
δεν τελειώνει στα 40, ούτε στα 50, ούτε στα 60”
“Όταν πήγα 28 χρόνων, πήρα τη μεγάλη απόφαση και φυσικά ποτέ δεν το μετάνιωσα.
Από τότε παίζω συνεχώς, χωρίς να έχω χάσει ούτε μια χρονιά”
«Τι 30, τι 40, τι 50» ήταν ο τίτλος μιας από τις πιο γνωστές και επιτυχημένες ταινίες της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου κι αναμφίβολα ο τίτλος αυτός θα ταιριάζει απόλυτα στην ποδοσφαιρική αυτοβιογραφία του Νίκου Ρουκουνάκη, του ποδοσφαιριστή της ομάδας των Πηγαϊδακίων που στα 50 του χρόνια όχι μόνο αποτελεί βασικό και αναντικατάστατο στέλεχος του συλλόγου, αλλά το πάθος και η αγωνιστικότητα του βάζουν τα γυαλιά σε πολλούς, αρκετά, νεώτερους παίκτες.
Ο Ρουκουνάκης ανέβηκε τα σκαλιά της εκκλησίας σε πολύ νεαρή ηλικία και το γεγονός πως μπήκε μικρός στα «βάσανα» του έγγαμου βίου είχε σαν αποτέλεσμα να ρίξει το βάρος στις οικογενειακές του υποχρεώσεις και να αφήσει στο περιθώριο την αγάπη του για το ποδόσφαιρο. Χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια μέχρι να πάρει την μεγάλη απόφαση να παίξει ποδόσφαιρο και να κάνει ένα όνειρο χρόνων, πραγματικότητα.
«Τα χρόνια εκείνα ήταν δύσκολα κι έτσι δεν μπορούσα να ασχοληθώ με το ποδόσφαιρο. Όταν πήγα 28 χρόνων, πήρα την μεγάλη απόφαση και φυσικά ποτέ δεν το μετάνιωσα. Από τότε παίζω συνεχώς, χωρίς να έχω χάσει ούτε μια χρονιά», ανέφερε ο ποδοσφαιριστής των Πηγαϊδακίων που αγωνίζεται στα πρωταθλήματα της ΕΠΣΗ για 22 συναπτά έτη!
Αναφερόμενος στην αντιμετώπιση που τυγχάνει από τους αντιπάλους, δήλωσε ευτυχής που άπαντες έχουν να πουν μόνο καλά μετά από κάθε παιχνίδι.
«Παίρνω συγχαρητήρια από όλους τους αντιπάλους και αυτό όπως είναι φυσικό με ικανοποιεί ιδιαίτερα. Μόλις τελειώνουν τα ματς έρχονται οι αντίπαλοι και μου λένε μπράβο που όχι μόνο παίζω ακόμη μπάλα στην ηλικία μου αλλά είμαι κι ο καλύτερος παίκτης του αγώνα σύμφωνα με αυτούς».
Ένας άνθρωπος που διανύει την 5η δεκαετίας της ζωής του παίζοντας ακόμη ποδόσφαιρο, αναμφίβολα είναι ο πλέον κατάλληλος να στείλει το δικό του μήνυμα στους νέους αθλητές που κάνουν τώρα τα πρώτα τους βήματα στα διάφορα σπορ.
«Η ενασχόληση με τον αθλητισμό θα τους προσφέρει υγεία πνευματική και σωματική. Να αγαπήσουν τον αθλητισμό και να βρίσκουν πάντα χρόνο για να αθλούνται, σε ό,τι σπορ κι αν επιλέξουν. Όμως να αθλούνται» επισήμανε ο 50χρονος ποδοσφαιριστής, που παρά τις ποικίλες επαγγελματικές του ασχολίες –είναι ιδιοκτήτης επιχείρησης ενοικιαζόμενων αυτοκινήτων στα Μάταλα και ενός καταστήματος με είδη κυνηγιού και ψαρέματος στις Μοίρες- πάντα ξεκλέβει λίγη ώρα για τις προπονήσεις και τους αγώνες της ομάδας του.
«Όταν αγαπάς κάτι κάνεις θυσίες γιʼ αυτό. Μου αρέσει το ποδόσφαιρο και γιʼ αυτό προσαρμόζω έτσι το πρόγραμμα μου ώστε να προλαβαίνω. Το ποδόσφαιρο και γενικά ο αθλητισμός πρέπει να είναι μέσα στην καθημερινή ζωή όλων, μικρών και μεγάλων. Ο αθλητισμός είναι για όλους ανεξαρτήτως ηλικίας. Άλλωστε η ζωή δεν τελειώνει ούτε στα σαράντα, ούτε στα πενήντα, ούτε στα εξήντα. Να μην σταματούν λοιπόν να αθλούνται όσο χρονών κι αν είναι. Με τον αθλητισμό οι άνθρωποι καταφέρνουν να ξεχνιούνται από τα προβλήματα, το άγχος και την καθημερινότητά τους και παράλληλα βοηθούν όχι μόνο το σώμα, αλλά και το πνεύμα».
Κι επειδή μπήκαμε στον πειρασμό να ρωτήσουμε πότε θα αποφασίσει να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια, ο Νίκος παραδέχτηκε πως θα έρθει κι εκείνη η ώρα, όμως ξεκαθάρισε πως ακόμη και τότε θα συνεχίσει να αθλείται έστω και σε ατομικό επίπεδο είτε πηγαίνοντας στο κυνήγι, την άλλη μεγάλη του αγάπη, είτε στο γυμναστήριο.

