Οι γονείς της Β.Μ. έστειλαν επιστολή στην “Π” (τα στοιχεία τους είναι στη διάθεση της εφημερίδας, αλλά είναι επιθυμία τους να μην δημοσιοποιηθούν) και περιγράφουν όσα έχουν ζήσει το τελευταίο διάστημα. Ολα όσα γράφουν, αποτελούν προσωπικές τους απόψεις και αποτυπώνουν την προσωπική τους εμπειρία.

“Ολο αυτό το διάστημα ακούμε στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης να λέγονται πολλά και δυστυχώς όχι καλά, για την Παιδοαιματολογική κλινική του ΠΑΓΝΗ την οποία, λίγοι είναι αυτοί που την γνώριζαν, ενώ πολλοί, δε γνωρίζουν καν ότι υπάρχει ούτε που βρίσκεται και με τι ακριβώς ασχολείται.

Δεν φτάνει μόνο να διαβάσεις μια εφημερίδα ή να δεις μια εκπομπή στην τηλεόραση για να μιλήσεις για την κλινική αυτή, για το ανθρώπινο δυναμικό που την απαρτίζει και τη δουλειά που γίνεται. Πρέπει να περάσεις την πρότα της και να δεις τα μικρά αγγελούδια στα δωμάτιά τους, ορισμένα από αυτά να διαβάζουν με το δάσκαλο, άλλα να κάνουν τις εργασίες τους, ενώ άλλα να παίζουν στο μικρό παιδότοπο, έχοντας πάντα ένα γλυκό χαμόγελο με το οποίο σε κοιτάνε στα μάτια και το μόνο που θέλουν είναι αγάπη και κουράγιο, τότε μόνο θα καταλάβεις τι σημαίνει Παιδοαιματολογία. Αυτό όμως το χαμόγελο, το τόσο εύθραυστο και τόσο πολύτιμο, δεν είναι δημιούργημα των εφημερίδων ή των δημοσιογράφων, αλλά των ανθρώπων που δουλεύουν σε αυτήν την κλινική οι οποίοι κάθε μέρα δίνουν μεγάλο αγώνα και ένα κομμάτι από τη ζωή τους γιʼ αυτά τα παιδιά, τα δικά μας παιδιά.

Δεν είναι εύκολο πράγμα να αντιμετωπίζεις καθημερινά τέτοιου είδους ασθένειες και ειδικά όταν αυτές εμφανίζονται σε μικρά παιδιά ανεξαρτήτου χρώματος, κοινωνικής θέσης ή οικονομικής άνεσης. Χρειάζεται μεγάλη δύναμη να κοιτάξεις στα μάτια τους γονείς και να τους πεις ότι το δικό τους παιδί είναι άρρωστο. Οι γνώσεις όμως αυτών των ανθρώπων που δουλεύουν στην Παιδοαιματολογική κλινική του ΠΑΓΝΗ, μέσω των πολυετών σπουδών τους, το ενδιαφέρον τους, η αγάπη γιʼ αυτά τα παιδιά είναι το μεγάλο τους όπλο σε αυτήν την άδικη μάχη, που δυστυχώς θύματά της μερικές φορές είναι μικρές αθώες ψυχούλες.

Μια μέρα η μητέρα ενός παιδιού που νοσηλευόταν μαζί μʼ εμάς, μας είπε: “Μακάρι ο Θεός, να μην δίνει στους ανθρώπους αυτά που μπορούν να αντέξουν”. Είχε δίκιο, ο άνθρωπος αντέχει πολλά, εμείς και τα παιδιά μας αντέξαμε πολλά, αλλά δεν θα τα καταφέρναμε εάν δεν υπήρχαν οι ιατροί και οι νοσηλευτές της κλινικής, τους οποίους όμως αυτό το διάστημα τόσο πολύ διαβάλουν και αμφισβητούν άδικα στο όνομα της δημοσιογραφικής έρευνας, της διαφάνειας και της εμπορικότητας όταν μάλιστα συνάδελφοί τους, τόσο από την Ελλάδα όσο και από το εξωτερικό, το μόνο που είχαν να μας πουν, για την πάθηση του παιδιού μας, ήταν ότι η δουλειά που έγινε και συνεχίζει να γίνεται, από τους ιατρούς στην Παιδοαιματολογική κλινική του ΠΑΓΝΗ, είναι πάρα πολύ καλή.

Ολοι αυτοί που γράφουν και λένε διάφορα, καλό θα είναι να γνωρίζουν ότι το μόνο που καταφέρνουν, εκτός από το να πουλάνε..., είναι να δημιουργούν το αίσθημα της ανασφάλειας στους γονείς των παιδιών, είτε σε αυτούς που τώρα αρχίζουν το δύσκολο και επίπονο αγώνα τους, είτε σε αυτούς που τα παιδιά τους νοσηλεύονται ήδη στην κλινική.

Αυτό πρέπει να σταματήσει. Θα πρέπει ο καθένας από εμάς, ο οποίος έχει την δύναμη του λόγου να δείχνει μια ιδιαίτερη ευαισθησία σε ό,τι αφορά αυτή τη συγκεκριμένη κλινική και το ανθρώπινο δυναμικό της, την οποία εμείς και τόσοι άλλοι γονείς, αγαπάμε και της οφείλουμε τη ζωή και την υγεία του παιδιού μας.

Εχουν και αυτοί ψυχές, αισθήματα, οικογένειες, φίλους και όλη αυτή η λασπολογία επηρεάζει άμεσα τη ζωή τους, την εργασία τους, αμφισβητεί τα τόσα χρόνια σπουδών τους και τους κόπους μιας ζωής. Είναι άδικο, διότι αυτούς τους ανθρώπους ο καθένας από εμάς, είτε τους γνωρίζει προσωπικά είτε όχι, θα πρέπει να τους στηρίζει και να τους εμψυχώνει καθημερινά με όλες του τις δυνάμεις και όχι να επενδύει πάνω τους προσωπικές επαγγελματικές φιλοδοξίες, μηδενίζοντας τα πάντα.

Θα θέλαμε κλείνοντας αυτήν την ανώνυμη, για ευνόητους για το παιδί μας και μόνο λόγους, επιστολή, να ευχαριστήσουμε από τα βάθη της καρδιάς μας, όχι από υποχρέωση, αλλά επειδή έτσι αισθανόμαστε κάθε μέρα εμείς και όλοι οι συγγενείς μας, την κ. Καλμαντή, την κ. Στειακάκη, τον κ. Κατζηλάκη, την κ. Μαρκάκη, την κ. Περδικογιάννη, όλους τους ειδικευόμενους ιατρούς και τις νοσηλεύτριες της Παιδοαιματολογικής κλινικής του ΠΑΓΝΗ οι οποίοι συνέβαλλαν και συμβάλλουν ακόμα και σήμερα ουσιαστικά, ώστε το παιδί μας να έχει μια φυσιολογική ζωή”.

Με εκτίμηση

οι γονείς της Β.Μ.