Της Ευαγγελίας Καρεκλάκη

Τα πτώματα μιλούν, αρκεί να ξέρεις τη... γλώσσα τους

Ο ιατροδικαστής Αντώνης Παπαδομανωλάκης αποκαλύπτει τα μυστικά της ενασχόλησης με το θάνατο


Ο σπαρακτικός θρήνος στο νεκροτομείο είναι αυτό που μέχρι και σήμερα, μετά από δεκαεννιά χρόνια ενασχόλησης του με το αντικείμενο, κλονίζει τον ιατροδικαστή Κρήτης Αντώνη Παπαδομανωλάκη, όπως αποκαλύπτει σε συνέντευξη του στην «Π».

«Μετά από τόσα χρόνια, δεν θα έλεγα ότι σοκάρομαι στη θέα του νεκρού. Αυτό που με σοκάρει και μου «ξυπνάει» συναισθήματα είναι ο θρήνος της μάνας, του πατέρα, του αδερφού. Των οικείων που έχασαν ένα αγαπημένο τους πρόσωπο. Ο θρήνος αυτός είναι απερίγραπτος. Έντονος. Σε φορτίζει συναισθηματικά. Σε λυγίζει. Γιʼ αυτό και εγώ φροντίζω πάντα να απομακρύνομαι αφού προηγουμένως ενημερώσω τους πιο ψύχραιμους συγγενείς» εκμυστηρεύεται με αφοπλιστική ειλικρίνεια.

Στον αντίποδα όμως, δεν κρύβει και τα συναισθήματα θαυμασμού που έχει νιώσει για τη δύναμη ψυχής ανθρώπων που συνάντησε μέσα στο νεκροτομείο σε τραγικές στιγμές της ζωής τους.

Όπως στην περίπτωση ενός πατέρα που έχασε το 10χρονο κοριτσάκι του από αιφνίδιο θάνατο. «Θαύμασα πραγματικά το κουράγιο του γιατί είχε την ψυχραιμία να τον ενημερώσω. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος ήταν πολύ συγκινητικός. Κάθισε δίπλα μου και με μια γλυκιά νοσταλγία στο πρόσωπο του μου περιέγραψε την προηγούμενη ημέρα της κορούλας του. Ήταν σε ένα γλέντι και το κοριτσάκι ήταν πολύ χαρούμενο. Μου έλεγε ότι το παιδί χοροπηδούσε και τους αγκάλιαζε όλους. Τους φιλούσε και χόρευε σαν να καταλάβαινε ότι ήταν οι τελευταίες του στιγμές. Αυτός ο πατέρας θυμόταν το παιδί του χαρούμενο. Έτσι είχε χαραχτεί στη μνήμη του».

Ο Αντώνης Παπαδομανωλάκης, μεγάλωσε στη Γερμανία όπου οι γονείς του ήταν μετανάστες. Σπούδασε ιατρική στη Θεσσαλονίκη. Σχεδίαζε να γίνει δερματολόγος, όμως στο διάβα του βρέθηκε ο συμπατριώτης μας Κώστας Χουρδάκης που τότε δίδασκε ιατροδικαστική στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Η γνωριμία μαζί του έμελλε να αποδειχτεί μοιραία αφού εκείνος ουσιαστικά τον προέτρεψε να ασχοληθεί με την ιατροδικαστική.

Θυμάται ότι οι γονείς του τότε είχαν αντιδράσει με την απόφαση του να γίνει ιατροδικαστής. Ήθελαν, όπως λέει, ένα γιατρό που να βοηθάει τους συνανθρώπους του και να σώζει ζωές. Και όχι έναν γιατρό που θα ασχολείται με τους …πεθαμένους.

Ακόμα και σήμερα πάντως, όταν κάνει μια νέα γνωριμία, φροντίζει να προλαβαίνει, όπως λέει, τις αντιδράσεις των νέων φίλων του. «Φροντίζω εγώ να αντιδράσω πρώτος. Τους λέω: «είμαι ιατροδικαστής» και αμέσως μετά: «αχρείαστος να είμαι». Έτσι τους προλαβαίνω. Δεν είμαστε και παράξενα όντα» λέει χαμογελώντας.