
«Είναι ένα παιδί μας, αφού τα παιδιά μας λείπουν μακριά.
Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει αυτό που νιώθουμε γιʼ αυτή την άκακη ψυχούλα
Ενα χαρούμενο και ζωηρό κουτάβι, ήταν ο Περσέας, όταν μπήκε για πρώτη φορά στο σπίτι της οικογένειας του Ανδρέα και της Κατερίνας Μισυρλάκη.
Σήμερα, 13 χρόνια μετά, ο σκύλος με τον οποίο μοιράστηκαν τόσες χαρούμενες, αλλά και δύσκολες στιγμές, διανύει την πιο δύσκολη περίοδο, αφού λόγω ηλικίας, τα προβλήματα στην υγεία του είναι πολλά και σοβαρά. Ομως οι δυο άνθρωποι που τόσο τον έχουν αγαπήσει, είναι συνεχώς δίπλα του και του ανταποδίδουν με κάθε τρόπο τη φροντίδα, την πίστη και την αφοσίωση που τους έχει προσφέρει μια ολόκληρη σκυλίσια ζωή...
Η Κατερίνα Μισυρλάκη μας γράφει την ιστορία του:
“Ηταν αρχές Ιούλη του 1998. Πρωί. Μες τον ύπνο μας ακούστηκε νʼ ανοίγει η πόρτα και ένα δυνατό γαύγισμα που σου τρυπούσε τʼ αυτιά. Πετάχτηκα όρθια και φώναξα.
- Προς Θεού σκύλος (τότε τους φοβόμουν)! Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Νόμιζα ότι θα σκάσω. Ο Ανδρέας προσπαθούσε να με καθησυχάσει.
- Μη φοβάσαι, θα δεις, είναι καλό, θα το αγαπήσεις πολύ. Και το σκυλί βρέθηκε μπροστά μου λες και το καλούσα.
Ηταν μικρό, μόλις 9 μηνών. Μπεζ χρώμα, τρίχωμα μακρύ, μαύρα δυνατά ματάκια, πανέξυπνα-χαντράκια και αυτάκια όρθια. Πολύ υπερκινητικό. Εκανε γρήγορα αναγνώριση του χώρου και πολύ γρήγορα προσαρμόστηκε. Οπως επίσης και εγώ. Ράτσα “Volpino”.
Το αγαπήσαμε πολύ. Βέβαια εκείνο αγάπησε τον καθένα μας για διαφορετικό λόγο. Εμένα, γιατί τον φρόντιζα πολύ (φαγητό-βόλτες-παιχνίδια), τον Ανδρέα για τις ατέλειωτες βόλτες με το αυτοκίνητο.
Μικρό ακόμη ήταν πολύ ζωηρό. Του άρεσε να περιπλανιέται, να ψάχνει ώρες πολλές στην εξοχή και να γυρίζει γεμάτος κέφι και χαρά. Ετρεχε τόσο πολύ και όμως ποτέ δεν ένιωθε κουρασμένος. Εξʼ ου και το όνομα “Περσέας”.
Ηταν από μικρό καθαρό στο σπίτι. Η μοναδική ζαβολιά που έκανε, ήταν να καταστρέψει τις παντόφλες του Ανδρέα. Ηταν οι πρώτες μέρες που το αφήναμε μόνο του, για τις δουλειές μας. Δε μάλωνε ποτέ με τʼ άλλα ζώα. Ηθελε την παρέα τους και το παιχνίδι τους. Τώρα βέβαια λατρεύει δυο φίλες του, τη Λώρα και την Ολια, ενώ του αρέσει να ενοχλεί το Μάρκο. Οσο άκεφος κι αν είναι (λόγω γηρατειών), όταν θα του πω “Πάμε βόλτα στα σκυλάκια”-βόλτα πάνω στα τείχη-κάνε σαν τρελός. Τώρα που έχει μεγαλώσει αρκετά (13 χρόνων), κάποιες φορές δεν έχει τη δύναμη για πολύ μεγάλες βόλτες και δείχνει πολύ λυπημένος.
Η περιπέτεια της υγείας του μας έχει πολύ στεναχωρήσει. Τα δάκρυα στα μάτια του κάθε φορά που έχει δυσκολία, μας ραγίζουν την καρδιά. Είναι ένα κομμάτι της ζωής μας. Είναι ένα παιδί μας, αφού τα παιδιά μας λείπουν μακριά. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει αυτό που νιώθουμε γιʼ αυτή την άκακη ψυχούλα. Οταν μας βλέπει με βλέμμα που ζητά βοήθεια, χωρίς να μπορεί να μας το πει, τρελαινόμαστε. Παρακαλούμε να φύγει-όταν φύγει-όσο πιο ανώδυνα γίνεται. Εδώ θέλω να ευχαριστήσω το γιατρό κ. Γιάννη Φιλιππάκη, για τη μεγάλη προσπάθεια που έκανε για να το βοηθήσει και που μας ανέχθηκε τόσο, μα τόσο πολύ. Να ʽναι καλά.
Η ζωή μας γέμισε από τη στιγμή που ήρθε στο σπίτι μας. Είναι δίπλα μου κάθε φορά που πρέπει να είμαι μόνη μου. Κι αυτό με τίποτα δεν θα μπορούσαμε να το αλλάξουμε στη ζωή μας. Με λίγα λόγια, αυτός είναι ο Περσέας μας!!!»

