
Ο Ανέστης, είναι ένας από τους πιο αστείους και σαματατζήδες σκύλους που κυκλοφορούν στο Ηράκλειο. Ο... τυχερός ιδιοκτήτης του είναι ο Γιάννης Ρουσάκης, ο οποίος όταν τον πρωτοείδε γοητεύτηκε από το αθώο βλέμμα του και τα μεγάλα αυτιά του.
Από τις πρώτες όμως ημέρες της συγκατοίκησής τους, ο αναρχοαυτόνομος Ανέστης, ένα σκυλί ράτσας Μπιγκλ, του έδειξε τον πραγματικό του χαρακτήρα και του έκανε το σπίτι “καλοκαιρινό”.
Ανεξάρτητα όμως από το εκρηκτικό ταπεραμέντο του, ο Ανέστης έχει αποδειχθεί εκτός από επαγγελματίας καταστροφέας και ένας αληθινός φίλος. Ο Γιάννης Ρουσάκης, μας γράφει την ταραχώδη ιστορία του:
“Πριν από 16 μήνες έψαχνα να βρω ένα σκύλο κι ενώ οι περισσότερες επιλογές δεν μου γέμιζαν το μάτι, ένα μεσημέρι σαν “θείο δώρο” εμφανίζεται ένας καλός μου φίλος (ο Αριστείδης δεν θα το ξεχάσω ποτέ αυτό) και μου λέει, “σου βρήκα σκύλο”.
Αντικρύζω λοιπόν ένα κουτάβι με δυο τεράστια αυτιά, με δυο αθώα μάτια, μια αγγελική φυσιογνωμία. Τρελάθηκα, λέω στον εαυτό μου “εδώ είμαστε βρήκα την έκφραση αθωότητας που έψαχνα”.
Οι περισσότεροι από εμάς όταν ακούμε τη λέξη σκύλος, έρχονται στο νου λέξεις όπως συντροφικότητα, πίστη, εργατικότητα, αγάπη. Εγώ απʼ τον Ανέστη έμαθα και μια καινούργια. Ανακαίνιση. Και τι εννοώ. Από τους πρώτους μήνες της συγκατοίκησης κατάλαβα ότι ο αναρχοαυτόνομος χαρακτήρας του Ανέστη δεν μπορούσε να συμβιβαστεί με το παραδοσιακό και συντηρητικό στιλ της οικίας μου. Αρχισε λοιπόν με δική του πρωτοβουλία να το ανακαινίζει· καναπές είναι αυτός; Τον έφαγε κι άφησε μόνο τα σίδερα (του αρέσει η μοντέρνα τέχνη βλέπετε). Χαλιά; Φαγωμένα κι αυτά με ιδιαίτερη ευαισθησία στα κρόσια. Πολυθρόνες; Εκεί να δεις πάρτι. Δώσε μου πολυθρόνα και πάρε μου την ψυχή. Ντουλάπες; Αφού δεν μπόρεσε να τις φάει, έφαγε τα πόμολα. Σου λέει δεν θα μπορώ να τις ανοίξω, οπότε θα πάρω άλλα. Αλλά ο Ανέστης είναι και λάτρης της τεχνολογίας. “Είναι δυνατόν ρε Γιάννη να έχεις τόσο παλιό υπολογιστή;” Πάμε λοιπόν. Εν αρχή το μάους, μετά τρώμε το πληκτρολόγιο και για το τέλος αφού δεν γίνεται να φάμε το σιδερένιο κουτί ανεβαίνουμε στο γραφείο και σπρώχνουμε το κουτί να πέσει να σπάσει (μαθηματικό μυαλό γαρ). Κατόπιν λάτρης μεγάλος του ιταλικού ντυσίματος ο Ανέστης δεν ανεχόταν τον συγκάτοικό του να φοράει παλιομοδίτικα ρούχα κι επειδή είναι κλασσικός άντρας, ως προς την ένδυση επικέντρωσε την προσοχή στα παπούτσια και στα πουκάμισα. Πρώτα φτέρνα, μετά κορδόνια και εντέλει τρώμε τους πάτους. Πουκάμισα αρχίζουμε απʼ τα μανίκια, κουμπιά, ο γιακάς μας την παίζει να τον φάμε, οπότε τον μασάμε και τον καταπίνουμε. Ζώνη; Η ζώνη έχει 9 τρύπηες εμείς κάνουμε 209 τρύπες. Πετσέτες, μπουρνούζια με χρώμα που δεν μας αρέσει, τις σέρνουμε στο σπίτι, στο μπαλκόνι, ακόμη και στις σκάλες, ώσπου να αλλάξουν χρώμα. Κουζίνα; Πιάτα, μαχαιροπήρουνα, ταψιά, όλα μα όλα πρέπει να περάσουν απʼ τη διαδικασία της ανακαίνισης και ανανέωσης.
Ετσι λοιπόν μέσα σε 16 μήνες άλλαξα σπίτι εν γνώση μου μεν, χωρίς όμως να συμμετέχω. Τόσο απλά. Ξέχασα να σας πω βέβαια, ότι ο Ανέστης είναι και ταξιδιάρης και λάτρης των αρχαιολογικών μνημείων της πόλης. Ενετικά τείχη, τάφος του Καζαντζάκη, Κομμένο Μπεντένι, Καινούργια Πόρτα, Προμαχώνας Ιησού. Με τη διαφορά ότι επειδή μάλλον τον πιέζω και θέλει το χώρο του και το χρόνο του, προτιμά αυτά τα ταξίδια να τα κάνει μόνος του...
Εν κατακλείδι όσο διαβάζετε τα παραπάνω θα πείτε ότι σίγουρα ή στο τρελάδικο θα πάω ή στη φυλακή για χρέη. Ισως. Υπάρχει όμως και μια άλλη πλευρά.
Ο Ανέστης τελικά δεν αποδείχθηκε ούτε άγιος, ούτε “μητέρα Τερέζα”. Είναι όμως πραγματικός και αληθινός κι αυτό που βλέπεις, αυτό είναι. Στο κάτω-κάτω δεν μας λένεε “αγάπα κάποιον με τα ελαττώματά του”;
Κι όταν κάποιες δύσκολες ώρες ανέβαινε στο κρεβάτι και με κοιτούσε, ξαπλώνοντας δίπλα μου σα να μου ʽλεγε φίλε εδώ είμαι, εγώ δεν χρειαζόμουν κάτι άλλο. Ασχετα αν την ίδια στιγμή έτρωγε το σεντόνι...
Τα συμπεράσματα δικά σας.
Υ.Γ. Κι αν απορείτε γιατί δεν τον περιέγραψα, τι ράτσα είναι, τι εξωτερικά χαρακτηριστικά έχει, είναι γιατί με τους εξωγήινους ποτέ δεν ξέρεις ποιά είναι η πραγματική τους μορφή”.

