«Στα βραδινά δελτία της 31ης Ιουλίου του 2005 κυριαρχούσε μία είδηση, από τη μία ασυνήθιστη και από την άλλη τραγική. Η είδηση του θανάτου του γαμπρού από το χέρι του κουνιάδου του. Αυτή την είδηση προσπαθούμε να διελευκάνουμε μέσα από μία εξαντλητική ακροαματική διαδικασία, στην οποία ακούστηκαν άλλοτε ουσιώδη πράγματα και άλλοτε ανούσια» ξεκίνησε την αγόρευση της η εισαγγελέας έδρας κ. Πολιτάκη.
«Είναι μια δύσκολη υπόθεση» ανέφερε «καθώς δεν υπάρχουν αυτόπτες μάρτυρες, τα αντικειμενικά στοιχεία που να οδηγήσουν με βεβαιότητα σε κάποιο συμπέρασμα. Όλη η δικογραφία έχει σχηματιστεί με βάση τους ισχυρισμούς των κατηγορουμένων. Λίγοι ήταν οι ουσιώδεις μάρτυρες».
Όπως είπε, «ένα απόγευμα χαράς, αγάπης και γλεντιού μετατράπηκε σε απόγευμα θρήνου και τραγωδίας και για τις δύο οικογένειες. Το τί έγινε, μπορεί να ειπωθεί με μία πρόταση: επέστρεψε το ζευγάρι στη γαμήλια σουίτα και το επόμενο απόγευμα βρέθηκε ο γαμπρός πυροβολημένος με πέντε σφαίρες. Τί μεσολάβησε από τις πρώτες πρωινές ώρες της 31ης Ιουλίου μέχρι τις 4.30 το απόγευμα που συνέβη το γεγονός;
Κάτι πρέπει να συνέβη ανάμεσα στο ζευγάρι»
Στην πρόταση της η εισαγγελέας πρότεινε να κηρυχθεί ένοχος ο 29χρονος λιμενικός για την κατηγορία της ανθρωποκτονίας από πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, κρίνοντας ότι ο λιμενικός δεν είναι ένας μέσος άνθρωπος αλλά ένας άνθρωπος ειδικά εκπαιδευμένος λόγω της υπηρεσίας του στη Ομάδα Ειδικών Καταστολών του λιμεναρχείου Χανίων και ως εκ τούτου άνθρωπος με αυτοκυριαρχία και ψυχραιμία ακόμα και στις πιο δύσκολες καταστάσεις και άριστος χειριστής των όπλων. «Τελούσε σε ψυχική ηρεμία. Είχε πλήρη συνείδηση του τί έκανε. Ήθελε να τον σκοτώσει» ανέφερε.
«Τραγικό πρόσωπο
η νύφη»
Εξαιρετικό ενδιαφέρον είχε η αγόρευση της εισαγγελέως για την κατηγορούμενη νύφη και το αδίκημα της ηθικής αυτουργίας, θέμα που έχει απασχολήσει έγκυρα νομικά περιοδικά αλλά και συζητήσεις ανάμεσα σε νομικούς και δικαστικούς κύκλους.
«Η κατηγορούμενη, είπε η εισαγγελέας, είναι το άλλο τραγικό πρόσωπο με πρωταγωνιστικό ρόλο στην υπόθεση. Δεν αποδείχθηκε από κανένα στοιχείο ότι κάλεσε τον 29χρονο. Πήρε τηλέφωνα περιφερειακά πρόσωπα που ήταν ακίνδυνα. Δεν τον πήρε εκείνον γιατί γνώριζε ότι είναι επικίνδυνος. Πήρε τηλέφωνο επειδή ένιωσε ότι χρειαζόταν βοήθεια. Ποιον θα ενημέρωνε; Πήρε άτομα στα οποία δεν θα ντρεπόταν να πει τί είχε γίνει.
Η ηθική αυτουργία δεν στέκει με κανέναν τρόπο. Θα μπορούσε όμως να έχει κάνει κάτι άλλο για να αποτρέψει το θάνατο του Γιώργου; Θα μπορούσε η σύζυγος να έχει την ιδιαίτερη ηθική νομική υποχρέωση να αποτρέψει το θάνατο του συζύγου της; Μπορεί να μεφθεί κάποιος την κατηγορούμενη ότι δεν απέτρεψε το θάνατο; Ούσα χτυπημένη, μπορούσε μια γυναίκα να αποτρέψει έναν άνθρωπο που ήταν ειδικά εκπαιδευμένος; Τί να έκανε; Να έμπαινε μπροστά; Καταρχήν με την ταχύτητα που έγινε το γεγονός, δεν θα μπορούσε να αντιδράσει. Είχε δόλο να σκοτώσει τον άνδρα της; Μια γυναίκα που παντρεύτηκε χθες, υπό τις οποιεσδήποτε συνθήκες και αν βρισκόταν, δεν δέχομαι ότι αποδέκτηκε το αποτέλεσμα του θανάτου του συζύγου της. Ούτε για απλή συνέργεια θα μπορούσε να καταδικαστεί.
Για τους δύο άλλους κατηγορούμενους, η εισαγγελέας ανέφερε ότι προσπαθούσαν να αλλάξουν τη γνώμη του θύματος για να μην χωρίσει τη νύφη. «Ούτε προκάλεσαν, ούτε παρείχαν συνδρομή. Αυτοί οι δύο άνθρωποι λόγω της συγγενικής τους σχέσης βρέθηκαν εκεί. Το δικαστήριο χρειάζεται αποδείξεις. Χρειάζεται μια αιτιολογημένη απόφαση».
«Τα ποινικά δικαστήρια δεν εκδικούνται»
Ολοκληρώνοντας την αγόρευση της και απευθυνόμενη στους ενόρκους, η εισαγγελέας ανέφερε: «Όσο τραγική και αν είναι μια ιστορία, όσο απαχθής και αν είναι η θανάτωση ενός άοπλου ανθρώπου, η ποινική δικαιοσύνη και τα ποινικά δικαστήρια, δεν εκδικούνται. Αποφασίζουν και καταμερίζουν την ευθύνη που έχει ο καθένας».

