Το 1952 συγκροτεί δικό του θίασο, αλλά εμφανίζεται και ως συνθιασάρχης με εκλεκτούς πρωταγωνιστές της εποχής εκείνης. Από το 1953 έως το 1955 συνεργάζεται με την Καίτη Ντιριντάουα - με την οποία αργότερα παντρεύεται και αποκτά την κόρη τους Μαριαλένα, αλλά ο γάμος του έληξε οριστικά το 1975 - και τον Κούλη Στολίγκα. Για τα επόμενα 15 χρόνια, με δικούς του θιάσους, ανεβάζει στο θέατρο πολλές και επιτυχημένες επιθεωρήσεις και κωμωδίες, κάποιες από τις οποίες γνωρίζουν τέτοια επιτυχία που μεταφέρονται και στη μεγάλη οθόνη. «Σάντα Τσικίτα», «Ο κύριος Πτέραρχος», «Της Κακομοίρας», «Ηλίας του 16ου», «Ενας έξυπνος βλάκας», «Παριζιάνα», «Σαμπάνια και πενιές» είναι μερικές από τις παραστάσεις που χαρίζουν απλόχερα το γέλιο και κάνουν τον Κώστα Χατζηχρήστο έναν από τους πιο δημοφιλείς κωμικούς της εποχής.
Το 1960 κάνει δική του επιχείρηση έως το 1966. Το 1961 ανακαλύπτει, όπως έλεγε, μια αποθήκη ιδιοκτησίας του Πανάγιου Τάφου και την κάνει χειμερινό θέατρο, το θέατρο «Χατζηχρήστου» που εγκαινιάστηκε το 1962. Η έξωσή του από το θέατρο αυτό, αλλά και η αλλαγή του ονόματος του από «Χατζηχρήστου» σε «Ορφέα», τον πλήγωσε πάρα πολύ. Θα έπρεπε τουλάχιστον «τιμής ένεκεν» να διατηρηθεί το όνομα, έστω κι αν άλλαξε χέρια.
Μια από τις ιστορικές παραγωγές του ήταν το «Καζινό Ντε Παρί», το 1963, ένα χολιγουντιανό κυριολεκτικά υπερθέαμα, με αυτοκίνητα πάνω στη σκηνή, αεροπλάνα, μπαλέτα, από το οποίο καταστράφηκε. «Εκατόν δεκαοχτώ άτομα κάθε βράδυ να πληρώνονται. Τα 'χε βάλει η Ντιριντάουα κάτω με μολύβι και χαρτί και μου λέει: Κάθε βράδυ φουλ να είσαι, θα χάνεις και τριάντα οχτώ χιλιάρικα» - έλεγε ο Κ.Χατζηχρήστος.
Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε στην ταινία «Ο Πύργος των Ιπποτών», το 1952. Ακολούθησαν: «Οι Τρεις Ντετέκτιβ», το «Τσαρούχι, Πιστόλι, Παπιγιόν», «Τα Κωθώνια του Συντάγματος», «Διακοπές στην Κολοπετινίτσα», «Γερακίνα», «Να Ζήσουν τα Φτωχόπαιδα», «Ο Δήμος από τα Τρίκαλα», «Λαός και Κολωνάκι», «Ο Θύμιος τα 'χει Τετρακόσια» και πολλές άλλες.

