Τι εννοείτε όταν λέτε μικρά πράγματα;

«Το μέγεθος δεν έφερε στον κόσμο τη χαρά, τα πρόσωπα των ανθρώπων δεν είναι χαρούμενα επειδή έχουν ένα μεγάλο αυτοκίνητο ή ένα μεγάλο σπίτι. Βλέπεις ένα μεγάλο αυτοκίνητο και ένα άνθρωπο κρυμμένο από πίσω με ένα φιμέ τζάμι, είναι

ό, τι πιο απρόσωπο και άχρηστο πράγμα, και βλέπεις ένα γεράκο πάνω σε ένα μηχανάκι ή σε ένα ποδήλατο και έχει μια τσάντα με αυτά που αγόρασε, κηπευτικά πράγματα, και πάει σιγά- σιγά… βλέπεις ότι είναι κάτι σύμφωνο με το περιβάλλον, τον καταδέχεται περισσότερο ο χώρος και τον εντάσσει και είναι και χαρούμενος και ευγενής. Γιατί θα πρέπει ο άνθρωπος να διεκδικεί το αυτονόητο, το απλό που είναι μπροστά του αλλού; Όταν μια τελεία ορθώνει ανάστημα και αρθρώνει λόγο και επαναπροσδιορίζει την αισθητική και την κατεύθυνση των αισθημάτων και του κόσμου νομίζω ότι της αξίζει το μικρό πράγμα. Βλέπεις ένα λουλούδι το πρωί και δεν μπορείς να μη σκεφτείς ότι αυτό κουβεντιάζει.

Ένα λουλούδι με το στόμα του ανοιχτό

Κατάματα τον ήλιο της αυγής κοιτάζει

Τα λόγια του να ακούσει δεν μπορώ

Κι όμως το βλέπω καθαρά ότι φωνάζει

Αν σταματήσουμε το βλέμμα μας στα πιο αδιάφορα σημεία λίγο παραπάνω από το χρόνο που συνηθίζουμε, το σημείο εκείνο που κοιτάζεις αρχίζει να ανησυχεί υπέρ σου και λέει «πρόσεξε, είμαι κάτι κι εγώ». Όλα τα πράγματα έχουν ένα λόγο, απλώς εμείς με το να στήσουμε αυτί και το βλέμμα λίγο παραπάνω, αυτό το λόγο ανασύρουμε από τα βάθη του κόσμου αφού ξέρουμε ότι η βάση της ύπαρξης είναι η σκόνη, ένας κόκκος σκόνη, και γίνεται ο κόσμος. Τον ήλιο μπορεί να τον βλέπει ο καθένας αλλά από τη σχισμή της πόρτας που περνάει μια ακτίνα και που η σκόνη παίζει γύρω της αυτό είναι ένα μικρό πράγμα, εξαίσιο, σπουδαίο, μοναδικό. Αλλά και πέρα από αυτό, η φύση σε καλεί να την κοιτάξεις, να την προσέξεις, να εστιάσεις πάνω της αλλά το σημαντικό είναι ότι σε διδάσκει η φύση. Όπως λέει ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, η φύση διδάσκει το απαραίτητο και ο άνθρωπος το περιττό.»

Είναι ιδιαίτερα επίκαιρα τα μηνύματα που στέλνετε μέσα από το βιβλίο σας, να γυρίσουμε σε αυτά που είναι σημαντικά και σπουδαία και ας φαίνονταν μέχρι πρότινος δευτερεύοντα.

«Ο κόσμος γκρινιάζει γιατί έχει μάθει στην υπερκατανάλωση και το μεγάλο πρόβλημα, αυτό που δυσκολεύει τη ζωή των ανθρώπων σήμερα είναι η ευκολία.

Το ότι δε σου δίνουν χώρο να δημιουργήσεις αλλά πάντα πρέπει να έχεις το δάκτυλο ανοιχτό απέναντι σε ένα κουμπί που πρέπει να πατήσεις για να συμβούν τα εύκολα, ένα κουμπί να ανοίξει η πόρτα, να ανάψεις το φως, μας καταδυναστεύει ένα κουμπί. Έλειπε η στιγμή. Η τελετή που ανάβεις με το σπίρτο τη λάμπα του πετρελαίου. Δε λέω ότι θα γυρίσουμε εκεί αλλά επισημαίνω, η ομορφιά είναι λίγο πιο πίσω. Λείπουν αυτές οι μικρές στιγμές δημιουργίας. Μην υποτιμούμε τη στιγμή που είναι η τελεία του χρόνου. Είναι ένας ολόκληρος κόσμος.

Παρακολούθησε τη ζωή μιας σπίθας, γεννιέται, κορυφώνεται και πεθαίνει λαμπερή, σε μια στιγμή μέσα.

Αυτά τα στιγμιαία πράγματα, τα μικρά, εμένα με οδηγούν να κατανοώ καλύτερα τον κόσμο, να βρίσκω την κατεύθυνση του ανθρώπου ως προς την ομορφιά, τη σοφία. Ο άνθρωπος είναι γεννημένος για να πάει στη σοφία όχι τη βλακεία.»