
Όλα τα καλά ξεκινούν από την ποιότητα των κόκκων του κακάο, δηλαδή από το δέντρο. Τρεις είναι οι βοτανικές ποικιλίες κακαόδεντρων: η forastero είναι η πιο διαδεδομένη και παραγωγική, αλλά και εκείνη που τους λιγότερο αρωματικούς καρπούς, η criollo που θεωρείται απο πολλούς οτι δίνει τους καρπούς με την καλύτερη γεύση και άρωμα. Η trinitario είναι διασταύρωση των δύο προηγούμενων με σχετικά καλή απόδοση και άρωμα. To 85% της σοκολάτας που παράγεται σήμερα προέρχεται από τα κακαόδεντρα forastero, από όπου το 70% παράγει η Αφρική. Κακή αρχή κάνουμε, αφού η πλειοψηφία των κατασκευαστών χρησιμοποιεί τους λιγότερο ποιοτικούς κόκκους κακάο, που βέβαια είναι και οι πιο φθηνοί. Ο ώριμος και ζουμερός καρπός από το καλό δέντρο, χρειάζεται χρόνο για τη ζύμωση. Οι κόκκοι κακάο χωρίς βιασύνη, όπως συνηθώς γίνεται γιατί ο χρόνος είναι χρήμα, πρέπει να αποξηρανθούν φυσικά στον ήλιο και έπειτα να αποφλοιωθούν. Για να δώσουν όλο τους το άρωμα και να αναδείξουν τις γεύσεις τους πρέπει να καβουρντιστούν. Οι σοκολατοποιοί δημιουργούν χαρμάνια δηλαδή μείγμα από κόκκους διαφορετικής προέλευσης. Στο επόμενο στάδιο αλέθονται οι κόκκοι για να δημιουργηθεί μια υγρή ομοιογενής πάστα κακάο που συμπιέζεται για να βγεί το βούτυρο του κάκαο. Ό,τι μένει απο αυτή τη διαδικασία είναι μια στερεή κακαόμαζα. Στις καλής ποιότητας σοκολάτες το βούτυρο του κακάο προστίθεται στο μίγμα, ενώ στις υπόλοιπες φυτικά έλαια (αγνώστου προελεύσεως) το αντικαθιστούν μαζί με σκόνη κακάο αντί της αρχικής πάστας. Άλλα υλικά όπως ζάχαρη, γάλα, βανίλια αλλά και λεκιθίνη σόγιας, συντηρητικά μπορεί να προστεθούν.
Η ποιότητα αλλά και η ποσότητα των υλικών αυτών επηρεάζει επίσης καθοριστικά την ποιότητα της σοκολάτας. Άλλο να προσθέσεις φυσική βανίλια και άλλο βανιλίνη, άλλο να καλύπτεις τη γεύση με πολύ ζάχαρη και άλλο απλά να τη γλυκάνεις. Φυσικά όλα αυτά φαίνεται ότι η προτεραιότητα δίνεται στη μείωση του κόστους και όχι στην ποιότητα της γεύσης. Για να αποκτήσει η σοκολάτα ωραίο, λείο, στιλπνό και λαμπερό χρώμα, να λιώνει ευχάριστα στο στόμα αλλά και να αναδεικνύεται η γεύσή της, χρονοβόρες διαδικασίες όπως το ραφινάρισμα και το κονσάρισμα είναι απαραίτητες. Έπειτα η σοκολάτα πρέπει να κρυώσει για να περάσει απο την υγρή στη στερεά μορφή και να στερεοποιηθεί το βούτυρο κακάο – οι παραδοσιακοί σοκολατοποιοί ονομάζουν τη διαδικασία tablage (γίνεται σε μαρμάρινη επιφάνεια). Μετά από τόσα χαϊδέματα και περιποιήσεις η σοκολάτα είναι έτοιμη να πάρει το τελικό της σχήμα. Τα αρώματα κάνουν την εμφάνιση τους σταδιακά καθʼ όλη τη διάρκεια της παραγωγής και αυτό κάνει τη διαδικασία σε κάθε στάδιο πολή σημαντική, κρίνοντας το αποτέλεσμα. Ο χρόνος που θα δοθεί σε όλες αυτές τις διαδικασίες, που είναι σημαντικές για τις οργανοληπτικές ιδιότητες που προσφέρει μια σοκολάτα καλής ποιότητας, αλλά φυσικά κοστίζουν όταν γίνονται με μη βιομηχανικό τρόπο, θα δόσουν ωραία γεύση, θα βελτιώσουν την υφή, θα δημιουργήσουν μια ωραία γυαλιστερή σοκολάτα, που όταν θα σπάσετε το πρώτο κομμάτι, ο ήχος θα είναι το γλυκό καμπανάκι για να αρχίσει η απόλαυση.

