Της Ευαγγελίας Καρεκλάκη

Πολλές φορές τις νύχτες η Ειρήνη Χορευτάκη προσπαθούσε να φανταστεί το πρόσωπο του δολοφόνου του παιδιού της. Να φανταστεί το βλέμμα του, τα χαρακτηριστικά του, τις εκφράσεις του. Τέτοια τερατώδη μορφή όμως δεν περίμενε να αντικρίσει, όπως εξομολογείται στην συνέντευξη που παραχώρησε χθες στην “Π” λίγες ώρες μετά την καταδίκη του ισοβίτη πλέον Ζαχαρία Λαγουδάκη. Δηλώνει απερίφραστα ότι θα τον έκανε κομμάτια αν είχε τη δυνατότητα να βρεθεί μόνη μαζί του και παραδέχεται ότι επιστράτευσε όλες τις δυνάμεις της για να συγκρατηθεί και να μην διακοπεί η δίκη. Πονάει που ο γιος της έφυγε τόσο βίαια και δεν πρόλαβε όπως λέει να τον περιποιηθεί. Φοβάται μήπως ο Λαγουδάκης αποδράσει. Ορκίζεται ότι δεν θα ησυχάσει αν δεν κάτσουν όλοι οι «πουλημένοι στην σαπίλα» στο σκαμνί και δίνει τη δική της αποστομωτική απάντηση σε όλους που την επικρίνουν για την χρήση των ΜΜΕ από μέρους της.

Μετά από τρομερή υπερένταση δύο 24ώρων, το πρόσωπο της κ. Χορευτάκη είναι σαφώς πιο ήρεμο. Η ομόφωνη καταδίκη του δολοφόνου του παιδιού της είναι η πρώτη μεγάλη δικαίωση για την οικογένεια της. Αν και κάποια φοβία την είχε μέχρι την έκδοση της απόφασης, όπως αποκαλύπτει. “Ήταν αναμενόμενη η απόφαση, όχι βέβαια πως δεν είχαμε κάποιο φόβο. Φοβόμασταν μήπως κάτι πήγαινε στραβά, ότι ίσως κάτι είχε “μαγειρευτεί” επειδή ακριβώς υπάρχει το προηγούμενο με την αποφυλάκιση του Λαγουδάκη. Υπήρχε ένα πέπλο προστασίας, ένα πέπλο κάλυψης γύρω από αυτόν. Είχαμε ένα φόβο αν και γνωρίζαμε ότι όλα τα δίκια ήταν με μας. Τρομάξαμε περισσότερο μετά την κατάθεση του ιατροδικαστή. Όμως τα πάντα πήγανε καλά. Η απόφαση είναι δίκαιη. Και εμείς ανακουφιστήκαμε και αισθανθήκαμε δικαιωμένοι και εμείς και για τη μνήμη του παιδιού μας γιατί δεν κατάφεραν να την σπιλώσουν παρά το γεγονός ότι έγινε συστηματική προσπάθεια από την υπεράσπιση”.



“Θα τον έκανα κομμάτια”



Η τραγική μάνα αντίκρισε για πρώτη φορά το δολοφόνο του παιδιού της μέσα στη δικαστική αίθουσα. Της ζητάμε να μοιραστεί μαζί μας τα συναισθήματα της εκείνη την κρίσιμη ώρα. “Γύρισα και τον κοίταξα. Δεν έσκυψε το κεφάλι. Το κεφάλι του ήταν σε ευθεία γραμμή αλλά κοίταζε κάτω. Τα βλέμματα μας δεν συναντήθηκαν. Τον έβλεπα πρώτη φορά. Αυτό ήταν κάτι που με βασάνιζε πάρα πολύ καιρό. Σκεφτόμουν πώς θα ερχόταν αυτή η στιγμή που θα τον έβλεπα. Προσπαθούσα να βρω άμυνες για να αντέξω για να μην ξεσπάσω, να μην καταρρεύσω, να μην του επιτεθώ. Και κρατήθηκα με όλες μου τις δυνάμεις επειδή ήθελα να γίνει η δίκη. Έπρεπε να σεβαστώ το δικαστήριο. Έβαλα πάνω απʼ όλα τη λογική”.

Μας εκμυστηρεύεται ότι νύχτες ολόκληρες και μέρες προσπαθούσε να τον φανταστεί. Να σχηματίσει στο μυαλό της τη μορφή του. Η πραγματικότητα ξεπέρασε ακόμα και την πιο ακραία φαντασία.

“Πολλές νύχτες τον είχα φανταστεί. Ναι, είναι αλήθεια. Ποτέ όμως με τόσο τερατώδη μορφή. Δεν μου έβγαινε αυτή η εγκληματική μορφή”.

Είναι μία μάνα που έχασε το παιδί της εντελώς άδικα και βίαια. Μόνο εκείνη ξέρει πώς κατάφερε να κρατηθεί μέσα στη δικαστική αίθουσα. Γιατί αν είχε τη δυνατότητα να βρεθεί μόνη μαζί του, όλα θα ήταν διαφορετικά. “Θα του έκανα επίθεση. Θα τον έκοβα κομματάκι-κομματάκι. Θα τον έκανα κιμά. Εγώ αυτόν δεν τον φοβάμαι. Στη ζωή μας ανατράπηκαν πολλά πράγματα. Έχασα το Μανόλη μου, χάσαμε την υγειά μας, χάσαμε τη χαρά μας, χάσαμε πολλά πράγματα. Δεν είναι ένα. Γιατί πολλοί είπαν “θάνατος είναι, θα περάσει”. Δεν είναι όλοι οι θάνατοι το ίδιο. Λένε ότι ο χρόνος είναι γιατρός. Βλακείες. Δεν είναι ο χρόνος γιατρός. Ήμουν άνθρωπος που χαιρόμουν με τα απλά, τα απλούστατα. Χαιρόμουν που μαγείρευα ένα φαγητό και άρεσε στα παιδιά μου. Και τώρα άκουσα την απόφαση και δεν αισθάνθηκα τίποτα. Νιώθω ακρωτηριασμένη συναισθηματικά. Στο σπίτι παίζουμε θέατρο όλοι για να στηρίζει ο ένας τον άλλο. Όποιος είναι απʼ έξω λέει ότι είμαστε καλά, δεν είναι όμως έτσι. Αυτό το τέρας μας διέλυσε. Μας κατάστρεψε. Μας μαράζωσε”.

Τη ρωτάμε αν έστω και την τελευταία στιγμή περίμενε ένα συγνώμη από το φονιά του παιδιού της.

“Ούτε περίμενα, ούτε ήθελα. Αν άκουγα συγνώμη θα εξοργιζόμουν. Ζητάς συγνώμη επειδή σκοτώνεις έναν άνθρωπο, ρημάζεις μια οικογένεια; Δεν σηκώνει συγνώμη. Είναι ντροπή και να τολμήσει κάποιος να το πει”.

“Φοβάμαι ότι θʼ αποδράσει”



Στη διάρκεια της συνέντευξης η κ. Χορευτάκη εκφράζει φόβους ότι ο Λαγουδάκης θα αποπειραθεί να αποδράσει και αυτό είναι κάτι που την αναστατώνει. “Φοβάμαι μήπως αποδράσει. Εγώ πιστεύω ότι αυτός είναι ο στόχος του. Την έφεση δεν τη φοβάμαι και τόσο. Φοβάμαι όμως ότι θα επιδιώξει νʼ αποδράσει και σε τελευταία ανάλυση πιστεύω ότι κινδυνεύουν όσοι είναι γύρω του, ακόμα και συγκρατούμενοι του. Δεν έχει να χάσει τίποτα πια. Τι να χάσει; Αυτός μόνο μίσος και κακία έχει μέσα του. Δηλητήριο στάζει”.

“Έχετε ψάξει μέσα σας γιατί σκότωσε το παιδί σας;” τη ρωτάμε. Αυτό το γιατί την έχει βασανίσει πολύ. “Εγώ έχω καταλήξει γιατί το έκανε. Το έκανε γιατί ήθελε να δείξει ότι είναι σπουδαίος. Βγήκε από τη φυλακή αισθανόμενος ότι φοράει παράσημα. Όπου πήγαινε και καθόταν βροντοφώναζε ότι έχει κάνει φυλακή, έχει κάνει φόνο. Καμάρωνε. Ήθελε να κάνει επίδειξη στην παρέα. Και μετά επειδή είναι και παμπόνηρος έπρεπε να βρει και μια δικαιολογία και προσέφυγε στις γνωστές αθλιότητες. Είναι ένας άνθρωπος που είναι γεννημένος εγκληματίας”.

“Θα κάτσουν όλοι στο σκαμνί”, διαμηνύει



Για την Ειρήνη Χορευτάκη και τον σύζυγο της ο δικαστικός αγώνας που έχουν ξεκινήσει, βρίσκεται ακόμα στην αρχή. “Θέλουμε να καθίσουν στο εδώλιο όλοι όσοι έφταιξαν και εγγυήθηκαν να βγει αυτό το τέρας από τη φυλακή. Θα κάτσουν όλοι στο σκαμνί, από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο. Θα τους τρέχουμε και στα Ελληνικά και στα Ευρωπαϊκά δικαστήρια μέχρι να ξεκαθαρίσει η κατάσταση και μέχρι νʼ αλλάξει η νομοθεσία”.

Η τραγική μητέρα δίνει απάντηση και σε όσους έχουν επικρίνει εκείνη και τον σύζυγο της σε σχέση με την παρουσία τους στα ΜΜΕ.

“Τους εύχομαι να μην βρεθούν στη δική μου θέση γιατί εμείς βγαίνουμε στα κανάλια, αυτοί θα βγουν στα κεραμίδια. Έχουμε ακούσει πολλά. Μέχρι ότι έχουμε σκοπό να κατεβούμε βουλευτές, να βγάλουμε λεφτά, ότι μας αρέσει η προβολή. Η εύκολη λύση είναι όταν σου συμβεί κάτι τέτοιο να κάτσεις στο σπίτι σου και να κλαις. Αυτό στην πραγματικότητα βολεύει πολλούς. Θα ήθελα πολύ να καθίσω στο σπίτι μου και να κλάψω μόνη μου. Ήταν να χάσω το παιδί μου; Να το έχανα αλλιώς. Σε ένα τροχαίο, να το έχανα από αρρώστια, να το περιποιηθώ πρώτα. Και όχι μόνο αυτό. Θα ήθελα να έχω τη δυνατότητα το μυαλό μου να το έχω στραμμένο στο παιδί μου που έφυγε. Να το πενθήσω ολόψυχα. Γιατί τώρα με όλα αυτά χάνω την επαφή μαζί του. Κάθομαι και ασχολούμαι με τον κάθε εγκληματία, με τον κάθε “πουλημένο” που είναι βουτηγμένος στην σαπίλα μέσα και χάνω την επαφή μαζί του. Εύχομαι λοιπόν σε όλους αυτούς να μην έρθουν στη δική μου θέση. Με μας κρυφά και μουλωχτά δεν έχει. Όλα θα βγουν στο φως. Όλα θα ακούγονται. Αγωνιζόμαστε πρώτα για το χατίρι του Μανόλη μας και μετά για να σωθούν και άλλα παιδιά. Για να μην πάει άδικα το αίμα του”.