Eπιμέλεια Άννα Κωνσταντουλάκη

Ο κτηνίατρος Πολυχρόνης Νικηφοράκης, λόγω επαγγέλματος, γνωρίζει τα πολλαπλά οφέλη της συμβίωσης μʼ ένα ζώο, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν παιδιά στην οικογένεια. Στη δική τους οικογενειακή ζωή, ξεχωριστή θέση έχει ο Φαίδωνας, ένα σκυλάκι ράτσας Παπιγιόν που στην τρυφερή και ήπια φύση του, κρύβει κι ένα άγρυπνο φύλακα.

Ο Π. Νικηφοράκης, μας γράφει για το Φαίδωνα: “Πάντα πίστευα ότι είναι ιδιαίτερα σημαντικό για όλους μας η συνύπαρξη και η συμβίωση με ένα ζώο, ιδιαίτερα όταν στην οικογένεια υπάρχουν μικρά παιδιά. Η καθημερινή επαφή και συμβίωση τους με ένα ζώο προσφέρει αγάπη, διαπαιδαγώγηση, συντροφιά, ευχαρίστηση, ανάληψη κάποιων ευθυνών. Έχοντας αυτά στο μυαλό μου, από πολύ νωρίς τα παιδιά μου ήρθαν σε επαφή με ζώα και ιδιαίτερα με σκύλους. Η επαφή τους αυτή ξεκίνησε με ένα γερμανικό ποιμενικό, την Δανάη και συνεχίζεται με ένα μικρόσωμο σκύλο ράτσας Παπιγιόν, τον Φαίδωνα.

Ο Φαίδωνας είναι ενάμισι έτους, γεννήθηκε στην Μύκονο και μετοίκισε στο Ηράκλειο σε ηλικία 45 ημερών. Έκτοτε ζεί μαζί μας. Το όνομα του είχε δοθεί από την στιγμή της γέννησης του και το κρατήσαμε καθώς τα ελληνικά ονόματα είναι πιο εύηχα και όμορφα. Η επιλογή του έγινε μετά απο πολλή συζήτηση με όλη την οικογένεια. Μόνο αν καθοριστούν πραγματικά οι δυνατότητες και οι επιθυμίες που υπάρχουν για να υιοθετηθεί ένα ζώο, ο χρόνος, ο χώρος που έχομε για αυτό, μόνο τότε θα έχομε μια επιτυχημένη και ευτυχισμένη συμβίωση για όλους, ανθρώπους και ζώα.

Ο Φαίδωνας αποτελεί πια το πέμπτο μέλος της οικογένειας. Ζει συνέχεια μαζί μας, σπιρτόζος, παιχνιδιάρης, προστατευτικός, αεικίνητος, χαδιάρης, περίεργος για ότι συμβαίνει μέσα στο σπίτι. Ακολουθεί τις κυριακάτικες φωτογραφικές εξορμήσεις της οικογένειας, έχοντας έτσι επισκεφτεί πολλά μέρη της Κρήτης. Συνοδεύει τα παιδιά παντού, πότε παίζοντας μαζί τους, πότε απλώς παρακολουθώντας τα, με βλέμμα προστατευτικό. Την ώρα του ύπνου θα τα συνοδεύσει στα κρεβάτια τους, και όταν τα πάρει ο ύπνος, πάντα παραμένει στο πλάι τους για όλη τη βραδιά. Αγαπημένα του παιχνίδια τα λούτρινα κουκλάκια και... τα μολύβια των παιδιών. Αγαπημένη του συνήθεια να «κλέβει» όποτε μπορεί κάποια μπουκιά φαγητό. Συνήθεια που οφείλεται στο ότι η διατροφή του αποτελείται μόνο απο κροκκέτες, αφήνωντας έτσι την όρεξη του για το δικό μας φαγητό πάντα άσβεστη.

Είναι πολύ καλός φύλακας - συναγερμός, καθώς όποτε κάποιος πλησιάζει όχι μόνο το διαμέρισμα αλλά και την πολυκατοικία, θα ειδοποιήσει με έντονα γαυγίσματα, προσφέρωντας έτσι σε όλους μας μια αίσθηση σιγουρίας και ασφάλειας. Επιστρέφωντας απο το ιατρείο, θα τρέξει να με υποδεχτεί, εκδηλώνοντας την χαρά του με τρόπο που κάθε φορά με εντυπωσιάζει και μου φτιάνει την διάθεση, ζητώντας ένα απλό χάδι για χαιρετισμό.

Έχοντας την εμπειρία και την γνώση, λόγω επαγγέλματος, ήξερα πόσο σημαντική είναι η συμβίωση με ένα ζώο και πόσα συναισθήματα και ικανοποποίηση κρύβει αυτή η σχέση. Παρόλα αυτά καθημερινά εκπλήσομαι. Έχει τόσο πολύ ταυτιστεί ο Φαίδωνας με την οικογενειακή ζώη, προσφέρει τόση αγάπη σε όλους που κανείς μας δεν μπορεί να σκεφεί πως είμαστε πριν, ή πως θα ήμασταν χωρίς αυτόν. Ο ένας και μοναδικός Φαίδωνας. Ο «δικός» μας σκύλος, όπως λέμε ο «δικός» μας άνθρωπος”.