Ο υψηλός ή χαμηλός δείκτης ανταγωνιστικότητας ενός πρωταθλήματος καθορίζεται από το πόσο «χαμηλά» ή «κοντά» είναι οι αποστάσεις μεταξύ των ομάδων που το αποτελούν.

Αν αυτές απέχουν ..παρασάγγας τότε η διοργάνωση χάνει από νωρίς το ενδιαφέρον της. Αν είναι οριακές τότε στην κατάταξη παρατηρείται ..συνωστισμός. Ακόμα και στη δεύτερη όμως περίπτωση η αυξημένη ανταγωνιστικότητα δεν προσδιορίζει το δείκτη ποιότητας. Το αν το θέαμα που παρουσιάζεται στο γήπεδο είναι άξιο λόγου ή όχι.

Το φετινό πρωτάθλημα της Α1 ΕΠΣΗ συγκεντρώνει και τα δύο στοιχεία που χρειάζονται για να τραβήξουν το ενδιαφέρον του φίλαθλου κόσμου.

Ο δείκτης ανταγωνισμού είναι μεγάλος, όχι όμως εις βάρος της ποιότητας του ποδοσφαίρου που παίζεται.

Αρκετές ομάδες θέτουν ως κατʼ αρχήν στόχο την προώθηση στην πρώτη τετράδα, καθώς όπως φαίνεται οι προοπτικές για να μην αναδειχθεί απʼ ευθείας αλλά μέσω των πλέι – οφ ο πρωταθλητής είναι σοβαρές.

Ομάδες που ενισχύθηκαν το προηγούμενο καλοκαίρι, ανεβάζοντας τον πήχη των φιλοδοξιών τους, και συμπαρασύροντας προς τα πάνω τη δυναμική της Α1 που ούτως ή άλλως ενισχύθηκε με τη μείωση των ομάδων από 18 σε 16 εξʼ αιτίας της περυσινής αναδιάρθρωσης.

Το πρώτο μισό της κατάταξης συγκροτείται σχεδόν κατά το σύνολο του από ομάδες που μπορούν βάσιμα να ελπίζουν σε τίτλο ή προώθηση στα πλέι – οφ.

ΑΕΚ και Ασίτες που ισοβαθμούν στην κορυφή έχουν έμψυχο δυναμικό που de facto επιτρέπει τη χάραξη πορείας πρωταθλητισμού. Με έμπειρους παίκτες που έχουν φάει με το ..κουτάλι τα τοπικά γήπεδα αλλά και νεαρότερες καθʼ όλα φερέλπιδες μονάδες θα είναι σίγουρα ανάμεσα σʼ αυτούς που θα διεκδικήσουν την άνοδο στο περιφερειακό.

Ο Αστέρας Μυρτιάς παρουσιάζει και φέτος μια δουλεμένη ομάδα, η οποία από πέρυσι είχε κάνει αισθητή την παρουσία τους όχι μόνο στο πρωτάθλημα αλλά και στο κύπελλο της ΕΠΣΗ.

Οι Μοίρες μπορεί να είναι νεοφώτιστες στην κατηγορία όμως ο χαρακτηρισμός αυτός είναι αδόκιμος για μια ομάδα που για δύο περίπου δεκαετίες είχε συνεχή παρουσία στην κορυφαία τοπική κατηγορία. Στηριζόμενη σε δικά της παιδιά, έχει καταθέσει διαπιστευτήρια συνόλου που θα πρωταγωνιστήσει.

Το Λίντο μπορεί να μην έχει σα στόχο τον πρωταθλητισμό αφού η παρουσία του στο πρωτάθλημα λειτουργεί κυρίως ως σκαλοπάτι προετοιμασίας για τους νεαρούς του παίκτες, όμως το ταλέντο περισσεύει.

Η σταθερότητα είναι το ζητούμενο για το Ζαρό που εντυπωσίασε με τις καλοκαιρινές του μεταγραφές και δεν κρύβει ότι φέτος θέλει να πραγματοποιήσει την καλύτερη πορεία της ιστορίας του, ενώ το πρωτάθλημα είναι η επιδίωξη του ΑΟΤ που επίσης ενέταξε «γερά χαρτιά» στο ρόστερ του πριν μερικούς μήνες και περιμένει να «δέσει» για να χτυπήσει επί ίσοις όροις την πρωτιά. Ακόμα και ο Αλμυρός με το Αθλόπολις που αναμετρήθηκαν πρόσφατα μεταξύ τους έδειξαν ότι διαθέτουν στοιχεία που είναι χρήσιμα σε ομάδες που πρωταγωνιστούν.

Πρόβλεψη για το φετινό πρωταθλητή δε μπορεί να γίνει. Το σίγουρο είναι ότι όποιος κι αν κόψει πρώτος το νήμα δε θα προκύψει ως «μονόφθαλμος» στο «βασίλειο των τυφλών».

Αντώνης Σαριδάκης