Της Εύας Στειακάκη *

Επιτέλους ήρθε, έστω και αργά. Ένα σύννεφο, μια βροχή, λίγο κρύο, να αισθανθούμε και εμείς οτι πήραμε μια μυρωδιά από χειμώνα. Να πιούμε κάτι ζεστό, να μαλακώσει γλυκά το μέσα μας, που εδώ και μήνες τώρα ούτε τον αχνιστό καφέ δεν μας έκανε όρεξη να απολαύσουμε.

Ανάμεσα στα δώρα που πήρα για την Πρωτοχρονιά ήταν και μια κρυστάλλινη τσαγιέρα. Διάφανη και λεπτεπίλεπτη, ότι πρέπει για να απολαύσω με όλες τις αισθήσεις το συμπαθές μου τσάι. Μόλις είδα λοιπόν το πρώτο σύννεφο έβγαλα τα απαραίτητα σύνεργα και βάλθηκα να φτιάξω το τέλειο τσάι.

Στη συλλογή μου είχα αρκετές επιλογές. Θα μπορούσα να ξεκινήσω τη μέρα μου με ένα δυνατό μαύρο τσάι από την Ινδία, καθώς η μέρα προχωρά μπορώ να δοκιμάσω τσάι Κεϋλάνης, θα προχωρήσω με ένα Darjeeling ή ένα μαύρο τσάι Κίνας. Το απογευματάκι ταιριάζει ένα ουλόνγκ και στο τέλος της ημέρας θα χαλαρώσω με πράσινο τσάι. Βλέπετε το πήρα πατριωτικά, σκέφτηκα άσε μην έρθει πάλι ο νοτιάς και μας κοπεί η επιθυμία για τσάι. Βέβαια δεν πίνει κανείς τσάι μόνο όταν ο καιρός είναι χειμωνιάτικος. Το ρόφημα αυτό είναι τόσο υγιεινό και γεμάτο αντιοξειδωτικά, που η συνήθεια είναι θέμα επιλογής και όχι μόνο καιρού. Απλά η απόλαυση γίνεται πιο έντονη αν έξω ακούγεται και καμιά βροχούλα. Έτσι για να δημιουργούμε εμπειρίες συναισθησιακές στην καθημερινότητά μας.

Αν σκεφτώ τη λέξη τσάι και κλείσω τα μάτια μου η πρώτη εικόνα που μου έρχεται στο μυαλό είναι μοναδική. Βρίσκομαι στο Λονδίνο (ε, κάτι ξέρουν και οι Βρετανοί από τσάι) και βρέχει ως συνήθως. Καταφύγιο βρήκαμε στο καφέ που υπήρχε μέσα σε ένα κατάστημα με φυτώρια και γλάστρες λουλουδιών. Ο χώρος πολύ μικρός, το τραπέζι ένα και μεγάλο, μοναστηριακού τύπου, οι τοίχοι γυάλινοι, να βλέπεις έξω τα φυτά και τη βροχή. Η ατμόσφαιρα ήταν πολύ απλή αλλά είχε κάτι ξεχωριστό. Τι άλλο να πιούμε παρά ένα ζεστό τσάι. Διαλέγουμε ένα στην τύχη και αυτή ήταν με το μέρος μας. Ξαφνικά βλέπω μπροστά στα μάτια μου κάτι που δεν είχα ξαναδεί. Μια διάφανη τσαγιέρα κρυστάλινη και μέσα στο ζεστό νερό να κολυμπά κάτι που έμοιαζε με ανθισμένο λουλούδι. Κατά τα άλλα το υγρό που περιέχει ήταν πράσινο τσάι, όπως είχαμε παραγγείλει. Καταλαβαίνετε πως η ερώτηση για εξηγήσεις προς την ευγενή σερβιτόρα ήταν άμεση. Μας είπε λοιπόν ότι το τσάι αυτό λέγεται “blooming tea” δηλαδή ανθισμένο τσάι. Τα “blooming teas” είναι μια πρακτική που προέρχεται από την αρχαία Κίνα και έχει τη μορφή μιας μέγιστης τέχνης. Φύλλα ανοιξιάτικων πράσινων φύλλων τσαγιού και φυσικά λουλούδια “δένονται” αριστοτεχνικά σε ένα μπουκέτο που περισσότερο θυμίζει στην τελική του μορφή μια μπαλίτσα. Αυτή τη μπαλίστα βουτάμε στην τσαγιέρα με το ζεστό νερό και ως δια μαγείας και μπροστά στα μάτια μας αργά αργά ανοίγει σαν φρέσκο λουλούδι. Τι να σας πω, χάρμα οφθαλμών και γευστική απόλαυση.

Από τότε ξεκίνησε το ταξίδι μου στον πλούσιο κόσμο του τσαγιού μαθαίνοντας συνεχώς καινούργια πράγματα. Το πρώτο που έψαξα να μάθω είναι από που προέρχονται όλα αυτά τα είδη τσαγιού. Πιστέψτε με εμείς εδώ στην Ελλάδα γνωρίζουμε πολύ λίγα και τις περισσότερες φορές σε κακές εκδόσεις. Όλα λοιπόν τα διαφορετικά είδη τσαγιού προέρχονται από ένα φυτό την Camelia Sinensis. Όπως με την καλλιέργεια του καφέ, έτσι και με το τσάι, το υψόμετρο της περιοχής που καλλιεργείται παίζει σημαντικό ρόλο για την ποιότητα και τη γεύση του τελικού προϊόντος. Το τσάι μπορεί να είναι ένα χαρμάνι, συνδυασμός απο διαφορετικές ποικιλίες φύλλων τσαγιού, μπορεί να αρωματιστεί με αιθέρια έλαια, ή με ανθούς λουλουδιών, να συνδυαστεί με αποξηραμένα φρούτα ή μπαχαρικά. Τα βασικά όμως είδη τσαγιού είναι το πράσινο, το ουλόνγκ και το μαύρο. Οι διαφορές ανάμεσα τους είναι ότι κάθε ένα από αυτά είναι μια ιδιαίτερη ποικιλία του ίδιου δένδρου και ένα ιδιαίτερο τρόπο επεξεργασίας των φύλλων του. Το μικροκλίμα που μεγαλώσε το δένδρο, καθώς και ο τρόπος που έχει γίνει η επεξεργασία των φύλλων του τσαγιού δίνουν το τελικό αποτέλεσμα και καθορίζουν την ποιότητά του.

Η συλλογή των φύλλων του τσαγιού γίνεται με το χέρι, μιας και μόνο τα δύο πρώτα καινούργια κλαδάκια με φύλλα του φυτού συλλέγονται κάθε φορά. Σε κάποιες περιοχές η συλλογή γίνεται όλο το χρόνο, ενώ σε άλλες σε καθορισμένες περιόδους. Η καλύτερη συγκομιδή θεωρείται νωρίς την Άνοιξη, όπου τα φύλλα είναι τρυφερά και γεμάτα αρώματα. Η δεύτερη συλλογή γίνεται λίγο αργότερα και η τελευταία μετά το καλοκαίρι. Στα ενδιάμεσα διαστήματα συλλέγονται τα φύλλα δεύτερης ποιότητας.

* Η κα Στειακάκη είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών της διεθνούς φήμης Σχολής Μαγειρικής Le Gordon Bleu στη Γαστρονομία (Le Gordon Bleu Master of Arts in Gastronomy)

e-mail: [email protected]