Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με το Πανεπιστήμιο Κρήτης;

«Το 1975 έστειλα μία επιστολή σε όλες τις εφημερίδες της Κρήτης διαμαρτυρόμενος για το μοίρασμα του Πανεπιστημίου, η οποία και δημοσιεύτηκε. Αυτή ήταν η αιτία, φαίνεται, που το 1977 με καλέσανε να συμμετάσχω στην οργάνωση του Πανεπιστημίου. Από κει μπήκαμε στο χορό! Ο αείμνηστος Νίκος Πετρίδης, ήταν ο πρόεδρος του Μαθηματικού που άρχισε το 1977 και εμείς στο Φυσικό αρχίσαμε 2 Νοεμβρίου 1978. Έχω κρατήσει το πρωτοσέλιδο της «Π» στις 4 Νοεμβρίου που αναφέρεται στην έναρξη του τμήματος.

Τα όνειρα ήταν μεγάλα, η προσπάθεια ήταν γενική από όλη την Κρήτη, όχι μόνο από εμάς. Νομίζω ότι το αποτέλεσμα ήταν καλό, αν λάβει κανείς υπόψη ότι το Φυσικό τμήμα θεωρείται το καλύτερο της Ελλάδας και αυτό είναι μεγάλο απόκτημα για την Κρήτη».

Τα οράματα που είχατε, έγιναν πραγματικότητα;

«Νομίζω ότι επετεύχθη αυτό που είχαμε στο μυαλό μας. Εγώ ήμουν ουσιαστικά τα τέσσερα πρώτα χρόνια που είχαμε άμεση ανάμειξη, ήμουν στην Αμερική και ήρθα τότε. Κάποιοι έμειναν εδώ και συνέχισαν την προσπάθεια. Εμείς ήμασταν τυχεροί που ήρθανε οι κατάλληλοι άνθρωποι για να συνεχίσουν, δεν τα κάναμε όλα αυτά εμείς».

Στην Αμερική, όπου ζείτε χρόνια, υπάρχουν τα καλύτερα ΑΕΙ του κόσμου, πώς θα ρίξουμε το βλέμμα μας εκεί;

«Δε θα έλεγα ότι μόνο η Αμερική έχει κορυφαία Πανεπιστήμια, νομίζω και η Ευρώπη. Αλλά αυτό που κάπως κάνουν τα Πανεπιστήμια της Αμερικής να ακούγονται πιο πολύ είναι ότι έχουν καταφέρει να εστιάσουν στα ακαδημαϊκά θέματα, δε χάνουν τον καιρό τους με πολύ χασομέρι και πολλές κουβέντες».

Εννοείτε τη γραφειοκρατία;

«Ναι. Κι εκεί παραπονιόμαστε καμιά φορά ότι η διοίκηση κάνει γραφειοκρατικά πράγματα αλλά είναι αστεία σε σύγκριση με την πραγματική γραφειοκρατία. Εγώ 30 χρόνια τώρα, από αυτή τη δουλειά, ήρθα πάλι και ακούω ότι ο πάρεδρος δεν εγκρίνει αυτό, εκείνο…».

Ποια πιστεύετε ότι είναι η αιτία του κακού στην Ελλάδα;

«Θα ήμουν ανειλικρινής αν δε σας έλεγα ότι το κυριότερο πρόβλημα στην Ελλάδα είναι η ανάμιξη των πολιτικών κομμάτων στην καθημερινή λειτουργία του Πανεπιστημίου. Αν δεν το πω αυτό, κοροϊδεύω τον εαυτό μου».

Είπατε «καθημερινή», τόσο δεμένα είναι τα χέρια των διδασκόντων;

«Βέβαια, άμα σου καταχτυπούν τον τενεκέ συνέχεια στην κεφαλή σου πάνω, το αγνοείς μία, δύο, πέντε… μετά δεν μπορείς να το αγνοήσεις, σε πιάνει πονοκέφαλος… άμα δείτε τι έχει γίνει στα άλλα Πανεπιστήμια της Ελλάδας. Εδώ έχουν καταφέρει κάπως να κρατήσουν τα πράγματα σε κάποιο καλό παρανομαστή αλλά νομίζω ότι ο κίνδυνος είναι συνεχής».

Πιστεύετε, δηλαδή, ότι το Πανεπιστήμιο Κρήτης είναι κοντά στην κοινωνία;

«Το Πανεπιστήμιο Κρήτης γεννήθηκε μέσα από την κοινωνία και για ψύλλου πήδημα ήταν όλοι παρόντες «ίντα θες, ίντα χρειάζεσαι…» Υποστήριξη σε όλα τα επίπεδα, τα πρώτα χρόνια που ξέρω εγώ άμεσα. Αυτό είχε μεγάλη σημασία για τη λειτουργία του ιδρύματος».

Αυτή την στήριξη εξακολουθεί να την έχει;

«Φαντάζομαι ότι αν η ηγεσία του Πανεπιστημίου κτυπήσει καμιά πόρτα στο Ηράκλειο για βοήθεια νομίζω ότι κάποιος θα ανοίξει την πόρτα να τους βάλει μέσα».

Σήμερα είναι και η 19η επέτειος δολοφονίας των Ξανθόπουλου και Πνευματικού.

«Είναι πολύ λυπηρή η επέτειος γιατί τον Πνευματικό δεν τον ήξερα αλλά τον Ξανθόπουλο τον ήξερα πάρα πολύ, ήταν από τους πρώτους καθηγητές, λαμπρός επιστήμων. Είχαμε προσπαθήσει να τον πάρουμε και τα καταφέραμε, εξελίχθηκε πολύ γρήγορα, ήταν πρόεδρος του τμήματος σε πολύ μικρή ηλικία. Ήταν λαμπρός αστέρας και περιμέναμε πολλά πράγματα από αυτόν και χάθηκε άδικα σε μια εποχή που το Πανεπιστήμιο προσπαθούσε να αναπτυχθεί, να συγκροτηθεί, να εστιάσει… ήταν μεγάλο πλήγμα αυτό και η επέτειος είναι πολύ θλιβερή».