Τα τελευταία 15 χρόνια ο Ιταλός αρχιτέκτονας - μηχανικός Φλάβιο Ζανόν μοιράζεται τη ζωή του ανάμεσα στη Βενετία που γεννήθηκε και κατοικεί η οικογένειά του και το Ηράκλειο όπου ζει και εργάζεται εκείνος.

Εχει βρει τον δικό του τρόπο να συνδέει αυτές τις τόσο διαφορετικές πόλεις και πλέον τις θεωρεί τη μια συνέχεια της άλλης.

Ο Φ. Ζανόν μας λέει: “Στην Κρήτη μου αρέσει η διαχρονικότητα του άθικτου - όσο γίνεται - ελληνικού τοπίου, συμπεριλαμβανομένων και των μνημείων του. Παράλληλα, μου αρέσει η θετική έλλειψη ενός συγχρονισμού που όμως ήταν περισσότερο αισθητή πριν από περίπου είκοσι χρόνια. Εννοώ τη διατήρηση “άλλων” ρυθμών και συνηθειών, περισσότερο ανατολίτικων για έναν βόρειο Ιταλό σαν εμένα”.

Οσοι φίλοι του τον επισκέπτονται στην Κρήτη, γοητεύονται από τον ήλιο και τα άγρια τοπία αλλά και τη ζωντάνια της πόλης του Ηρακλείου.

“Στη Βενετία τα εστιατόρια κλείνουν από τις 10, εδώ ο κόσμος βγαίνει μετά τις 10 και αυτό είναι σίγουρα κάτι που τους εντυπωσιάζει”.

Πώς είναι όμως να έχεις γεννηθεί σε μια πόλη- μουσείο και να κατοικείς σε μια πόλη που τα τελευταία χρόνια αρχίζει να αποκτά μια σύγχρονη ταυτότητα;

“Υπάρχει μια ασέβεια για το περιβάλλον και αυτό είναι εμφανές”, λέει και προσθέτει:

“Μʼ ενοχλεί ακριβώς η καταστροφή της φύσης και του ίδιου του τοπίου, στις ακτές και στους λόφους, που παρατηρώ από κοντά προπαντός στην Κρήτη. Καταθλίβομαι επίσης για την αμέλεια των πολιτών για τους δημόσιους χώρους - όπου θα όριζα ότι βρίσκεται ακριβώς έξω από την πόρτα τους - συχνά κατεστραμμένους και πάντα με ίχνη σκουπιδιών”.

Ο αρχιτέκτονας σημειώνει ότι κάποια άλλα αρνητικά σʼ αυτή τη χώρα είναι το ελλιπές σύστημα υγείας, η γραφειοκρατία, το κυκλοφοριακό χάος.

Προσθέτει ακόμη ότι η ζωή στην Κρήτη είναι πολύ πιο ακριβή από ό,τι στην Ιταλία σε είδη διατροφής, στα ρούχα, στα ταξίδια, και για το λόγο αυτό αγοράζει τα ρούχα του από την Ιταλία και όχι από το Ηράκλειο.

Παρά τα αρνητικά και μετά από 15 χρόνια στο νησί, όπως λέει, νιώθει ευχάριστα ενταγμένος στην Κρήτη την οποία έχει αγαπήσει όπως και οι φίλοι του. “Αλλωστε”, καταλήγει, “μετά από 15 χρόνια που ζω εδώ, θα έλεγα ότι τίποτα πια δεν μου φαίνεταιακατανόητο...”