Eπιμέλεια Άννα Κωνσταντουλάκη

Το... ύψος του Οβελίξ, έχει ο σκύλος ράτσας Αγίου Βερνάρδου του Σάκη και της Εφης Σωκιανού και η οικογένεια, δεν δυσκολεύθηκε να του βρει το όνομα που του ταιριάζει.

Τεράστιος, οκνηρός και χαζούλης, ο έφηβος Οβελίξ, ζυγίζει ήδη 65 κιλά και είναι ο καλύτερος φίλος των παιδιών, όχι μόνο της οικογένειας αλλά και όλης της γειτονιάς. Αυτή είναι η ιστορία του:

“Πριν 1 χρόνο περίπου, αρχές Ιουλίου, μετά από σκέψη και ψάξιμο γιατί έχουμε 2 μικρά παιδιά, αποφασίσαμε να πάρουμε ένα σκύλο Αγ. Βερνάρδου. Του δώσαμε το όνομα Οβελίξ, γιατί πιστεύουμε ότι μοιάζει με τον ήρωα του κόμιξ, είναι χοντρός και έχει το “χαζό” ύφος. Είναι πολύ φιλικός και έχει ιδιαίτερη αδυναμία στα παιδιά. Είναι λίγο οκνηρός, είναι πολύ λιγούρης και λιχούδης. Οταν βλέπει κάποιον να τρώει του τρέχουν τα σάλια και έχει το ύφος του πεινασμένου για αιώνες. Είναι πεισματάρης όταν θέλει κάτι και λόγω του μεγάλου όγκου του, όταν θέλει παιχνίδια γίνεται κουραστικόκς.

Παρόλο τον όγκο του και την ηλικία του δεν έχει κάνει πολλές ζημιές και οι περισσότερες είναι κατά λάθος, δεν είναι ζημιάρικο ζώο. Από παιχνίδια του αρέσουν τα συμπαγή κόκκαλα του εμπορίου (πρώτα παίζει μαζί τους και μετά τα τρώει) και ενώ έχει δικά του παιχνίδια τρελαίνεται για τα λούτρινα ζωάκια των παιδιών. Οι σχέσεις του με τα άλλα ζώα είναι καλές. Αρκετά φιλικός και κοινωνικός, αλλά αρχικά είναι επιφυλακτικός. Προτιμήσεις στο φαγητό; Τα πάντα!!! Μα τα πάντα όμως και σε κλάσματα δευτερολέπτου! Μια φορά του έδωσα ένα μεζεδάκι σε μια χαρτοπετσέτα αλλά δεν πρόλαβα να την τραβήξω και την κατάπιε μαζί με το μεζεδάκι.

Ο Οβελίξ δεν έχει νευριάσει ποτέ, είναι όμως ανυπόμονος όταν θέλει κάτι και κυρίως όταν θέλει να βγει βόλτα. Εμάς μας εκνευρίζει όταν δεν κρατιέται και κατουράει το μπαλκόνι και όταν του τρέχουν τα σάλια. Είναι πολύ ήρεμος, όταν του δώσουμε κόκκαλο και όταν τον χαϊδεύει η μεγάλη μας κόρη.

Ο σκύλος μας είναι πολύ αστείος· όταν σε κοιτάει με το χαζό ύφος, αυτό της αγελάδας και όταν ξυπνάει και τα αυτιά του, επειδή είναι μεγάλα έχουν πάει πάνω στο κεφάλι του σαν μαντήλι.



Εμοιαζε με λούτρινο αρκουδάκι



Οταν πρωτοείδαμε τον Οβελίξ ήτανε σαν ένα μικρό λούτρινο αρκουδάκι, μεγαλώνοντας ήταν παιχνιδιάρης και κυνήγαγε τα παιδιά και κυρίως την μικρή, της δάγκωνε την πάνα και έτρεχε αυτή μπροστά κι εκείνος πίσω και μετά από λίγο έτρεχε αυτός μπροστά και η μικρή από πίσω κρατώντας του την ουρά. Επειδή είναι από τα πιο βραδυκίνητα σκυλιά μετά από μεγάλη βόλτα πέφτει ξερός, και κοιμάται για ώρες και βλέπει όνειρα γιατί κουνάει τα πόδια του και τα μουστάκια του. Οταν μπήκε στην εφηβεία αγανακτήσαμε γιατί άκουγε δύσκολα και προσπαθούσε να περάσει το δικό του, ακόμα δεν έχουμε φύγει από την εφηβεία, δεν σηκώνει ακόμα το πόδι του όταν κατουράει αλλά είναι πιο υπάκουος. Εχει πολλή αδυναμία στη μεγάλη μας κόρη. Μόλις έρχεται από το σχολείο κάνει σαν τρελός για να τον χαϊδέψει και όταν σταματάει της τραβάει το χέρι για να συνεχίσει, την κοιτάει με λατρεία και την ακούει περισσότερο από όλους. Είναι πολύ προστατευτικός με τα παιδιά και τα δικά μας και τα ξένα.

Είναι περίπου 65 κιλά δεν τον έχουμε ζυγίσει τον τελευταίο μήνα γιατί δεν τον χωράει η ζυγαριά και πρέπει να τον πάμε στον κτηνίατρο, έχει φτάσει η ράχη του το τραπέζι της κουζίνας και το κεφάλι του το περνάει. Το γάβγισμά του είναι πολύ δυνατό, ευτυχώς δεν γαβγίζει μόνο όταν θέλει κάτι και δεν χωράει πια στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου με τα παιδιά το πιάνει μόνος του. Είναι ο Οβελίξ ο χαζούλης μας γίγαντας που αφήνει τα παιδιά να τον παιδεύουν χωρίς να αντιδράει και ενώ του γκρινιάζουμε είνα μέλος της οικογένειάς μας και τον αγαπάμε πολύ!!!