Κλείνουν αυτές τις μέρες 60 χρόνια από τότε που ο Μητροπολίτης Κρήτης Βασίλειος Μαρκάκης εξεδήμησε εις Κύριον. Μορφές, σαν αυτή του σεβασμίου Ιεράρχη Βασιλείου, δεν είναι δυνατόν να χάνονται μέσα στο χρόνο και να πνίγονται σε στρώμα λήθης, γιατί είναι σα να ρίχνομε στο βαθύ κρατήρα της λησμοσύνης την ίδια την Ιστορία του τόπου μας. Και υπήρξε πραγματικά όσο ζούσε ο σεπτός εκείνος προκαθήμενος της Εκκλησίας της Κρήτης, ένας από τους ανθρώπους που έγραψαν Ιστορία. Στις κρίσιμες και βαρειές ώρες της Γερμανικής Κατοχής, ο Μητροπολίτης Βασίλειος στάθηκε ορθός και αγέροχος, γνήσιος Έλληνας, γνήσιος Κρητικός, γνήσιος Πνευματικός ηγέτης της Κρήτης, όσο φυσικά, τον άφησαν οι Γερμανοί να προϊσταται της Κρητικής Εκκλησίας. Και τη στάση του αυτή που ήταν αληθινή Αντίσταση κατά του καταχτητή την πλήρωσε ακριβά, αλλά με την ίδια αξιοπρεπή και μεγαλειώδη σιωπή που ο Χριστός ανέβηκε το Γολγοθά. Δεν εσυνθηκολόγησε ο Βασίλειος αρκούμενος στη θέση που εκείνου μεν του εξασφάλιζε “ησυχία” την ώρα που ο Λαός στέναζε κάτω από την στρατιωτική υποδούλωση και τις οικονομικές στερήσεις. Αντίθετα, ύψωσε το ανάστημά του στο ναζισμό με την πίστη και τη γαλήνη του ανθρώπου και του ηγέτη, που ήξερε το καθήκον του και δεν εδίστασε να το εκτελέσει, γνωρίζοντας συγχρόνως και το βαρύ τίμημα που θα εκαλείτο να πληρώσει. Απέφυγε μεν την εκτέλεση με παρέμβαση τρίτων, εξορίστηκε όμως στην ηπειρωτική Ελλάδα για να περιφέρει το μεγαλείο της εθελούσιας ταλαιπωρίας του σαν ένα από τα πρώτα παραδείγματα Αντίστασης στον ξένο εισβολέα. Ήταν φυσικό οι ταλαιπωρίες και οι κακουχίες της τρομακτικής εκείνης περιόδου να σημαδέψουν βαθειά τη ζωή του και να υποσκάψουν την υγεία του, ώστε όταν αργότερα θα γυρίσει στην Κρήτη με την ψυχή λάμπουσα αλλά και το σώμα ερειπωμένο, να μην μπορεί πια να αναλάβει το χρεός του Ιεράρχη της Κρήτης. Σʼ αυτές τις ακραίες ώρες της ζωής του ο Βασίλειος, εγνώρισε την αγάπη και τον βαθύ σεβασμό, στα πρόσωπα του τότε τοποτηρητή Ευγενίου, και του νυν Μητροπολίτη Πέτρας κ. Δημητρίου. Τον Ιανουάριο του 1950 ο Μητροπολίτης Κρήτης Βασίλειος ο πρώτος Αντιστασιακός Ιεράρχης έκλεισε τα μάτια για να περάσει στην αθανασία στην καταξίωση της Ιστορίας. Με το θάνατό του, ο αξέχαστος και ακέραιος συγγραφέας του Ρέθεμνου Γιάννης Δαλέντζας που κι αυτός πέθανε με την πίκρα του αυτοεξόριστου στην Αθήνα, πριν μερικά χρόνια, έγραψε τα παρακάτω, σαν ελάχιστο φόρο τιμής προς τον Ιεράρχη: