Επιμέλεια Άννα Κωνσταντουλάκη

Είναι εξαιρετικά κοινωνική και λατρεύει τα ταξίδια κάθε είδους, με προτίμηση στα αεροπορικά, όπου δεν προβληματίζεται ούτε από τις ισχυρότερες αναταράξεις και φέρεται σαν κυρία στους ελέγχους

Tαλαιπωρημένη, φοβισμένη και άρρωστη, ήταν η αδέσποτη Ντίξι όταν την βρήκαν οι άνθρωποι που της πρόσφεραν την φροντίδα τους κι ό,τι άλλο χρειαζόταν για να γίνει ευτυχισμένη. Χάδια, βόλτες, περιποίηση και πολλά ταξίδια…

Ο Κώστας Κύρου, μας γράφει για την κοινή ζωή τους.

«Η Ντίξη είναι ένα μικρόσωμο, ημίαιμο Γκριφόν που μπήκε στη ζωή μας τον Οκτώβριο του 2007. Εκείνη την εποχή, ψάχναμε για ένα σκυλάκι μικρού μεγέθους, επειδή ταξιδεύουμε συχνά και θέλαμε να μας συνοδεύει στις μετακινήσεις μας. Όταν είδαμε στην εφημερίδα μια αγγελία της Ζωόφιλης Δράσης για ένα πολύ ταλαιπωρημένο σκυλάκι περίπου 2 ετών και γύρω στα 3 κιλά που, όπως έλεγε χαρακτηριστικά, «δίνεται μόνο για αγάπη» ζητήσαμε να το δούμε. Ήταν ακόμη πολύ αδύναμη, αν και είχαν περάσει περίπου δύο μήνες από τότε που βρέθηκε ετοιμοθάνατη με βαριά μορφή ερλιχίωσης παρατημένη σε μία αραιοκατοικημένη περιοχή, ωστόσο φαινόταν ένα πολύ τρυφερό και ήρεμο σκυλί που σου δημιουργεί τη διάθεση να το προστατέψεις. Κάπως έτσι ξεκίνησε η κοινή μας ζωή…

Αποφασίσαμε να κρατήσουμε το όνομα Ντίξη που της είχε δώσει η Αλεξάνδρα, η κοπέλα που είχε αναλάβει να την φροντίσει μέχρι να βρεθεί το κατάλληλο σπίτι.

Παρότι είναι πολύ υπάκουη, παρουσιάζει κάποιες φορές …επαναστατική διάθεση – ιδίως όταν η εντολή δεν προέρχεται από μένα ,καθώς με διάλεξε από την πρώτη στιγμή ως αφεντικό της και πηγαίνουμε κάθε μέρα μαζί τη βόλτα μας στο πάρκο, πρωί και βράδυ. Είναι εξαιρετικά κοινωνική και λατρεύει τα ταξίδια κάθε είδους, με προτίμηση στα αεροπορικά, όπου δεν προβληματίζεται ούτε από τις ισχυρότερες αναταράξεις και φέρεται σαν κυρία στους ελέγχους. Χαίρεται πολύ όταν έρχεται κόσμος στο σπίτι (έστω και για ντιλίβερι) και αγαπάει πολύ τα παιδάκια, αν και λίγο τα φοβάται. Δεν είναι και πολύ θαρραλέα και ο κατάλογος των πραγμάτων που την φοβίζουν είναι πολύ μεγάλος: γάτες, μηχανάκια, αυτοκίνητα, δυνατός αέρας, βροντές, αστραπές, θάλασσα, μεγαλύτερα σκυλιά κλπ, ενώ αντιδρά με τρόμο και ουρλιαχτά στις σειρήνες κάθε είδους (πυροσβεστική, αστυνομία, ασθενοφόρο).

Κατά τα άλλα, δεν γαυγίζει ποτέ, δεν λερώνει σε εσωτερικούς χώρους, δεν κάνει ζημιές στο σπίτι και, όταν την παίρνουμε μαζί στις εξόδους για φαγητό, στο μαγαζί κάθεται ήσυχα μέσα στην τσάντα μεταφοράς χωρίς να δημιουργεί κανένα πρόβλημα.

Λατρεύει τις λιχουδιές όπως γλυκά, κοψίδια αλλά και τα φρούτα (πορτοκάλι, μήλο) και μερικά λαχανικά (τρελαίνεται να τραγανίζει καρότα). Μάλιστα, για να εξασφαλίσει το μεζέ που θέλει στέκεται όρθια στα δύο πόδια –σαν να έχει προϋπηρεσία σε τσίρκο… Είναι κάτι που μας κάνει να γελάμε πολύ, όπως και η συνήθεια να κρύβει στις γλάστρες της βεράντας όλους τους θησαυρούς της και να τους ξεχνάει τελείως.

Τα σχεδόν τρία χρόνια που ζούμε μαζί δεν έτυχε ποτέ να γίνουμε έξαλλοι μαζί της, αντίθετα με τη φυσική γλυκύτητά της κατάφερε να κερδίσει την αγάπη και των μελών της ευρύτερης οικογένειας που δεν είχαν εξοικείωση με τα κατοικίδια. Ίσως, η υιοθέτηση ενός ενήλικου ζώου να είναι ένα ρίσκο, αλλά στην περίπτωση της Ντίξη, αποδείχθηκε ότι αν είσαι καλοπροαίρετος, τα ζώα το αναγνωρίζουν και το ανταποδίδουν με αγάπη.”