Για την 39χρονη ο χρόνος σταμάτησε το ξημέρωμα της 11ης Μαΐου. Λίγα λεπτά πριν μέσα στο αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε η τετραμελής οικογένεια ακούγονταν μόνο παιδικές φωνές και γέλια. Επέστρεφαν στο σπίτι τους μετά από επίσκεψη σε φιλικό σπίτι. Ο μικρός καθόταν πίσω στο παιδικό κάθισμα. Εκείνη με τον άνδρα της μπροστά και στην αγκαλιά κρατούσε τη δίχρονη κορούλα της.
Και ξαφνικά όλα ανατράπηκαν. Μέσα σε μία στιγμή. Η σύγκρουση. Ο εκκωφαντικός θόρυβος. Οι κραυγές. Το σοκ. «Όλα έγιναν σε κλάσματα δευτερολέπτου. Δεν θυμάμαι πώς τα χέρια μου έφυγαν από τη μέση του μωρού και βρέθηκαν στο λαιμό του. Λιποθύμησα. Κόντεψα να πνίξω το μωρό μου με τα ίδια μου τα χέρια. Τα σημάδια έφυγαν από το λαιμό του είκοσι ημέρες αργότερα».
Η φωνή της βγαίνει με τη βία. Ο λαιμός της έχει «κλείσει» πια από το κλάμα και τις φωνές. Κάνει παύση μερικά δευτερόλεπτα. «Έμαθα ότι έχασα τον άνδρα μου και το παιδί μου πολύ αργότερα. Μου το ανακοίνωσε μία ψυχολόγος μαζί με την κοινωνική λειτουργό».
Από την ημέρα εκείνη για την 39χρονη δεν υπάρχει ζωή, δεν υπάρχει χαρά. «Νιώθω το απόλυτο κενό. Έχασα τον άνδρα μου, το στήριγμα μου και το αγγελούδι μου, το Κωστάκι μου. Δεν αντέχω. Ξέρω ότι πρέπει να κάνω υπομονή και να βρω κουράγιο για το Λενιώ μου. Όμως δεν υπόσχομαι τίποτα. Η ζωή μου έχει καταστραφεί. Νιώθω μόνη μου. Δεν αντέχω τον οίκτο και ας είναι καλοπροαίρετος».
Όπως λέει πρώτη φορά άκουσε τη λέξη μαμά από τα χείλη του γιου της όταν ήταν τριών ετών. «Μέχρι τότε παραπονιόμουν. Μα τόσο δύσκολη λέξη είναι το «μαμά». Έλεγε μπαμπά, παππού, γιαγιά, όμως μαμά δεν είχε πει. Μέσα σε ενάμιση χρόνο τραγουδούσε απʼ έξω τον Ερωτόκριτο και πολλά άλλα τραγούδια. Ήταν χαρισματικό παιδάκι το αγγελούδι μου όμως δεν πρόλαβα να το χαρώ».
«Διέλυσαν ένα γάμο έξι ετών. Θέλαμε να κάνουμε τρία παιδιά αλλά δεν προλάβαμε. Έχει ξεριζωθεί η καρδιά μου. Αυτό το παιδί το γέννησα και σήμερα το κλαίω κάθε μέρα πάνω από τον τάφο του. Ματώνει η καρδιά μου όταν ακούω τη μικρή να αναζητά τον αδερφό της για να παίξουν. Της λέω ότι είναι στον ουρανό και επιμένει να πάει και αυτή για λίγο και να κατεβεί μετά».
Η 39χρονη εκφράζει οργή για τις συνεχείς αναβολές. «Στην αρχή προσπάθησα να τους κατανοήσω. Κανείς δεν βγαίνει στο δρόμο για να σκοτώσει και να σκοτωθεί. Όμως η αδιαφορία τους με εξοργίζει. Πολύ περισσότερο όμως με εξοργίζει το γεγονός ότι επιχειρείται να σπιλωθεί η μνήμη του άνδρα μου. Με τις αναβολές αυτές τι θα επιτύχουν. Αν με διαβεβαιώσουν ότι θα φέρουν πίσω στη ζωή τον άνδρα μου και το παιδί μου θα περιμένω όσο χρειαστεί. Μπορούν να το κάνουν; Ζητώ μόνο δικαιοσύνη. Τίποτε άλλο. Όσα χρήματα και αν μου επιδικάσουν, ο πόνος από την ψυχή μου δεν θα φύγει ποτέ».

