Γενικότεροι είναι οι περιορισμοί που γίνονται βέβαια από τους καταναλωτές, αφού σταδιακά πλέον τα πραγματικά εισοδήματα συρρικνώνονται και η αγοραστική δύναμη γίνεται μηδαμινή.

Οι μειώσεις πραγματοποιούνται σε όλα τα επίπεδα, αρχής γενομένης από την συνέχιση του ίδιου τρόπου ζωής, αλλά με φθηνότερες λύσεις.

“Σαν οικογενειάρχης, θέλοντας και μη έχω αναγκαστεί να μετριάσω κάποια έξοδα.

Αυτή τη στιγμή τα έξοδα μου τα μετριάζω προς το παρόν με φθηνότερες λύσεις” αναφέρει ο κ. Μάνος Ανυφαντάκης, προσθέτοντας: “Σε σχέση με την έξοδο για παράδειγμα, έχουμε σταματήσει να πηγαίνουμε στα εστιατόρια με τον γρανίτη και το μάρμαρο κι επιλέγουμε μικρότερα ταβερνάκια με πολύ φιλικότερο περιβάλλον και πολύ καλύτερες τιμές. Σε σχέση με τα υπόλοιπα αγαθά, γίνεται μεγάλη στροφή προς τις προσφορές. Δεν μπορώ να περιορίσω τις αγορές σε είδη πρώτης ανάγκης, θα κοιτάξω όμως να αγοράσω το απορρυπαντικό για παράδειγμα που είναι πιο φθηνό για να περιορίσω τα έξοδα”.

Στην ίδια λογική ωστόσο κινούνται και άτομα νεαρότερα σε ηλικία, που επίσης δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν τις καταστάσεις.

“Έχω περιορίσει πάρα πολύ τα έξοδα, γιατί δεν γίνεται διαφορετικά” αναφέρει ο κ. Σωτήρης Παπουτσάκης και προσθέτει: “Σε πρώτη φάση περιόρισα τις εξόδους. Εκεί που έβγαινα για παράδειγμα τρεις φορές την εβδομάδα πριν, τώρα βγαίνω μόνο μία και πάλι συντηρητικά.

Και στα ρούχα και παπούτσια αναγκαστικά κόβω πάρα πολλά. Κοιτάζω να κρατήσω όσο μπορώ παραπάνω τα παλιά, αν χρειάζομαι κάτι οπωσδήποτε ψάχνω τις προσφορές και το φθηνό. Δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά γιατί η κατάσταση είναι δύσκολη”.