Η Μεγάλη Πέμπτη ήταν αφιερωμένη στο βάψιμο των αυγών. Φύλλα από μαϊντανό και αμπαρόριζα έμπαιναν πάνω στα αυγά για στόλισμα και όλα μαζί τυλίγονταν σε καλσόν. Η βαφή γίνονταν με κρεμμυδόφυλλα που μαζεύονταν το προηγούμενο διάστημα με επιμέλεια. Το χρώμα ήταν λίγο βαθυκόκκινο αλλά με το λάδι που τα περνάγαμε μετά το βάψιμο γυάλιζαν και άστραφταν. Μέσα σε όλα αυτά δεν έλειπε και η ετοιμασία των καθημερινών φαγητών για τη νηστεία, ούτε και οι μεζέδες για τη ρακί. Στη Σητεία είμαστε ας μην ξεχνιόμαστε, η ρακή είναι απαραίτητη. Αγριοαγκινάρες με λεμόνι, κουκιά, χοχλοί, μαραθόπιτες στο τηγάνι και φυσικά ελίτσες στο τραπεζάκι στην άκρη της βεράντας με θέα τη θάλασσα. Που θα βρείς καλύτερα. Τη Μεγάλη Παρασκευή όλες οι εργασίες έπαυαν. Μόνο τους κρίνους κόβαμε για να τους πάμε στον επιτάφιο. Την επομένη όμως το πρωϊ τα τσουρέκια έπρεπε να ετοιμαστούν. Κουκνίκους ή κικίνες όπως τις λέγαμε, με το κόκκινο αυγό στην κορυφή σε σχήμα οκτώ φτιάχνονταν για όλα τα παιδιά της οικογένειας. Το τραπέζι της ανάστασης στρωνόταν με τα κόκκινα αυγά, τα καλιτσούνια, με κοτόσουπα αυγολέμονο και Χριστός Ανέστη.
Για τη μέρα της Λαμπρής το αρνάκι δεν ήταν σουβλιστό αλλά γεμιστό. Σημείο γαστρονομικής αναφοράς για το Πάσχα της οικογένειάς μας, με γεύση που ξεπερνάει και το καλύτερο ψήσιμο στη σούβλα. Το κουφάρι του αρνιού ψήνονταν στο φούρνο αφού πρώτα γεμίζονταν με ένα μίγμα από ρύζι, συκωτάκια ψιλοκομμένα και κομματάκια ασπρισμένο αμύγδαλο. Η γέμιση σωτάρονταν πριν μπει στο αρνί με βουτυράκι και αρωματίζονταν με λίγο κύμινο. Όλα μαζί ψήνονταν για αρκετή ώρα στο φούρνο μέχρι να γίνουν ξεροψημένα από έξω και λουκούμι από μέσα. Άλλο να σας το λέω και άλλο να δοκιμάζετε. Με τούτα και με εκείνα μας είχε η γιαγιά πάντα καλομαθημένους και ʽκρεμόμαστανʼ από την ποδιά και την κουζίνα της. Τόσα και άλλα τόσα έχω να θυμηθώ. Προσπαθώ και εγώ σήμερα στο δικό μου σπίτι να κρατήσω ζωντανές αυτές τις γεύσεις και τις αναμνήσεις με πολλή αγάπη και ευγνωμοσύνη για όσα έχω ζήσει στο χωριό μου. Καλό Πάσχα από καρδιάς σε όλους.

