Το ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί τα υπέρβαρα/παχύσαρκα παιδιά βρίσκονται στο περιθώριο των κοινωνικών αλληλεπιδράσεων στο σχολείο. Για να απαντήσουν το ερώτημα αυτό η κ. Κορνηλάκη και ο κ. Χλουβεράκης μελέτησαν τα κοινωνικά στερεότυπα που συνοδεύουν την παχυσαρκία. Σε κάθε παιδί που έλαβε μέρος στη μελέτη διάβασαν 15 σύντομες ιστορίες, οι οποίες περιέγραφαν δύο παιδιά, τα οποία όμως διέφεραν ως προς τις σχολικές, καλλιτεχνικές και αθλητικές τους επιδόσεις, την κοινωνική τους συμπεριφορά και στοιχεία της προσωπικότητάς τους. Παραδείγματος χάριν, το ένα παιδί ήταν συνεργάσιμο, ενώ το άλλο δεν ήταν ή το ένα είχε καλές επιδόσεις στα μαθηματικά, ενώ το άλλο δεν είχε. Στο τέλος κάθε ιστορίας ζητήθηκε από τα παιδιά της μελέτης να επιλέξουν ποιο σκίτσο θεωρούσαν ότι αντιστοιχούσε στην εικόνα των παιδιών της ιστορίας. Τα σκίτσα απεικόνιζαν παιδιά, τα οποία διέφεραν μονάχα ως προς το σωματικό τους βάρος, το ένα ήταν λιποβαρές, το άλλο κανονικού βάρους και το τρίτο παχύσαρκο.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι, ως επί το πλείστον, τα παιδιά επέλεγαν το κανονικού βάρους σκίτσο για τα θετικά γνωρίσματα και το παχύσαρκο για τα αρνητικά. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει ένα δυνατό στερεότυπο για τα παχύσαρκα άτομα, το οποίο ανιχνεύεται ιδιαιτέρα έντονο από την προσχολική ακόμα ηλικία. Τα παιδιά αποδίδουν στους παχύσαρκους μειωμένες κοινωνικές δεξιότητες, χαμηλότερη σχολική και καλλιτεχνική ικανότητα, μειωμένες αθλητικές επιδόσεις, ενώ τους αποδίδουν και αρνητικά γνωρίσματα προσωπικότητας και χαρακτήρα.