
Η Jackie μπορεί να μην είναι από... τζάκι, ξεχωρίζει όμως για την κομψότητα και την εύθραυστη μαύρη ομορφιά της.
Η κοινωνική λειτουργός Μαρίνα Μουρτζή, μας γράφει για τον σκύλο που της έχει κλέψει την καρδιά.
«Δεν μπορώ να την κρατήσω αλλά θα ψάξω να της βρω ένα σπίτι» είπα στον φίλο που μου πρότεινε να πάρω ένα κουτάβι που είχε βρει στο δρόμο. Μια δήλωση που μεταλλάχτηκε σε: «Είναι ο σκύλος μου», την πρώτη φορά που αντίκρισα αυτό το εύθραυστο και γλυκό πλάσμα. Δεν μπορούσα να πιστέψω πως κάποιος θα έπαιρνε ένα αθώο και ανυπεράσπιστο ζώο και θα το άφηνε κάπου για να πεθάνει. Μόλις είχαν ανοίξει τα μάτια της, ολόμαυρη με εξαίρεση ένα άσπρο σημάδι στο στήθος της σαν κόσμημα και μια πονηρή έκφραση στα μάτια, μου ήρθαν στο μυαλό δυο πρόσωπα αυτό της Jackie Kennedy Ωνάση, και ο κινηματογραφικός χαρακτήρας της Jackie Brown, η εικόνα της απόλυτης κομψότητας σε συνδυασμό με την προσπάθεια για επιβίωση σε έναν σκληρό κόσμο.
Αδύνατη με ψηλά πόδια γυαλιστερό τρίχωμα γυριστή ουρά που παραπέμπει σε ράτσα κυνηγόσκυλου, και εδώ τελειώνει η αναφορά μας στην κομψότητα και στις οικογένειες από «τζάκι» γιατί κατά τα άλλα η δική μου Jackie απέχει πολύ από αυτά, λατρεύει να λερώνεται, να κλέβει φαγητό, να βουτάει στα σκουπίδια, να τρώει ό,τι βρίσκει στο δρόμο, φύλλα, ξύλα, χαρτιά, (οι ακαθαρσίες των άλλων ζωών είναι o gourmet μεζές της), χώνει την μουσούδα της παντού, κυρίως από περιέργεια και δεν χάνει ευκαιρία να φωνάζει σε όλους και για όλα, φωνάζει για να βγει βόλτα, φωνάζει στους ανθρώπους για χάδια φωνάζει στα άλλα σκυλιά όταν δεν την παίζουν φωνάζει στα άλλα σκυλιά όταν την παίζουν, φωνάζει ακόμη και στον εαυτό της στον καθρέπτη και γενικά της αρέσει να κάνει αισθητή την παρουσία της. Παρόλο που θέλει να γνωρίζει όλα τα σκυλιά έχει ιδιαίτερη αδυναμία στην Luna, τoν Χάρη, τον Ανέστη, τον Ruskie και την Kika όλοι τους εκκεντρικές «προσωπικότητες» που αποτελούν και την δική της συμμορία. Πέρα όμως από τις αταξίες της και τον ατίθασο χαρακτήρα δεν υπάρχει στιγμή μέσα στην μέρα που δεν καταφέρνει να με εκπλήσσει με την εξυπνάδα της την υπακοή της την αφοσίωση της και την αγάπη που μου δείχνει. Γνωρίζει τα όρια της μέσα στο σπίτι τα όχι και τα μη, και τις συνέπειες που συνεπάγονται όταν επιλεγεί να μην ακολουθεί τις εντολές μου, και τότε πολύ υπάκουα βάζει τον εαυτό της τιμωρία πριν προλάβω να το κάνω εγώ για αυτήν.
Μέσα στο μικρό χρονικό διάστημα των 7 μηνών που μένουμε μαζί αυτός ο μικρός αξιολάτρευτος διαβολάκος με δίδαξε και συνεχίζει να με διδάσκει πολλά και σημαντικά μαθήματα ανθρωπιάς, και τώρα πια δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή μου χωρίς αυτή την γλυκιά αναστάτωση από τις φωνές της και τις αταξίες της που πάντα με κάνουν να γελάω!

