Η στιγμή του αποχαιρετισμού είναι δύσκολη και για τις δύο.

Η Τζένη Λιονάκη κλαίει. Δεν κρύβει τη λαχτάρα της να δει τη μοναχοκόρη της νυφούλα με παιδάκια. Ωστόσο δείχνει πιο ήρεμη. “Πλέον έχω πειστεί ότι είναι καλά και ήρεμη. Και το αποδέχτηκα”.

Όσο η μητέρα της απομακρύνεται, η Ναταλία της κουνάει το χέρι. “Μαμά σε περιμένω, να προσέχεις”, της φωνάζει πίσω από τα κάγκελα της κεντρικής εισόδου.

Μία γερόντισσα την κρατάει από το χέρι. Είναι ώρα πια να ησυχάσει. Πιο χαρούμενη από ποτέ.