Κοινωνική ευθύνη
“Το προπατορικό ερώτημα, λοιπόν. Παίζεται μπάλα σε τοπικές συνθήκες οξείας κρίσης; Προφανώς. Παίζεται, το ίδιο όσο ανεβαίνουν οι παραστάσεις στα θέατρα ή όσο προβάλλονται τα φιλμ στους κινηματογράφους. Λειτουργούν οι χώροι, και είναι άλλο πράγμα η διάθεση ή το πλήθος των θεατών που μπαίνουν ή δεν μπαίνουν στη διαδικασία να προσέλθουν. Να το δούμε δίχως φορτίσεις. Κατ' αρχήν, η παράμετρος του «εθνικού πένθους». Δεν νοείται, ας είμαστε σοβαροί. ΑΕΚ - Σεβίλλη, τέλη καλοκαιριού 2007 στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ, έπαιξαν... εν μέσω δεκάδων Ελλήνων νεκρών από τις πυρκαγιές. Δεν συμμετέχεις στο πένθος με αναβολές, ούτε με ενός λεπτού σιγή ή μαύρα περιβραχιόνια. Εχει αξία, εάν το θέλεις, να συμμετέχεις όπως συμμετείχε τότε, εκ των υστέρων, η UEFA. Με γενναιόδωρο τσεκ αλληλεγγύης. Ενίσχυσης όσων επλήγησαν. Ενα εκατομμύριο ελβετικά. Αυτό, ναι, είναι (πολύ περισσότερο από οτιδήποτε βερμπάλ) αίσθηση κοινωνικής ευθύνης. Στην περίπτωσή μας; Παίζεις και, μια ιδέα για χειρονομία, δίνεις τις εισπράξεις στις οικογένειες που έχασαν τους ανθρώπους τους. Διότι εδώ έχει εκλείψει, προ πολλού, η απλή λογική. Εχει καταργηθεί, επί της ουσίας. Κάτι, το τέλος της λογικής δηλαδή, που... αποθεώθηκε με την ολημερίς ζύμωση στους κόλπους της Σούπερ Λίγκας. Οταν τσιτσιρίζονταν, από το πρωί έως το βράδυ, στο φοβερό θέμα τι θα αποκάνουν με το πρόγραμμα των επόμενων τεσσάρων αγωνιστικών των πλέι οφ. Απομονωμένοι σε έναν αξιοθρήνητο μικρόκοσμο”.
ΑΛΕΞ. ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
GOAL NEWS