομείου της Σπιναλόγκας συγκεντρώνοντας από το 2004 μέχρι σήμερα αρχειακό υλικό από τον τοπικό και αθηναϊκό Τύπο της εποχής, ιατρικά περιοδικά, επιστολές και ανέκδοτα έγγραφα η Λένα Ψηλομανουσάκη - Πιλατάκη, προϊσταμένη του Τμήματος Τηλεπικοινωνιών του αεροδρομίου “Νίκος Καζαντζάκης” η οποία μιλώντας στην “Π” η ίδια ανέφερε ότι το βιβλίο θα είναι έτοιμο μέχρι το τέλος του χρόνου.
“Παρακολούθησα” είπε”, με απόλυτο σεβασμό στο αρχειακό υλικό όπως παραδίδεται, τα ιστορικά γεγονότα της περιόδου 1903-1957 στο Λεπροκομείο της Σπιναλόγκας, προκειμένου να τα οργανώσω και να τα συστηματοποιήσω σε βιβλίο.
Αυτό το διάστημα κάνω τις τελευταίες βελτιώσεις στο υπάρχον υλικό, του οποίου τη φιλολογική επιμέλεια έχει αναλάβει η φιλόλογος Ελένη Νικολιδάκη - Περοδασκαλάκη, δ.φ., ώστε να μπορέσει ο αναγνώστης να μελετήσει με χρονολογική σειρά τα τεκταινόμενα εντός και εκτός της νησίας από πολιτικής, επιστημονικής και κοινωνικής πλευράς”.
Δεκάδες μαρτυρίες ανθρώπων
Η ίδια σημειώνει ότι είναι συγκινητικές οι δεκάδες μαρτυρίες όλων των περιηγητών, του πολιτικού, ιατρικού, δημοσιογραφικού και εκκλησιαστικού κόσμου, των επιστημόνων της χώρας αλλά και των επιστημόνων διεθνούς κύρους, ερευνητών, φιλάνθρωπων πολιτών, αλλά και των απλών ανθρώπων που τυχαία ή σκόπιμα βρέθηκαν και γνώρισαν τη Σπιναλόγκα και συγκλονίστηκαν από την εικόνα που παρουσίαζαν οι ασθενείς και με πόνο ψυχής κατέθεσαν τις εμπειρίες τους. Οι επιστολές, εξάλλου, των έγκλειστων ασθενών του Λεπροκομείου προς τους αρμοδίους απηχούν τον απελπισμένο βίο τους και τις κραυγές αγωνίας τους για το παρόν και το μέλλον τους. Είναι χαρακτηριστικές επίσης οι αναφορές των κατά καιρούς ιατρών - διευθυντών του Λεπροκομείου προς την Πολιτεία και τον τοπικό Τύπο για ενίσχυση του νοσοκομειακού έργου με ανθρώπινο δυναμικό και υλικοτεχνική υποδομή.
Η Λένα Ψηλομανουσάκη - Πιλατάκη, καταλήγει:
“Το βιβλίο αυτό πιστεύω ότι ενδιαφέρει τον κατʼ εξοχήν ιστορικό και επιστήμονα της ιατρικής που αποφασίζει να μελετήσει τη νόσο και την ιστορία της, την περίοδο του Λεπροκομείου της Σπιναλόγκας, τον επιστήμονα πολιτικής ιστορίας για το ρόλο που διαδραμάτισαν κυβερνήσεις, πολιτικές παρατάξεις, επώνυμοι και ανώνυμοι πολίτες στον τρόπο διαχείρισης μιας ασθένειας που είχε κοινωνικό αντίκτυπο και τον κάθε φιλίστορα πολίτη που ενδιαφέρεται για την επίσημη καταγραφή της αλήθειας. Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, ο άνθρωπος όπου γης έχει ανάγκη να αναζητήσει το παρελθόν του και να το καταδείξει στις σύγχρονες και τις επόμενες γενιές, ώστε να αποτελέσει τεκμήριο του παρόντος αλλά και του μέλλοντος...”.

