Η ταυτότητα που απαιτείται για να πάρει κάποιος εισιτήριο για τον αγώνα Εργοτέλης-Ολυμπιακός δεν χρειάζεται για να φανεί ο τόπος καταγωγής και διαμονής (επειδή απαγορεύονται οι μετακινήσεις), αλλά για το ονομαστικό εισιτήριο. Για να ξέρουν δηλαδή οι αρμόδιοι ποιοι είναι στο γήπεδο και πού κάθονται.

Βέβαια επί της ουσίας δεν αλλάζει τίποτα καθώς έχει φανεί ότι και με τα ονομαστικά εισιτήρια, η βία δεν φεύγει από τα γήπεδα. Ούτε φυσικά με αστείες απαγορεύσεις μετακινήσεων οπαδών. Για την πάταξη της βίας απαιτούνται νόμοι που να ισχύουν και βούληση από όλους τους φορείς, που μάλλον δεν υπάρχει. Όλα τα υπόλοιπα είναι ημίμετρα και για λαϊκή κατανάλωση.

Όποιος είδε το παιχνίδι Μίλαν-Μάντσεστερ θα κατάλαβε πώς είναι το (γνήσιο) άθλημα. Γιατί όπως πολύ εύστοχα λένε αρκετοί, στο Τσάμπιονς Λιγκ παίζεται ποδόσφαιρο και στις υπόλοιπες συλλογικές διοργανώσεις παίζεται… μπάλα.