Στα φεστιβάλ, εστιάζετε περισσότερο στο περιβάλλον και σε θέματα υγείας παρά στον κινηματογράφο. Πιστεύετε πως ρόλος ενός καλλιτέχνη είναι να στέλνει μηνύματα μέσα από τη δουλειά του;
«Οργανώνω δύο Διεθνή Θεματικά Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Στον προγραμματισμό τους επιδιώκουμε να βρίσκουμε πολύ καλές κινηματογραφικές ταινίες που να αγγίζουν θεματικές κοντινές με τις γενικούς άξονες του θέματος του κάθε φεστιβάλ. Εννοείται όμως ότι, κατ αρχήν, μας ενδιαφέρει να είναι καλές ταινίες, να μην είναι ρεπορτάζ ή γενικά να μην αλληθωρίζουν στην τηλεόραση και να προτείνουν μια ηθική στάση αλλά κυρίως να έχουν την υπογραφή του σκηνοθέτη τους, οπότε να είναι αξιόλογα κινηματογραφικά έργα. Ο ρόλος του κάθε ανθρώπου είναι να βρίσκεται σε μια πνευματική εγρήγορση, αλλιώς δεν ζει τη ζωή αλλα τον ζει η ζωή, είναι σκλάβος της αντί να γεύεται τα υπέροχά της δώρα.
Ο κάθε άνθρωπος οφείλει να μην είναι σκλάβος συμπεριφορών που άλλοι αποφασίζουν για τον ίδιο, είτε αυτές είναι κοινωνικές είτε είναι καταναλωτικές, ή ακόμη και πιο απλά ενδυματολογικές, αλλιώς χάνει τον εαυτό του και γίνεται ένας ανώνυμος μέσα σε ένα πλήθος, η τύχη του οποίου ρυθμίζεται από άλλους, τα φαινόμενα δηλαδή των καιρών μας.
Δανειζόμαστε για να καταναλώνουμε πράγματα που δεν χρειαζόμαστε γιατί υποτίθεται ότι έτσι αποκτούμε κοινωνική υπόσταση. Μεγάλη παγίδα. Ο καλλιτέχνης ως ένας άνθρωπος που καλλιεργεί τις ευαισθησίες ως καθημερινή επίπονη εξάσκηση για να προκαλεί την κοινωνία να μην βουλιάξει σε επιταγές μη ανθρώπινες απλά έχει ευθύνη να είναι αφιονισμένος και να μην πέφτει και εκείνος σε καλοστημένες παγίδες αλλά να τις ξεσκεπάζει.
Έτσι μπορεί να πάει την τέχνη του μπροστά και τους αποδέκτες της να τους βγάλει από μια καθημερινή λάσπη σε ένα υπέροχο ξέφωτο, από κει και πέρα ο καθενας είναι μόνος του και ο περιπατός του δικός του».

