Ένας από τους κορυφαίους παίκτες της ομάδας του Ηρακλείου αλλά και πολύ καλός τενίστας της εποχής του θυμάται και νοσταλγεί...

“Κάποιοι που δεν ξέρουν καν την ιστορία του ΟΦΗ βρέθηκαν να κάνουν κουμάντο μόνο για να παίρνουν από την ομάδα”

*“Δεν έκανα προπόνηση.

Ήταν το σκαρί μου τέτοιο που μπορούσα να παίζω και να μην κουράζομαι”


«Κιθαρίστας ή ντράμερ;» ήταν ο στίχος ενός γνωστού τραγουδιού που έγραψε ο Γιάννης Γιοκαρίνης και αν θέλαμε τον παραφράσουμε για χάρη του Γιώργου Στρατάκη θα γράφαμε «ποδοσφαιριστής ή τενίστας;».

Ο 76χρονος σήμερα παλαίμαχος άσος του ΟΦΗ που έπαιξε ποδόσφαιρο από τα τέλη της δεκαετίας του 40 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 60 δεν ήταν καλός μόνο στο να «κλωτσάει» την μπάλα με τα πόδια αλλά είχε το ταλέντο να κρατάει το ίδιο καλά τη ρακέτα και να αποτελεί ένα από τους καλύτερους Κρητικούς τενίστες της εποχής του μαζί με τον φημισμένο Ηρακλειώτη Λάμπη Μελισσουργάκη. Το παράδοξο είναι ότι ενώ έγινε περισσότερο γνωστός μέσα από το ποδόσφαιρο η ομάδα του τον ξέχασε όπως και πάρα πολλούς άλλους ενώ αντίθετα πρόσφατα τιμήθηκε από το «Ηράκλειο Ο.Α.Α» για την προσφορά του στο τένις (αθλητής, έφορος αθλητισμού 1957-1968, μέλος μέχρι σήμερα του συλλόγου).

Ο Γιώργος Στρατάκης χαρακτηρίστηκε μέσα από το βιβλίο της ιστορίας του ΟΦΗ ως ο «λυράρης» των γηπέδων. Δεν έπαιζε λύρα αλλά ήταν ένας «χορευτής» μέσα στον αγωνιστικό χώρο και όσοι τον θυμούνται λένε ότι «όποιος δεν είδε τον Στρατάκη να παίζει μπάλα δεν ξέρουν πόσο ψηλά είναι τα όρια της ποδοσφαιρικής τέχνης». Είχε την τύχη να παίξει για πρώτη φορά στον ΟΦΗ σε ηλικία μόλις 14 ετών και να γίνει ο νεαρότερος παίκτης που φόρεσε τη φανέλα της ομάδας. Την ίδια σχεδόν περίοδο άρχισε και την ενασχόληση του με το τένις. Πού τον έβρισκες πού τον έχανες εκείνα τα χρόνια η ζωή του μοιρασμένη σε δυο γήπεδα. Ο ίδιος λέει ότι αγάπησε εξίσου και τα δυο σπορ: «Μου άρεσε πολύ ο αθλητισμός. Ξεκίνησα να παίζω πρώτα πινγ-πόγκ και στη συνέχεια ποδόσφαιρο και τένις. Έκανα και στίβο, είχα πολύ καλή φυσική κατάσταση» Κι αν απορεί κάποιος πως προλάβαινε και το ποδόσφαιρο και το τένις ο κ. Στρατάκης απαντά με αφοπλιστική ειλικρίνια: «Δεν έκανα προπόνηση. Ήταν το σκαρί μου τέτοιο που μπορούσα να παίζω όλη μέρα και να μην κουράζομαι. Ήταν άλλες εποχές τότε».

Ως ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε μόνο στον ΟΦΗ. Έπαιξε για 18 χρόνια κι όπως λέει η μεγαλύτερη ανταμοιβή του ήταν «που φόρεσα αυτή τη φανέλα. Για όλους εμάς εκείνης της εποχής ήταν η μεγαλύτερη χαρά μας να φοράμε τη φανέλα του ΟΦΗ. Εγώ αλλά και πολλοί άλλοι δεν πήραμε ούτε μια δραχμή από την ομάδα». Το 1950 βρέθηκε στο στόχαστρο του Ολυμπιακού όμως αρνήθηκε την πρόταση του Χέλμη και έμεινε στο Ηράκλειο. Το παράπονο του είναι ότι τον ξέχασαν όπως και πάρα πολλούς από τους συμπαίκτες του εκείνης της εποχής. Σήμερα ο κ. Στρατάκης δεν πάει πια στο γήπεδο: «Δεν πάω στο γήπεδο. Έχω να πάω εδώ και 12 χρόνια περίπου. Δεν μου αρέσουν οι καταστάσεις. Κάποιοι που δεν ξέρουν καν την ιστορία του ΟΦΗ βρέθηκαν να κάνουν το κουμάντο μόνο για να παίρνουν από την ομάδα. Δυστυχώς έχουν αλλάξει πάρα πολύ τα πράγματα και εμένα αυτό δεν μου αρέσει». Η σχέση του με το ποδόσφαιρο πλέον είναι μόνο μέσα από την τηλεόραση. Από τότε που σταμάτησε την προπονητική δεν έχει πατήσει το πόδι του στο γήπεδο και τονίζει με νόημα: «Εμείς ευτυχώς ή δυστυχώς δεν είχαμε μεγάλες γλώσσες για να γλείφουμε και να ζητάμε…».