«Αρκετές είναι οι φορές που έρχονται άνθρωποι μετά από διασκέδαση, έχουν πιει κάπως παραπάνω και μας πληρώνουν δύο φορές αντί για μία. Όταν τους λέμε ότι έχουν πληρώσει, δεν το θυμούνται κι επιμένουν να πληρώσουν ξανά»
«Ήταν σαν ζωντανός κινηματογράφος μέσα στην πόλη και με δυσκολία μπορούσαμε να πιστέψουμε πως συμβαίνει»
Σχεδόν όσα χρόνια δουλεύει, τόσα χρόνια το πόστο του είναι νύχτα. Ο λόγος για τον Τάσο Αλεξάκη, που είναι υπεύθυνος σε εστιατόριο γρήγορου φαγητού στην 62 Μαρτύρων.
Σύμφωνα με τον Τάσο Αλεξάκη, αρκετοί είναι εκείνοι που κάθονται για φαγητό μετά τα μεσάνυχτα κι ειδικότερα τις Παρασκευές και τα Σάββατα.
“Τα βράδια κι ειδικότερα Παρασκευές και Σάββατα υπάρχει πάρα πολύ κίνηση, στα μαγαζιά που ασχολούνται με το φαγητό” αναφέρει ο Τάσος.
“Οπωσδήποτε υπάρχουν παράξενα που έχουν συμβεί στα καταστήματα, αλλά τα αντιμετωπίζουμε ευχάριστα” λέει ο Τάσος και εξηγεί:
“Αρκετές είναι οι φορές που έρχονται άνθρωποι μετά από διασκέδαση, έχουν πιει κάπως παραπάνω και μας πληρώνουν δύο φορές αντί για μία. Όταν τους λέμε ότι έχουν πληρώσει, δεν το θυμούνται κι επιμένουν να πληρώσουν ξανά”.
Μονάχα έξι ώρες την εβδομάδα μένει κλειστό το παραδοσιακό κατάστημα Λουκουμάδων στην Καλοκαιρινού.
“Κλείνουμε τρεις φορές την εβδομάδα από τις 2.00 ως τις 4.00 τα ξημερώματα, μόνο για δύο ώρες και τις υπόλοιπες ημέρες είμαστε όλο το εικοσιτετράωρο ανοιχτά” διευκρινίζει ο Αλέξανδρος Δεμενεόπουλος, για να προσθέσει:
“Έρχεται πάρα πολύς κόσμος κι απʼ όσο μπορούμε να πούμε από τη δική μας δουλειά, υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν γλυκό ή φαγητό όλο το εικοσιτετράωρο.
Τις καθημερινές βέβαια η κίνηση είναι μειωμένη γενικά αλλά Παρασκευές και Σαββατοκύριακα υπάρχει μια πολύ μεγάλη αύξηση”.
Ο Αλέξανδρος αναφέρει πως αρκετός κόσμος ειδικά το χειμώνα θα κατέβει για να αγοράσει λουκουμάδες ή άλλα γλυκίσματα μετά τα μεσάνυχτα, ενώ πολλοί θα επισκεφθούν το κατάστημα έπειτα από ξενύχτι ή διασκέδαση.
Όπως σε κάθε περίπτωση, έτσι και στο κατάστημα λουκουμάδων της οδού Καλοκαιρινού, υπάρχει μία τουλάχιστον παράξενη ιστορία.
“Υπήρξαν φορές που ενώ εμείς δουλεύαμε μετά τα μεσάνυχτα, είδαμε έξω στο δρόμο καταδίωξη με περιπολικά. Ήταν σαν ζωντανός κινηματογράφος μέσα στην πόλη και με δυσκολία μπορούσαμε να πιστέψουμε πως συμβαίνει” αναφέρει ο Αλέξανδρος.

