Ο απλός θεατής προσπαθεί να ερμηνεύσει τον πίνακα. Είναι εύληπτα τα μηνύματα που στέλνετε;



«Ναι, το έχω δοκιμάσει. Συνήθως, η εικονογραφία έχει επηρεάσει τον κόσμο και ιδιαίτερα εμάς, έρχεται μπροστά ο συμβολικός χαρακτήρας της εικόνας, τι σημαίνει και τι μνήμες έχουμε. Όταν περάσεις την αφηρημένη έννοια δεν μπορείς να τη δεις εύκολα γιατί δεν τη βλέπεις συμβολικά ενώ τη θυμάσαι. Ένας Γερμανός ζωγράφος έλεγε ότι τα σημάδια που υπάρχουν στο πεζοδρόμιο είναι όμορφα αλλά πρέπει να σταματήσεις να τρέχεις, να ταπεινωθείς για να τα δεις. Όταν παρασύρεσαι από τη μηχανή τη σημερινή δεν μπορείς να τα δεις αυτά τα σημάδια γιατί βλέπεις άλλα κίνητρα. Πιστεύω ότι ο κόσμος με τον τρόπο που ζωγραφίζω, η κίνηση για μένα δεν είναι ένα έντεχνο πράγμα, είναι η χειρονομία του χεριού μου, αυτή την ταχύτητα την καταλαβαίνει, πότε φεύγει, συναντιέται, τρακάρει, εγώ δε θέλω να μπει μέσα να βγάλει μια φιλοσοφία, θέλω να νιώσει μόνο αυτά τα στοιχεία και αν τα κοιτάξει, πού πάνε, γιατί και τι γίνεται, το καταλαβαίνει. Με ενδιαφέρει να μη βγάλει ένα συμπέρασμα λογικό να το αφηγηθεί, αυτός να νιώσει ισορροπημένα, όπως ένιωσα εγώ όταν το τελείωσα. Καμιά φορά λέω ότι ένας μπορεί να δει ένα καμπαναριό και να σκεφτεί το κόκκινο αυγό του Πάσχα, αν το δει ένας Κινέζος αποκλείεται να σκεφτεί αυτό, θα το δει σα φόρμα. Αυτή είναι η αλλαγή της έννοιας όταν δίνεις κάτι σα σημάδι. Έχουμε διαμορφωθεί και διαπαιδαγωγηθεί μέσα από ιστορίες, τη θρησκεία, τον περιβάλλοντα χώρο, το χρώμα μας και στη μνήμη μας έχουμε ορισμένα κριτήρια να βλέπουμε. Αυτά παίρνω εγώ με τη χειρονομία μου, με τα γράμματα, το γραμμένο, τη φόρμα, αλλά πάντα προσπαθώ να δώσω μια φυσική ατμόσφαιρα. Χρησιμοποιώ χρώματα που βγάζω από χώματα της Κρήτης, δίνει την αίσθηση του γήινου, ζεστού, όμορφου, να το θυμάσαι».