Ξηλώθηκαν
Σωστό ή λάθος, υπερβολικό ή όχι, αλλά πολλοί ήταν εκείνοι στο Μαρανέλο, στρατηγείο της Φεράρι, άντρο της «κόκκινης» και του (κίτρινου) αλόγου της, που ξεκρέμασαν από τους τοίχους των γραφείων τους τις αφίσες και τις φωτογραφίες του Μίχαελ Σουμάχερ.
Ηταν ένας τρόπος, ίσως ο μοναδικός, να εκφράσουν τη δυσαρέσκειά τους για την ταπείνωση και την «έσχατη προδοσία» που υπέστησαν μόλις έμαθαν ότι ο αγαπημένος τους Γερμανός, νικητής πέντε από τους επτά τίτλους στο τιμόνι της «Rossa» επέστρεφε στη Φόρμουλα 1, όχι όμως με τη Φεράρι, αλλά με την ανταγωνιστική Μερτσέντες. Η αντίδραση του (ιταλικού) κόσμου εν μέρει ήταν απόλυτα δικαιολογημένη: αφενός, γιατί πριν από τρία χρόνια ο Σουμάχερ είχε πει αντίο στον κόσμο της Φόρμουλα 1 ορκιζόμενος ότι δεν θα ξαναγυρνούσε. Αφετέρου, γιατί, όταν η Φεράρι, το περασμένο καλοκαίρι, του ζήτησε ν' αντικαταστήσει για μερικά γκραν πρι τον τραυματία Φελίπε Μάσα, εκείνος αρνήθηκε ευγενικά επικαλούμενος μικρο ενοχλήσεις και κουσούρια στον λαιμό, που είχε κληρονομήσει από πτώση με μηχανή. Που ήταν κι αυτό καθ' όλα εύλογο κι απόλυτα σεβαστό μέχρι τουλάχιστον τη στιγμή που ο Σουμάχερ, ανακοινώνοντας την επίσημη επιστροφή του στη Φόρμουλα 1, άφηνε τεχνηέντως ή αφελώς να του ξεφύγει η εξής, μικρή-μεγάλη λεπτομέρεια: «Είχα πειστεί και συμφωνήσει να επιστρέψω τον περασμένο Αύγουστο», την ίδια δηλαδή περίοδο που κι η Φεράρι είχε προσπαθήσει να τον μεταπείσει.
Για πολλούς, λοιπόν, στο Μαρανέλο η στάση του Σουμάχερ δεν διαφέρει πολύ από εκείνη του Νίκι Λάουντα, που το '77 άφησε στα κρύα του λουτρού τη Φεράρι, για την Μπράμπαμ.
Μερκ.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

