Το επίμαχο απόσπασμα αναφέρει:

«Περαιτέρω, ενόψει του περιεχομένου των ερωτημάτων επί των οποίων εκδόθηκαν οι προαναφερόμενες γνωμοδοτήσεις, η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου εξέφερε άποψη αποκλειστικώς ως προς την ίδρυση νέων εφετείων, χωρίς να εξεταστούν εναλλακτικές λύσεις για την ορθολογική διάρθρωση της δευτεροβάθμιας δικαιοσύνης. Τέλος, οι γνωμοδοτήσεις αυτές, αναφέρονται μεν, κατά τα ανωτέρω, και στο ζήτημα του κόστους από τη λειτουργία των εφετείων, αν και με γενικές σκέψεις, μη ελεγχόμενες, πάντως, ως προς την ορθότητα και την τεκμηρίωσή τους από το Συμβούλιο της Επικρατείας (πρβλ. ΣτΕ 4487/1995 επταμ.), όπως η αόριστη αναφορά στο ενδεχόμενο να καλυφθεί το κόστος αυτό από την απόδοση και τη δημιουργία θέσεων εργασίας στην περιοχή, η εκτίμηση, όμως, αυτή στηρίζεται, σε κάθε περίπτωση, σε οικονομικά δεδομένα του χρόνου έκδοσης των γνωμοδοτήσεων αυτών, τα οποία έχουν μεταβληθεί σημαντικά κατά τη διετία που μεσολάβησε από τη διατύπωση της γνώμης της Ολομελείας του Αρείου Πάγου έως την υποβολή του παρόντος σχεδίου προς επεξεργασία.

6 . Ενόψει των ανωτέρω, το υπό επεξεργασία σχέδιο δεν προτείνεται νομίμως. Οίκοθεν νοείται ότι εφόσον η Διοίκηση επιμείνει στην ίδρυση του επίμαχου εφετείου, οφείλει να προκαλέσει νέα γνωμοδότηση της Ολομελείας του Αρείου Πάγου, υποβάλλοντας στο Δικαστήριο αυτό το κατάλληλο, ενόψει των ανωτέρω, ερώτημα, ώστε να δοθεί στον εν λόγω γνωμοδοτικό σχηματισμό του Αρείου Πάγου η δυνατότητα να γνωμοδοτήσει κατʼ εκτίμηση όλων των κατά τα προαναφερόμενα κρίσιμων στοιχείων και δεδομένων. Περαιτέρω, μετά την έκδοση των σχετικών γνωμοδοτήσεων, η Διοίκηση οφείλει, εφόσον συντρέχει περίπτωση, να προωθήσει τυχόν νέα σχέδια προεδρικών διαταγμάτων εντός του απολύτως αναγκαίου για το σκοπό αυτό χρόνου, κατά τρόπο ώστε η επεξεργασία τους να διεξαχθεί σε χρόνο που τα στοιχεία που θα περιέχονται στις γνωμοδοτήσεις αυτές θα παραμένουν επίκαιρα».