Ένας από τους πολλούς Κρητικούς που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή των Βαλκανικών Πολέμων του 1912-13 ήταν ο Κωστής Τσατσάκης από το χωριό Σταυράκια του Ηρακλείου. Φυσικά ο Κ. Τσατσάκης, όπως και οι εκατοντάδες άλλοι Κρητικοί που πήραν μέρος στους πολέμους, ήταν εθελοντής, καθώς η Κρήτη δεν ήταν ακόμη τμήμα της ελληνικής επικράτειας.

Ο νεαρός, τότε, μετέπειτα δικαστικός υπάλληλος και ειδικός ταμίας του δήμου Ηρακλείου, με την κήρυξη του πρώτου πολέμου, τον Οκτώβριο του 1912, από τη Βαλκανική Συμμαχία, (Ελλάδα, Σερβία, Μαυροβούνιο, Βουλγαρία) σε βάρος της Τουρκίας ήταν και από τους πρώτους που κατατάχτηκε.

Τις πληροφορίες για τη ζωή του, αλλά και τις φωτογραφίες μας παρέδωσε ο γιός του κ. Γιάννης Κωστή Τσατσάκης. Οπως μας γράφει ο κ. Τσατσάκης, ο πατέρας του, που είχε γεννηθεί το 1885 και πέθανε στις 11 Ιανουαρίου 1955, μαζί με μια ομάδα φίλων του, έσπευσε αμέσως προκειμένου να καταταγεί στον ελληνικό στρατό.

Η παρέα των νεαρών Κρητικών ήταν:

- Κωστής Τσατσάκης.

- Στρατής Γαρεφαλάκης, από τη Μονή Μαλεβυζίου, συγκάτοικος με τον Κ. Τσατσάκη, που στη συνέχεια έγινε συμβολαιογράφος.

-Μανώλης Ζουδιανός, από τον Άγιο Μύρωνα, μετέπειτα γιατρός.

-Μιχάλης Θαλασσινός επίσης από τον Άγιο Μύρωνα, δικηγόρος στη συνέχεια, που υπηρέτησε και ως πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Ηρακλείου.

- Αντώνης Τσουδής, από τις Δαφνές.

Πήγαν μαζί για κατάταξη και διατύπωσαν την παράκληση να πολεμήσουν μαζί, να μην χωριστούν. Κι αυτό έγινε δεκτό.

Πολέμησαν, σαν μια παρέα, πάντα στην πρώτη γραμμή, στα βουνά της Ηπείρου, και της Μακεδονίας, ενώ συμμετείχαν και στην απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης. Ο κ. Τσατσάκης, μάλιστα, έφτασε μέχρι και έξω από το Σόφια της Βουλγαρίας, όπου είχε σταλεί με την ομάδα για ανίχνευση .

Για την αποστολή αυτή σʼένα χωριό έξω από τη Σόφια (είχε αρχίσει ήδη ο δεύτερος βαλκανικός πόλεμος με ελληνοβουλγαρικά επεισόδια) ο κ. Γ. Τσατσάκης γράφει:

“Εκεί οι άνδρες είχαν αποσυρθεί στο βουνό ενόψει της ελληνικής προέλασης. Βρήκαν μόνο τους γέροντες και τα γυναικόπαιδα, τους διέταξαν να παραδώσουν τα όπλα τους (όπως έκαναν και εδώ οι Γερμανοί την Κατοχή). Τους έφεραν ότι παλιό και άχρηστο είχαν από τα οποία διάλεξε ο πατέρας μου το παραπάνω πιστόλι που έφερε στο πατρικό του ως ενθύμιο.

Από το βουλγαρικό χωριό δεν καταλήφθηκε ποτέ επίσημα.

Αντιθέτως αμέσως μετά, με τη συνθήκη που υπεγράφη τότε από τον οξυδερκή και ανεπανάληπτο Ελ. Βενιζέλο (μέχρι που θα μπορούσε ο ολιγάριθμος ελληνικός στρατός να προχωρήσει νικηφόρα;) επί διήμερο οι ελληνικές δυνάμεις υποχώρησαν για να φθάσουν στα σημερινά ελληνοβουλγαρικά σύνορα”.

Η ομάδα των νεαρών Κρητικόπουλων επέστρεψε μετά τους πολέμους στο Ηράκλειο με όλα τα μέλη σώα. Η φιλία, που αναπτύχθηκε ακόμη περισσότερο σʼαυτές τις σκληρές συνθήκες, διατηρήθηκε και στη συνέχεια.

Γράφει σχετικά ο γιος του Κωστή Τσατσάκη, κ. Γιάννης Τσατσάκης:

“Ολοι τους έκαμαν οικογένειες και απέκτησαν παιδιά, πολλά από τα οποία ζούμε σήμερα στο Ηράκλειο, πάντα φίλοι μεταξύ μας, πλην του συμπατριώτη τους Αντώνη Τσουδή εκ Δαφνών, που παρέμεινε ανύπανδρος. Εδώ θυμάμαι έντονα το εξής περιστατικό. Οταν τη δεκαετία του ʽ60 είχα αναλάβει ως μηχανικός-εργολήπτης δημ. έργων ένα έργο στις Δαφνές ζήτησα να δω τον αξέχαστο φίλο του πατέρα μου. Καθόταν σε μια καρέκλα, γέρος πλέον, στον ήλιο έξω από το σπίτι του. Τον πλησίασα, του φίλησα από σεβασμό το χέρι και τούπα ποιος είμαι. Τότε πετάχτηκε όρθιος σαν ελατήριο, με αγκάλιασε και μούπε. Είσαι μωρέ ο γιος του Κωστή; Και άρχισε να με φιλεί και να με ρωτά για τη μητέρα μου. Ο πατέρας μου είχε πεθάνει”.