
Γρήγορα όμως έγινε η «αποκάλυψη» ότι τον ίδιο ακριβώς τίτλο είχαμε και στο περυσινό αντίστοιχο αφιέρωμα. Και πριν μας «κατηγορήσετε» για έλλειψη φαντασίας, μάλλον θα πρέπει να ρίξετε τις... ευθύνες στον ίδιο τον Εργοτέλη, που τόσο πέρυσι, όσο και φέτος δεν μπόρεσε να σηκώσει το... ανάστημα του και να μας αναγκάσει σήμερα να αναζητάμε άλλους τίτλους. Πιο «πλούσιους» και φανταχτερούς.
Η πραγματικότητα όμως είναι ίδια. Πεζή, άνοστη χωρίς καρυκεύματα και μόνο το... περυτίλιγμα αλλάζει. Πέρυσι το κάτι παραπάνω χάθηκε γιατί ο Εργοτέλης δεν μπόρεσε να κερδίσει τους «μικρούς», ενώ φέτος βελτιώθηκε στον τομέα αυτό, αλλά έπεσε σε «χειμερία νάρκη διαρκείας», με αποτέλεσμα ό,τι «έχτιζε» στις 13 πρώτες αγωνιστικές όπου μπορούσε να κοκορεύεται για τους 21 πόντους ως βαθμολογική συγκομιδή, την τέταρτη θέση, τις πέντε νίκες και τις έξι ισοπαλίες και τις μόλις δύο ήττες από τους δύο «αιωνίους» τα γκρέμισε όλα στη συνέχεια. Όλα έμοιαζαν ρόδινα, αλλά η ήττα στα Γιάννενα που ακολούθησε, ήταν ο «βατήρας» για να πέσει η ομάδα στα βαθιά και στο τέλος να κινδυνεύει να... πνιγεί. Η «σφαλιάρες» ήταν διαδοχικές με τον Εργοτέλη να έχει μόλις δύο νίκες και τρεις ισοπαλίες σε 14 ματς (τεράστια η διαφορά) και μετά την εντός έδρας ήττα από τον Ηρακλή μπήκε σε μεγάλο κίνδυνο ακόμα και η παραμονή του στην κατηγορία. Τόσο χάλια δηλαδή. Τουλάχιστον στο τέλος οι δύο νίκες σε Καβάλα και εντός με τα Γιάννενα σε ματς όπου «ενεργοποιήθηκε» όλη η Κρήτη, οι «κιτρινόμαυροι» εξασφάλισαν έστω την παραμονή τους, αλλά η ευκαιρία είχε και πάλι «πετάξει». Και επειδή τέθηκε και δίλημμα για το αν η χρονιά ήταν επιτυχημένη ή όχι επειδή επιτεύχθηκε ο αρχικός στόχος της παραμονής, η... απάντηση είναι δεδομένη. Για τον Εργοτέλη των 13 πρώτων αγώνων, η τελική κατάταξη τον αδικεί κατάφωρα. Για τον Εργοτέλη συνολικά του 2010 η παραμονή θα πρέπει να συνοδευτεί με... σαμπάνιες. Όσο δε για τους λόγους που έκαναν τον... κύκνο να μοιάζει με ασχημόπαπο, είναι αρκετοί και ποικίλοι. Από τα... εύκολα αν ξεκινήσει κάποιος θα σταθεί στην ατυχία, στις κακές διαιτησίες αλλά και στις πολλές απουσίες (λόγω καρτών και τραυματισμών) σε σημαντικά παιχνίδια. Την ίδια ώρα όμως υπάρχουν και ευθύνες εντός του ποδοσφαιρικού τμήματος. Οι περισσότεροι παίκτες έπαιζαν για τον εαυτό τους και όχι για την ομάδα, ο προπονητής αδυνατούσε να «μπαλώσει» την κατάσταση και στην διοίκηση δεν μπορούσαν να σύρουν τα λουριά και όλοι μαζί δεν μπόρεσαν να σηκώσουν το «βάρος» της αγωνιστικής και βαθμολογικής υπέρβασης. Και μην σταθούμε στο «άδειο» γήπεδο που δεν προκαλεί πίεση στους παίκτες για το αποτέλεσμα. Γιατί πολύ απλά στο «άδειο» αυτό γήπεδο, οι ίδιοι παίκτες «πετούσαν» στις 13 πρώτες αγωνιστικές.

