Ερωτηθείς για την περίπτωση του πατροκτόνου Γιώργου Μεταξάκη, υποστηρίζει:

«Αυτός δεν είναι εγκληματίας. Αυτά τα περιστατικά είναι ψυχιατρικά. Δεν τα έπνιξε τα παιδιά του από μίσος. Τα βαριά εγκλήματα γίνονται από παρανοϊκή ψύχωση. Δεν σκέφτεται ο άλλος. Άλλα καταλαβαίνει, άλλα ερεθίσματα παίρνει. Σε περιόδους παρανόησης, γίνονται εγκληματίες.

Ενδεικτικά αναφέρει την περίπτωση ενός πατέρας, ο οποίος είχε ερωτικές συνευρέσεις με τις δύο κόρες του και είχε αποκτήσει μαζί τους τέσσερα παιδιά. «Εκείνες έρχονταν και τον επισκέπτονταν. Τον αγαπούσαν και τον φρόντιζαν. Κρατούνταν στην ψυχιατρική κλινική του Κορυδαλλού. Όταν συνήλθε και συνειδητοποίησε τι είχε κάνει, αυτοκτόνησε». Όπως λέει, το ίδιο συνέβη και με μία μητέρα που έπεσε από το μπαλκόνι αγκαλιά με το παιδί της. Το μωρό σκοτώθηκε και εκείνη υπέστη ένα απλό κάταγμα. Συνειδητοποίησε το μέγεθος της τραγωδίας στην πορεία.

Αναφέρεται και στο διαβόητο κακοποιό Κώστα Πάσσαρη, τον οποίο επίσης κατατάσσεται στις ψυχιατρικές περιπτώσεις, υπογραμμίζοντας όμως τον καταλυτικό ρόλο που παίζει στην ψυχοσύνθεση ενός ανθρώπου η παιδική του ηλικία. «Αυτό που έχω καταλάβει είναι πόσο σημαντικό ρόλο παίζουν οι κακές συνθήκες διαβίωσης στην παιδική ηλικία. Είχα έναν κρατούμενο που μου έλεγε συνεχώς: «τι περιμένεις γιατρέ από μένα. Με άφησε η μητέρα μου στο βρεφοκομείο». Είχε σκοτώσει δύο. Μέσα του είχε μόνο μίσος για την άγνωστη μητέρα του το οποίο μεταφέρεται στους ανθρώπους. Όλοι αυτοί «σέρνονται» από τα βιώματα της παιδικής τους ηλικίας».

Κληθείς να σχολιάσει τέλος το μεγάλο αριθμό εξαρτημένων από τα ναρκωτικά που είναι έγκλειστοι στις φυλακές, ο γιατρός τάσσεται ανοιχτά υπέρ της ελεύθερης κυκλοφορίας των εξαρτησιογόνων, θεωρώντας ότι μόνο έτσι θα υπάρξει ουσιαστική αντιμετώπιση του προβλήματος.