Η κ. Πλαγιωτάκη-Σαατσάκη θυμάται τη στιγμή που συλλυπήθηκε τον Κωστή Φραγκούλη όταν έχασε τη σύζυγό του. «Καθόταν μελαγχολικός, μεγάλος κι εκείνος, φοβόταν το θάνατο… Καθόταν σε ένα παγκάκι και μου λέει «έλα να σου δείξω πού πήγαν τη Σοφία μου», διότι ετάφη μέσα στο περίβολο της Αγίας Ειρήνης, ήταν κτήτωρ. Με πήγε πάνω από τον τάφο και σταμάτησε και λέει- ήταν εποχή που ήταν ανθισμένος ο κόσμος-

«Δεν νταγιαντώ να προπατώ στη γης την ανθισμένη κι εσύ Σοφία μέσα τζη να βρίσκεσαι θαμμένη».

Με συγκίνηση ανακαλεί στη μνήμη της και την ημέρα που τον επισκέφτηκε, μαζί με τους κ.κ. Γιάννη Χλουβεράκη και Μιχάλη Λέκκα, στο σπίτι του, όταν ήταν κατάκοιτος. «Μας γνώρισε, μας έσφιξε τα χέρια, μας ψιθύρισε να του πούμε ένα δικό του τραγούδι», περιγράφει και τότε εκείνη άρχισε να ψιθυρίζει το "Κρήτη, πολλά μου ρόγιασες κανίσκια και πανέρια..." και ο Κωστής Φραγκούλης συμπλήρωνε την τερματική λέξη κάθε στίχου.

«Ο άνθρωπος ζωγραφίζει την Κρήτη, ήταν του δημοτικού αλλά είχε ένα θεϊκό ταλέντο», λέει χαρακτηριστικά.