Του Γιώργου Πιπεράκη, κτηνιάτρου
Στην καθημερινή μας ενασχόληση, υπάρχουν θέματα που η αντιμετώπισή τους είναι ιδιαίτερα δύσκολη στο να την αποδεχθεί ο ιδιοκτήτης.
Το πιο δύσκολο θέμα είναι η ευθανασία. Για πολλούς αποτελεί ταμπού και αμαρτία. Είναι όμως κάτι τέτοιο ή όχι;
Για να μπορούμε να το συζητήσουμε, πρέπει να κάνουμε ένα διαχωρισμό σε κατηγορίες.
Στην πρώτη κατηγορία πρέπει να εντάξουμε τα ζώα που πάσχουν από κάποιο ανίατο νόσημα και η εικόνα τους είναι θλιβερή, με έντονη ταλαιπωρία για τα στοιχειώδη. Σʼ αυτή τη φάση η ευθανασία είναι λυτρωτική, γιατί πρέπει να σκεφτόμαστε ότι αξιοπρέπεια δεν υπάρχει μόνο στη ζωή αλλά και στις τελευταίες στιγμές της.
Μια δεύτερη κατηγορία είναι τα ζώα με χρόνιο ή ανίατο νόσημα που με την κατάλληλη διαχείρισή του, ο ασθενής έχει μια μακρά και καλής ποιότητας ζωή. Σʼ αυτή την περίπτωση η ευθανασία δεν συνίσταται. Η ακολούθηση από τον ιδιοκτήτη της αγωγής είναι η επιβεβλημένη λύση.
Ως υποκατηγορία εδώ, θα αναφέρουμε νοσήματα που άπτονται της δημόσιας υγείας (ζωοανθρωπονόσους) αλλά αντιμετωπίζονται φαρμακευτικά. Η σύγχρονη άποψη είναι να προσπαθούμε να πείσουμε τον ιδιοκτήτη να ακολουθήσει την δέουσα αγωγή. Οπου όμως αυτό δεν είναι εφικτό είτε λόγω αδυναμίας, είτε λόγω άρνησης του ιδιοκτήτη δεν είναι λογικό, να αφήνομε μια ανεξέλεγκτη πηγή μόλυνσης. Οφείλω όμως να πω ότι με την πάροδο των ετών υπάρχει πολύ μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση των ιδιοκτητών και σε πολύ μεγάλο ποσοστό κάνουν ό,τι είναι δυνατόν.
Στην τρίτη κατηγορία, εντάσσονται τα υγιή πλην όμως επικίνδυνα για τη δημόσια υγεία ζώα. Σʼ αυτή την κατηγορία είναι τα επιθετικά σκυλιά. Με τον όρο αυτό δεν εννοούμε όποιο σκύλο γρυλλίζει και γαυγίζει και πολύ περισσότερο δεν ενστερνιζόμαστε απόψεις, όπως αυτές που βλέπουμε σε δορυφορικά κανάλια όπου κάθε σκυλί που αντιδρά στο τάισμα θανατώνεται.
Επιθετικό και επικίνδυνο είναι ένα σκυλί όπου απρόκλητα κι αναίτια επιτίθεται σε άνθρωπο ακόμα και στον ιδιοκτήτη. Τέτοια ζώα πρέπει να θανατώνονται. Ενστάσεις γιʼ αυτό υπάρχουν. Πολλές φορές η προέλευση μιας τέτοιας συμπεριφοράς είναι η διαπαιδαγώγησή του από τον ιδιοκτήτη.
Δυστυχώς όμως σʼ ένα ενήλικο ζώο, ό,τι και να του διαμόρφωσε έτσι τον χαρακτήρα του, δεν μπορούμε να τον αλλάξουμε και γιʼ αυτό η λύση είναι μια. Το να προτάσσουμε ζωοφιλικά αισθήματα σʼ αυτές τις περιπτώσεις, ίσως γίνεται γραφικό καθώς παραμελούμε την προστασία των ανθρώπων που συναναστρέφονται με τέτοια ζώα.
Εν κατακλείδι θα πρέπει να έχομε το θάρρος να πούμε ότι η απολύτως τεκμηριωμένη ιατρικά εφαρμογή της ευθανασίας, είναι κι ας φαίνεται σε κάποιους οξύμωρο, πράξη ευαισθησίας και προστασίας της δημόσιας υγείας.
Κάθε αντίθετη άποψη είναι σεβαστή αλλά θα πρέπει να λαμβάνει υπόψην όλες τις παραμέτρους που προανέφερα.

