Ελατα τα λουκάνικα που μουʼστειλες πεσκέσι,

και κάθε τι του τόπου μας του Κρητικού τʼαρέσει·

μα δα ζημιό μου ταʼπεμψες επάνω σε μιαν ώρα,

πουʼταξε πως μου χάρισες καμιά μεγάλη χώρα.

Γιατʼ έβλεπα στον ύπνον μου όνειρον απόʼσπέρας,

πως μʼεπήρε και μʼέριξε στην Κρήτηʼνας αέρας.

Κʼ εξαφνικά ευρέθηκα στου τόπου μας τα μέρη

κʼετρώγαμε λουκάνικα μαζί και χοιρομέρι.

Κʼετρώγαμε κʼεπίναμε κʼεπαίζαν και μια λύρα

κι ο Θειός κατέχει μοναχά ίντα χαράν επήρα,

σαν είδα πως στο Κάστρο μου ήμουν με τσʼεδικούς μου,

όλα τα περαζόμενα θυμήθηκε ο νους μου.

Τα βάσανά μου ξέχασα, απάνω στη χαρά μου

να τραγουδήξω θέλησα, μα πιάστηκʼ η λαλιά μου.

Κι ως κι αν πολέμουν να την βρώ, του κάκου δεν ημπόρουν,

ξυπνώ ως τόσο και θωρώ, πως όνειρο το θώρουν.

Κʼέχασα τα λουκάνικαʼ πο μπρος μου και τη λύρα

κι ο Θειός κατέχει μοναχά την πίκρα όπου πήρα.



Ανάθεμα την ξενιθιά και τα καλά τσʼομάδι,

ο ξένος ολοζώντανος καίγεται μεσʼ τον άδη.

Κʼ είδες το ρόδο σαν κοπεί από τη ροδαρά του,

πως σβήνει και μαραίνεται, χάνει τη μυρωδιά του.

Ίδια ετσά μαραίνεται στην ξενιθιά ο ξένος

και περπατεί κλυτά κλυτά σαν παραπονεμένος.

Κι όλος ο κόσμος κι αν χαρεί, αυτός στενοχωράται,

που γεννηθεί στην φυλακήν, τη φυλακή θυμάται.

Κι οπούʼκαμεν η μοίρα του να γεννηθεί στην Κρήτη

και δει το άστρο της αυγής και τον αποσπερίτην

στου παραδείσου το νησί, που δεύτερο δεν έχει,

μέλι και γάλα και χαρές ολημερνίς να βρέχει,

ποιος ημπορεί για μια στιγμή να το ξελησμονήσει,

ποιος Κρητικός χαρούμενος στην ξενιθιά θα ζήσει;



Ο ναύτης μέσʼ το πέλαγος, όταν θα συννεφιάσει,

μεσʼ την ανεμοταραχή τον μπούσουλα σαν χάσει,

τότε γυρίζει και θωρεί στου ουρανού το θόλο

ένα αστέρι λαμπηρό, πουʼναι κοντά στον Πόλο.

Να πάρει ρότα (ως το λεν) και να καταμετρήσει

που πρέπει το τιμόνι του το σκάφος να γυρίσει.

Ετσά και κάθε άνθρωπος είναι το φυσικό του,

αντίς το άστρο να θωρεί τον τόπο το δικό του·

κάνει τιμόνι την καρδιά και το κορμί αναπαύει

μεσʼ το λιμάνι που ποθεί νʼαράξει το καράβι·

κι όπου κι αν πάγει ο Κρητικός κι όσον κι αν αλαργάρει,

μαγάρι ακόμα κι ανέ βρει στην ξενιθιά λογάρι,

κʼεκεί όπου πρωτόδευε ο άνθρωπος το φως του,

ξετρέχει πάντα κι αγαπά, κι αν είνʼ και θάνατός του.

Κι ο Κρητικός στην ξενιθιά, όσον καιρόν κι αν ζήσει,

πάνταʼ ναι το θεράπειο του στην Κρήτη να γυρίσει.

Και για να μην πολυλογώ φίλε μου Αντωνάκη,

δοκίμασες της ξενιθιάς κι ατός σου το φαρμάκι.



Μα πούρ δεν εβγήκανε ψεύτικο τʼόνειρό μου,

κι αν ήμουνε πολύ μακρά και φίλων κι εδικών μου,

ένας μʼανεστορήθηκε φίλος μου μπιστεμένος,

ας είναι από τον Θεό πάντα ευλογημένος.

Γιατʼ έκαμε κι αλήθευσε το όνειρο που είδα

κʼεβρέθηκα για μια στιγμή εις την γλυκιά πατρίδα.

Τη μυρωδιά της ήκουσα μεσʼ τα λουκάνικά σου

κʼ ήγλειφα τα δακτύλια μου κʼήπια και στην υγειά σου.



Με τον καπνόν της Κρήτης μου ήσανε καπνισμένα

κʼεμύριζαν σαν ναʼτανε στο μόσχο βουτημένα.



Και γράφω σου το, φίλε μου, πούρι να το κατέχεις,

πως είσαι άνθρωπος καλός και το καλό ξετρέχεις.

Δίμουρος και διπρόσωπος ποτέ δεν είδα ναʼσαι

και την αμάλαγη φιλιά πάντα αναστοράσαι.

Κʼήνιωσα και παράνιωσα μέσα τα σωθικά σου,

κι ως έχω μεσʼ το λογισμό, έχε με στην καρδιά σου.

Κι ενεθυμού καμιά φορά τον ποιητήν το Γιάννη,

ως πεθυμά για λόγου σου κʼεκείνος να μανθάνει.

Κάτεχε πως ο ποιητής, όπου κι αν αγαπήσει,

υψώνετʼ η αγάπη του ωσάν το κυπαρίσσι.

Μεσα στα φυλλοκάρδια του ανθεί, λουλούδια κάνει,

και δεν μπορεί κανείς καιρός για να του τα μαράνει.



Δεν έχει άλλο να σου πει, καλή καρδιά σου στέλλει

και να σου δίδει ο Θεός να σε θωρεί ως θέλει.

Πασίχαρος, που να περνάς πάντα στʼαρχοντικό σου,

και ναʼναι ως τα γέρα σου καλό το ριζικό σου!

Οσα σου γράφω, τα θωρείς στου τόπου μας τη γλώσσα,

και ναʼσαν τα λουκάνικα ακόμα άλλα τόσα.

Ιντα κακό ʽθελε σε βρει, αγαπητέ μου Φιόρο,

θα βλασφημούσες τη στιγμή που μουʼστελνες το δώρο.

Μα μάθε πως ο Κρητικός που βρίσκεται στα ξένα,

τα χώματα του τόπου του θαρρεί τα μυρισμένα.

Κι ανέ του λάχει το ζημιό ως και ξερό χορτάρι

στερέβγει το στο κόρφο του σαν άγριο φυλακτάρι.



Τα όσα σου γραψα, θαρρώ, περίσσα ʽναι και φθάνουν,

κι όσοι ρωτούν για λόγου μου και θέλουν να μανθάνουν,

ειπέ τους πως του αγαπώ και διπλοχαιρετώ τους,

και σαν τους ανεστορηθώ, κλαίω και λακταρώ τους.



Ακόμα, σε παρακαλώ, τα σουʼ χω δω γραμμένα,

μην τα πετάξεις κʼέχε τα σε τόπο στερεμένα.

Γιατί θα ναʼλθει ένας καιρός, ανθρώποι που γνωρίζουν,

να τα ζητήσουν και να πουν ανίσως τα κι αξίζουν.

Σύρος, την 17 Ιανουαρίου 1870

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ