Nάντια Βαλαβάνη (μέλος της ΣΕ του Πολυτεχνείου)

«Το πανεπιστημιακό άσυλο είναι ένας θεσμός που κατακτήθηκε σε εποχές δύσκολες για τη δημοκρατία, μέσα από σκληρούς αγώνες του φοιτητικού κινήματος. Αγώνες που επέδρασαν στις πολιτικές εξελίξεις της πατρίδας μας και συνεχίζουν να έχουν μια ευρύτερη ιστορική αποδοχή από τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού μας. Όχι τυχαία, άλλωστε, με εξαίρεση την ακροδεξιά, καμιά κοινοβουλευτική πολιτική δύναμη δεν βάζει θέμα κατάργησης του.

Το ουσιαστικό πρόβλημα που τίθεται είναι το ίδιο το περιεχόμενο του πανεπιστημιακού ασύλου. Με άλλα λόγια, η κατοχύρωση της ακαδημαϊκής ελευθερίας, της επιστημονικής έρευνας, της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών. Είναι ικανοποιημένη απʼ αυτό η ακαδημαϊκή κοινότητα; Είναι ικανοποιημένος ο φοιτητικός κόσμος; Και είναι βέβαια αυτονόητο ότι στο περιεχόμενο του ασύλου δεν συμπεριλαμβάνεται η ελεύθερη χρήση βίας με οποιαδήποτε μορφή και αιτιολογία.

Αυτοί που απείλησαν τη σωματική ακεραιότητα του Πρύτανη Κίττα έχουν στραφεί το ίδιο άνετα με πράξεις τυφλής βίας ενάντια ακόμα και σε περίπτερα της γειτονιάς ή στην πολιτιστική κληρονομιά όλων, αυτοπραγματώνοντας έτσι - σε μια πλήρως στρεβλωμένη κοινωνία, όπως είναι η δική μας, με ανάλογα στρεβλό και ακραία παράλογο τρόπο - την ανάγκη για επιβεβαίωση της κοινωνικής σημαντικότητάς τους.

Μπορεί να πιστεύει κανείς ότι η ένταση της αστυνομικής καταστολής θα λύσει προβλήματα τόσο σύνθετα; Ότι η λύση ίσως βρίσκεται σʼ ένα αποστειρωμένο Πανεπιστήμιο; Μάλλον μόνο όσοι αγνοούν ότι τα πανεπιστήμια ήταν ανέκαθεν εργαστήρια αμφισβήτησης και ελευθερίας…

Αυτό κάθε άλλο παρά σημαίνει ότι δεν πρέπει να παίρνονται μέτρα προστασίας από πράξεις βίας. Αυτό είναι όμως υπόθεση της ίδιας της πανεπιστημιακής κοινότητας και ιδιαίτερα του φοιτητικού κινήματος: Θα πρέπει να παίξουν το ρόλο τους.

Η αξίωση της κατάργησης δημοκρατικών κατακτήσεων και θεσμών όπως είναι το πανεπιστημιακό άσυλο ως δήθεν περιττών στην εποχή μας, είναι το ίδιο επικίνδυνη με τη λογική όσων κινούνται στο σκοτεινό φόντο της τυφλής βίας και της καταστροφής.»