Της Ευαγγελίας Καρεκλάκη
Πέρασε σχεδόν 28 χρόνια στη φυλακή Κορυδαλλού. Δεν πρόκειται για κάποιον ισοβίτη αλλά για το γιατρό της φυλακής Γιώργο Ιεραπετριτάκη, ο οποίος μιλώντας στην «Π» αποκαλύπτει ότι όσο υπηρετούσε στο μεγαλύτερο σωφρονιστικό κατάστημα της χώρας «αισθανόταν μεγάλη ασφάλεια». Φίλοι του έγιναν ακόμα και άνθρωποι με τρεις και τέσσερις δολοφονίες στο ενεργητικό τους. Αρνείται κατηγορηματικά τη φράση «γεννημένος δολοφόνος» και υποστηρίζει- με το δικαίωμα που του δίνει η εμπειρία μιας ζωής- ότι «δεν συνάντησε ποτέ ανθρώπους που έκαναν έγκλημα και το έγκλημα να ήταν «ριζωμένο» στο DNA τους». Ψυχιατρική περίπτωση και όχι εγκληματία χαρακτηρίζει τον Μεταξάκη, τον άνθρωπο που συγκλόνισε το πανελλήνιο όταν έπνιξε τα τρία του παιδιά στον Αλμυρό ποταμό. Στην ίδια κατηγορία κατατάσσει και έναν άλλο κρατούμενο, ο οποίος τελικά αυτοκτόνησε όταν συνειδητοποίησε ότι τα τέσσερα εγγόνια του από τις δύο κόρες του ήταν ταυτόχρονα και παιδιά του.
Ο κ. Ιεραπετριτάκης μεγάλωσε στο Ηράκλειο αν και κατάγεται από το Βραχάσι. Τα τελευταία χρόνια διατέλεσε διευθυντής της Κεντρικής Υγειονομικής Υπηρεσίας του υπουργείου Δικαιοσύνης, ωστόσο συνέχισε να ασκεί κανονικά τα ιατρικά του καθήκοντα στον Κορυδαλλό καθώς πάντα θεωρούσε ενδιαφέρον το αντικείμενο.
«Στα 28 χρόνια μέσα στις φυλακές αντιμετώπιζα εκτός από τους συνήθεις κρατούμενους για εγκλήματα, απάτες κλπ και γιατρούς που ήταν έγκλειστοι για ιατρικά λάθη, παραλείψεις, για οικονομικές ατασθαλίες και για «φακελάκια».
Για να φθάσει ένας γιατρός να μπει στη φυλακή, το παράπτωμα πρέπει να είναι «καραμπινάτο». Όλους τους συναδέλφους οφείλω να πω ότι τους εξυπηρέτησα. Τους έδινα κάποια πόστα ανάλογα με την ειδικότητά τους. Απασχολούνταν και αυτοί, εξυπηρετούσαν και την υπηρεσία».
Σε αυτούς τους έγκλειστους γιατρούς που συνάντησε στον Κορυδαλλό είναι αφιερωμένο και το βιβλίο του «Ιατρική Εξουσία» που αναμένεται να παρουσιαστεί στη διάρκεια εκδήλωσης στις 12 Μαΐου. Τραγικές ιστορίες δοσμένες όμως με χιούμορ.
Ενδεικτική είναι η αληθινή ιστορία που περιγράφει ο ίδιος στην «Π» μέσα από τη δική του ματιά:
«Θυμάμαι ένας χειρουργός, είχε μία φασαρία νωρίτερα με το διευθυντή της κλινικής. Ετοίμασε τον ασθενή του για επέμβαση. Θα του έκοβε το δεξί πόδι λόγω σακχαρώδους διαβήτη. Ο νοσοκόμος όμως είχε γυρίσει ανάποδα το κρεβάτι και έτσι έκοψε το αριστερό πόδι. Τότε του λέει ο βοηθός του: τώρα τι κάνουμε; «Θα κόψουμε και αυτό που είχε πρόβλημα» απάντησε ο γιατρός.
Μόλις ξύπνησε ο ασθενής από τη νάρκωση, άρχισε να γυρεύει τα πόδια του. Δικαιολογήθηκε ότι στον έλεγχο που έκανε πριν από την επέμβαση, διαπιστώθηκε ότι και το αριστερό πόδι δεν έκανε αιμάτωση και έπρεπε να κόψουν και τα δύο».

