«Στις δύσκολες εποχές που διανύουμε, η κρίση δεν έχει ʽʼχτυπήσειʼʼ μόνο τα πορτοφόλια μας, αλλά ακόμα χειρότερα τη διάθεση για τη ζωή και τις χαρές της»
«Για πολλούς, η εορταστική περίοδος είναι ένας καταναγκασμός, μια και το έθιμο
και οι κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς επιτάσσουν να εμφανίζονται φρέσκοι, λαμπεροί, ευδιάθετοι και χαμογελαστοί, παρά τα προβλήματα που μπορεί να έχουν»
Για πολλούς η εορταστική περίοδος φέρνει χαρά, αισιοδοξία, διάθεση να ανταλλάξουν μηνύματα αγάπης, διάθεση να γλεντήσουν και να βρεθούν κοντά με την οικογένεια και τους φίλους τους.
Για άλλους, αυτές οι μέρες είναι ένας καταναγκασμός που τους προκαλεί άγχος και μελαγχολία γιατί οι ίδιοι για πολλούς λόγους βιώνουν το δικό τους «Γολγοθά».
“Είναι δύσκολες οι εποχές που διανύουμε”, λέει η ψυχολόγος Δέσποινα Λιμνιωτάκη, “η κρίση δεν έχει “χτυπήσει” μόνο τα πορτοφόλια μας αλλά ακόμη χειρότερα τη διάθεση για τη ζωή και τις χάρες της.
Η ψυχολόγος αναφέρει:
“Για τους περισσότερους ανθρώπους, η περίοδος των εορτών ξεδιπλώνεται προκαλώντας αντιφατικά αισθήματα ευτυχίας κι εξάντλησης, μαγείας και μοναξιάς, ανανέωσης και άγχους. Κι αυτό επειδή - ανεξάρτητα από τα έθιμα που φέρνουν την οικογένεια γύρω από το γιορτινό τραπέζι και τα μηνύματα αγάπης που ανταλλάσσουμε μεταξύ μας - αυτοί κατακλύζονται από επιπρόσθετες υποχρεώσεις κι ευθύνες, μερικές από τις οποίες μεταφράζονται σε υπερβολικές δόσεις από αγορές, έξοδα, ανθυγιεινό φαγητό, μετακινήσεις, ξενύχτια και συναναστροφές, που διεκδικούν το χρόνο, τη διάθεση και την υπομονή τους. Για πολλούς, η εορταστική περίοδος είναι ένας καταναγκασμός, μια και το έθιμο και οι κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς επιτάσσουν να εμφανίζονται φρέσκοι, λαμπεροί, ευδιάθετοι και χαμογελαστοί, παρά τα προβλήματα που μπορεί να έχουν. Έτσι όταν τελειώσει το γλέντι, μένουν φτωχότεροι, τόσο οικονομικά, όσο και ψυχικά, ενώ, αντί να έχουν διασκεδάσει, καταλήγουν να αισθάνονται άρρωστοι, στρεσαρισμένοι ή μελαγχολικοί. Στις δύσκολες εποχές που διανύουμε, η κρίση δεν έχει χτυπήσει μόνο τα πορτοφόλια μας, αλλά ακόμα χειρότερα τη διάθεση για τη ζωή και τις χαρές της”.
Βιώνοντας την απώλεια
Οπως εξηγεί η Δ. Λιμνιωτάκη, “για τους ανθρώπους που βιώνουν την απώλεια, είτε σε ανθρώπινο δυναμικό, είτε σε ηθικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, τα πράγματα γίνονται ακόμα δυσκολότερα. Πολλές φορές, αυτοί γίνονται θεατές μιας παράτας που δεν τους εμπεριέχει και δεν τους αφορά. Η γιορτή μεγεθύνει τη θλίψη και όλες οι συνήθειες ή τα έθιμα της εποχής μοιάζουν ασύμβατα με τον πόνο που νοιώθει αυτός που μένει πίσω. Οι γιορτές συμβολίζουν τη ζωή και καλλιεργούν την ελπίδα, ενθαρρύνουν την ένωση και στοχεύουν σε ένα νέο, ελπιδοφόρο ξεκίνημα με την Ανάσταση. Τίποτα από όλα αυτά όμως δεν είναι ικανά να αγγίξουν ένα άτομο πνιγμένο στα προβλήματα ή τα χρέη. Η διαφορά στην ένταση και η διαφορετικότητα των συναισθημάτων του υπόλοιπου κόσμου δημιουργεί μια παραφωνία”.
Μοναξιά, ο δρόμος προς το «Γολγοθά»
“Για πολλούς μοναχικούς ταξιδιώτες της ζωής, οι εορταστικές εκδηλώσεις του Πάσχα είναι ο δικός τους δρόμος προς το Γολγοθά”, λέει και εξηγεί:
“Γιατί συμβαίνει αυτό; Και πως θα μπορέσουμε να κρατήσουμε την αυτοκυριαρχία μας κόντρα σε έναν πολιτισμό που πλασάρει την ευρωστία και την καταναγκαστική ευτυχία παντός καιρού, ενώ δεν έχει καταστρώσει ένα σαφές πλάνο υπέρ της ποιότητας ζωής κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες; Λένε πως η κατάθλιψη είναι η νόσος της εποχής μας. Ποτέ στο παρελθόν δεν φάνταζε ορθότερη αυτή η άποψη. Σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας, ξοδεύουμε πολλή ενέργεια επενδύοντας στην επιφάνεια, π.χ. στην καριέρα, την κοινωνική θέση, την απόκτηση αγαθών, την κατανάλωση, δηλαδή στο εφήμερο. Αφήνουμε τον πόθο για τα υλικά αγαθά να μας κυριεύσει και καταναλωνόμαστε σε ένα ατέλειωτο κυνήγι δύναμης κι εξουσίας. Έτσι, σε μια ενδεχόμενη ανατροπή, οι δυνάμεις μας εγκαταλείπουν, δεν μπορούμε να πιαστούμε από πολλά”.
