Της Ευαγγελίας Καρεκλάκη

“Κύριε υπουργέ, ας μη χάσει άλλη μάνα παιδί από ναρκωτικά μέσα στις φυλακές”

Δραματική έκκληση μιας μητέρας που έχασε δύο παιδιά από τοξικές ουσίες


Μόνη σʼ ένα σπίτι γεμάτο πόνο και αναμνήσεις έμεινε η 65χρονη Αθηνά Σκουτέλη από το Μάραθο Ηρακλείου. Πριν από οχτώ χρόνια έχασε τον άνδρα της. Τα μαύρα δεν πρόλαβε να τα βγάλει αφού ακολούθησε ο χαμός των δύο γιων της από ναρκωτικά. Τον Ανδρέα, μόλις 22 ετών, τον έχασε πριν από 4,5 χρόνια. Μία εβδομάδα τον αναζητούσαν αγωνιωδώς και τον βρήκαν περίοικοι πεταμένο πίσω από έναν αυλότοιχο στο κέντρο του Ηρακλείου. Ήταν καλοκαίρι και η έντονη δυσοσμία κινητοποίησε τους γείτονες. Αυτές τις ημέρες περίμενε πώς και πώς να βγει από τη φυλακή ο άλλος της γιος, ο Νίκανδρος. Τους τελευταίους μήνες ήταν «καθαρός» και έκανε όνειρα. Κάθε φορά που τηλεφωνούσε στη μάνα του ήταν γεμάτος υποσχέσεις για μια καλύτερη ζωή στο χωριό. Πριν από μία εβδομάδα ο 32χρονος ήρθε με μεταγωγή στην Αλικαρνασσό. Έσπευσε η μητέρα να δει το γιο της που τον είχε λαχταρίσει. Όμως δεν της επέτρεψαν το επισκεπτήριο. Μίλησαν για τελευταία φορά στις 6 το απόγευμα της περασμένης Πέμπτης. «Καληνύχτα μάνα και μην στεναχωριέσαι. Εμένα με προστατεύει μία αόρατη δύναμη» της είπε. Και εκείνη έκλεισε το τηλέφωνο με ανακούφιση. Χαρούμενη που σίμωνε η ώρα της ελευθερίας.

Λίγες ώρες αργότερα η τραγική μάνα πληροφορήθηκε τα κακά μαντάτα. Ο γιος της άφησε την τελευταία του πνοή στο κελί του μετά από χρήση ηρωίνης. Έχασε τη γη κάτω από τα πόδια της. Έξι παιδιά γέννησε και τα δύο τα έθαψε. Η αγάπη της για όλα ήταν πάντα ίση. Μα τα δύο που έχασε τα πονούσε πιο πολύ γιατί ήταν ταλαιπωρημένα», όπως η ίδια λέει στην «Π».

Τα δάκρυα της έχουν στερέψει. Είχε (ή ήθελε) τόσο πολύ να πιστέψει ότι ο Νίκανδρος θα έβγαινε νικητής σε αυτή τη μάχη. Πριν από μερικά χρόνια όταν κήδεψε τον άνδρα της, πούλησε το σπίτι στο Ηράκλειο και έφυγε για το χωριό της, το Μάραθος. «Τότε ένα μέρος των χρημάτων το διέθεσα για την αποτοξίνωση του Νίκανδρου. Τρεις φορές την εβδομάδα πηγαίναμε, λέει, μαζί στον ΟΚΑΝΑ. Προσπαθούσα να τον στηρίξω για να σωθεί. Και εκείνος πάλευε. Βρισκόταν σε καλό δρόμο όμως ο χαμός του μικρότερου αδερφού του τον οδήγησε στην κατρακύλα. Ο 22χρονος Ανδρέας ήταν ένα παιδί γεμάτο ζωή. Τη μοιραία νύχτα είχε φύγει από νωρίς με την παρέα του για να παρακολουθήσουν την συναυλία του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, στο Ηράκλειο. Πίσω δεν γύρισε ποτέ. Η οικογένεια τρελάθηκε από αγωνία. Τον έψαχναν παντού μέχρι που εντόπισαν το άψυχο σώμα του μία εβδομάδα μετά. «Η ιστορία αυτή μας πόνεσε πολύ. Ο Νίκανδρος ευαίσθητο παιδί δεν άντεξε και κύλησε πάλι στα ναρκωτικά. Την «σκόνη του διαβόλου». Έτσι την έλεγε το παιδί μου. Επί έξι μήνες περίμενε κάθε βράδυ τον Ανδρέα να γυρίσει. Κάθε νύχτα πήγαινε πάνω από τον τάφο του και έκλαιγε. Οι γείτονες μου έλεγαν να πάω να τον μαζέψω».

Δύο χρόνια και δέκα μήνες ήταν η ποινή που είχε επιβληθεί στον 32χρονο. Το χρονικό διάστημα αυτό γύρισε σχεδόν τις μισές φυλακές της χώρας και από πίσω η μάνα του. Έχασε το ένα της παιδί, δεν άντεχε να χάσει και το άλλο. Παρά τη φτώχεια της πάντα προσπαθούσε να τον στηρίξει οικονομικά και κυρίως ψυχολογικά.

«Από τη Νεάπολη, στα Χανιά μετά στην Αλικαρνασσό και έπειτα στην Κομοτηνή, στην Κω και τελευταία στην Κόρινθο. Στην τελευταία φυλακή ο 32χρονος άρχισε να ασφυκτιά. «Εκεί κρατούνται πολλοί βιαστές και ο γιος μου είχε τρελαθεί. Όμως έκανε υπομονή για να μην επιβαρυνθεί με άλλα πειθαρχικά. Μία μέρα δεν άντεξε. Με πήρε ένας φίλος του και μου είπε ότι τον είχαν πάει στο πειθαρχείο επειδή ξυλοκόπησε άγρια έναν από δαύτους. Περηφανευόταν, λέει, για τα παιδάκια που είχε πειράξει. Ο γιος μου θόλωσε. Έμαθα μετά ότι συγκρατούμενοι του έκαναν απεργία πείνας ζητώντας να αφεθεί ελεύθερος ο γιος μου».