“Στο σπίτι όλα κινούνται γύρω από το ποδόσφαιρο.

Και η μητέρα μου έχει άποψη για τα τεκταινόμενα”

*“O Bασίλης λειτουργεί πιο αυθόρμητα. Εγώ είμαι

κλειστός και ντροπαλός χαρακτήρας. Προσπαθώ να σκέφτομαι πάντα με τη λογική”


Η αδελφική σχέση είναι μια από τις ισχυρότερες που «δένει» δύο ανθρώπους στη διάρκεια της ζωής τους. Στην περίπτωση μας όμως, αυτή η σχέση επεκτείνεται ακόμα περισσότερο εξαιτίας της «στρογγυλής θεάς».

Βλέπετε ο Βασίλης και ο Αλκιβιάδης Πλουσής εκτός από αδέρφια είναι και συμπαίκτες στο γήπεδο, αγωνιζόμενοι και οι δύο με την ομάδα του Ρούβα στο περιφερειακό πρωτάθλημα. Το ποδόσφαιρο αποτελεί κοινό σημείο αναφοράς στη ζωή τους, παρά τη διαφορετικότητα των χαρακτήρων (παρορμητικός ο Βασίλης, ρεαλιστής ο Άλκης), αλλά και των θέσεων που παίζουν (αριστερό χαφ και δεξί μπακ αντίστοιχα).

Ως μεγαλύτερος σε ηλικία και έχοντας βιώσει περισσότερες εμπειρίες στο χώρο, ο Βασίλης είναι προστατευτικός προσπαθώντας να συμβουλεύσει τον αδερφό του, παρά το γεγονός ότι υπάρχουν στιγμές που ..ξεφεύγει.

«Επειδή έχω περισσότερη εμπειρία προσπαθώ στις προπονήσεις να βοηθήσω τον Αλκιβιάδη αλλά και τα υπόλοιπα νεαρά παιδιά. Στη διάρκεια των αγώνων η αδρεναλίνη ανεβαίνει και υπάρχουν αρκετές φωνές. Δεν του ..χαρίζω. Μερικές φορές μάλιστα το παρατραβάω και αυτό το καταλαβαίνω μετά τον αγώνα», αναφέρει ο 24χρονος μέσος, με το μικρότερο αδερφό να δέχεται χωρίς αντίρρηση τις παρατηρήσεις: «Ό,τι και να μου πει το ακούω. Ο Βασίλης έχει εμπειρία γιατί ήταν επαγγελματίας, και ξέρω ότι αυτό που λέει το λέει για το καλό μου. Είναι βέβαια λίγο νευρικός, όμως δεν του αντιμιλάω»

Εκτός γηπέδου, Βασίλης και Αλκιβιάδης δείχνουν να συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο με τον πρώτο να είναι «οπαδός» του συναισθήματος και το δεύτερο της λογικής.

«Σαν άνθρωποι είμαστε διαφορετικοί χαρακτήρες. Εγώ παίρνω αποφάσεις με την καρδιά, όχι με το μυαλό. Είμαι πιο εγωιστής», υπογραμμίζει ο μεγάλος αδελφός, με το μικρότερο να συμπληρώνει: «Ο Βασίλης λειτουργεί πιο αυθόρμητα. Εγώ είμαι κλειστός και ντροπαλός χαρακτήρας. Προσπαθώ να σκέφτομαι πάντα με τη λογική».

Στην παράλληλη ποδοσφαιρική ζωή των δύο παικτών δε γίνεται παρά να συμμετέχει και η υπόλοιπη οικογένεια. Άλλωστε το ..μικρόβιο υπάρχει και στο 3ο από τα 5 συνολικά αδέρφια το Δομίνικο που είναι φοιτητής φυσικής αγωγής στην Αθήνα και παίζει στον Άγιο Δημήτριο. Σε κάθε παιχνίδι του Ρούβα ο κ. Χρόνης Πλουσής βρίσκεται στο γήπεδο για να δει τους γιους του, ενώ περιστασιακά το παρόν δίνει και η σύζυγος του Ειρήνη.

«Οι περισσότερες συζητήσεις μας στο σπίτι κινούνται γύρω από το ποδόσφαιρο. Σχολιάζουμε το πώς πήγαμε μετά από κάθε παιχνίδι, ενώ μιλάμε και γενικότερα για ποδόσφαιρο. Ο καθένας έχει τη γνώμη του. Και η μητέρα μου μετά από τόσα χρόνια έχει διαμορφώσει άποψη για τα τεκταινόμενα» επισημαίνει ο 19χρονος αμυντικός. Στη μέχρι τώρα πορεία τους στο χώρο ο Βασίλης ξεχωρίζει τις στιγμές που έχει περάσει στον ΟΦΗ με κορυφαία την ισοπαλία 2-2 στο ΟΑΚΑ απέναντι στον Παναθηναϊκό το 2007, τις αναμετρήσεις με την Τομπόλ για το Ιντερτότο, και την κλήση του στην Εθνική Ελπίδων, ενώ ο Αλκιβιάδης την κατάκτηση της περυσινής Πανελλήνιας πρωτιάς με το 7ο ΕΤΑΔ.

Υπάρχουν βέβαια και οι δύσκολες στιγμές που έχουν να κάνουν με τους τραυματισμούς με τον 24χρονο μέσο να ταλαιπωρείται περίπου για μια τριετία από πρόβλημα πριν επανέλθει σε κανονικούς ρυθμούς και το μικρότερο αδελφό από ρήξη μηνίσκου στο ξεκίνημα της χρονιάς. Συζητώντας για το μέλλον ο Βασίλης δε θέλει να θέτει μακρινούς στόχους τονίζοντας χαρακτηριστικά: «Δεν κοιτάω μακριά. Θέλω να έχω πάνω απʼ όλα την υγειά μου. Πρέπει να ʽχεις τύχη για να κάνεις όνειρα».

Από την πλευρά του ο Αλκιβιάδης υπογραμμίζει: «Είναι η πρώτη μου χρονιά στο περιφερειακό. Είμαι στη φάση που συλλέγω εμπειρίες που θα με βοηθήσουν στο μέλλον. Είναι ένα πρωτάθλημα που κυριαρχεί η δύναμη. Δε μετράει τόσο η τεχνική, και η πίεση είναι μεγαλύτερη».