
Από τότε μέχρι σήμερα έχουν γίνει αχώριστοι και όπως μας γράφει η Μαρία, χάρη στο σκύλο της ξεπέρασε πιο εύκολα το χαμό ενός δικού της ανθρώπου.
Αυτή είναι η ιστορία του Τζίμπο.
“Ενα απόγευμα, πίνοντας καφέ στην περιοχή του Κοκκινι Χάνι, αντιλαμβάνομαι μια όμορφη χνουδωτή μπαλίτσα να με κοιτάζει με ενα ανυπεράσπιστο βλέμμα ψάχνοντας εναγωνίως ένα καινούριο σπιτικό. Ηταν ενας σκυλάκος με τα ωραιότερα μάτια του κόσμου, τον αγάπησα αμέσως και τον υιοθέτησα. Από τότε έγινε ο μόνιμος συγκάτοικος, φίλος αχώριστος με το όνομα Τζίμπο, μίας και τα τζιμπούρια έκαναν παρέλαση πάνω του.
Η συμβίωση μαζί του είναι πότε “κόλαση” και πότε ο “παράδεισος” παρόλο που είναι χαδιάρης, υπάκουος και συνδεδεμένος μαζί μου, είναι και πεισματάρης, διεκδικώντας να πάρει αυτό που θέλει με κάθε τρόπο δηλαδή τη θέση του στον καναπέ, το κόκαλό του, μα πανω απʼ όλα την βόλτα του. Οι σχέσεις του δε με τα άλλα σκυλιά είναι άριστες, όταν πρόκειται για θηλυκές κοντέσσες με τα αρσενικά όμως γίνεται λίγο πιο εχθρικός όταν διεκδικεί τις παραπάνω. Μέσα στο σπίτι είναι άψογος (καθαρός, ήσυχος, καθόλου λαίμαργος και με τακτ όταν με ξυπνάει. Ειναι νευρικός μόνο με τον ήχο της τηλεόρασης και την δυνατή μουσική όταν θέλει να ξεκουραστεί. Γελάω μαζί του “όταν φτάνει η απογευματινή μας βόλτα και εγώ το ξεχνάω τότε μού φέρνει τα παπούτσια μου κοιτάζοντας με με νόημα (ετοιμάσου φύγαμε).
Τον πρίγκηπά μου, τον Τζίμπο μου δεν τον αλλάζω για κανένα λόγο. Η ενασχόληση μαζί του με έκανε να ξεπεράσω πιο εύκολα τον χαμό ενός προσφιλούς προσώπου. Στα αθώα μάτια του βλέπω έναν ανθρώπινο κόσμο“.
- Αφιερωμένο στον ΡΕΞ, και σε όλα τα σκυλιά που ασυνείδητοι, ευυπόληπτοι συμπολίτες μας φρόντισαν να δηλητηριάσουν.

