Η ιστορία και η παράδοση που έχει ο ΟΦΗ τόσο στο θεσμό του Κυπέλλου όσο και ευρύτερα στον εγχώριο ποδοσφαιρικό χώρο δεν προσφέρεται για πανηγυρισμούς από μια νίκη – πρόκριση απέναντι στα Γιαννιτσά.
Το προχθεσινό όμως αποτέλεσμα ήταν σημαντικό για την Κρητική ομάδα για αρκετούς λόγους που δεν έχουν να κάνουν με το μηδενικό «ειδικό» βάρος του αντιπάλου της. Πρώτα απʼ όλα ήταν το πρώτο επίσημο παιχνίδι, το πρώτο αγωνιστικό τεστ μετά τις παντός είδους εξελίξεις που συντελέστηκαν στην ΠΑΕ και το ποδοσφαιρικό τμήμα το καλοκαίρι που μας πέρασε. Το πρώτο ενενηντάλεπτο που βρήκε τον ΟΦΗ στη Β΄ Εθνική μετά από 33 χρόνια, και σαν τέτοιο αποκτά αυτοτελή αξία. Η ιστορία θα γράψει (ήδη έγραψε) ότι ο ΟΦΗ ξεκίνησε την προσπάθεια της επιστροφής στη Σούπερ Λίγκα, και της γενικότερης ανάκαμψης (ανεξάρτητα αν τώρα δε γνωρίζουμε το τελικό αποτέλεσμα) από το Δημοτικό Γήπεδο Γιαννιτσών. Ο εκτός Κρήτης ποδοσφαιρικός κόσμος κοιτάει με προσοχή και περιέργεια τα πρώτα βήματα της ομάδας περιμένοντας να δει αν θα μπορέσει να σταθεί ξανά στα πόδια της και ο ΟΦΗ στην παρούσα φάση είναι πιο ευαίσθητος από ποτέ στα εξωτερικά «ερεθίσματα» και την κριτική. Γιʼ αυτό το λόγο ήταν σημαντικό το προχθεσινό νικηφόρο ξεκίνημα. Όχι τόσο γιʼ αυτά που κέρδισε με την πρόκριση στην επόμενη φάση του Κυπέλλου όσο γιʼ αυτά που απέφυγε και θα βρισκε μπροστά του σε περίπτωση αρνητικού αποτελέσματος. Και σε «νορμάλ» συνθήκες ένας αγώνας με μια ομάδα του διαμετρήματος της Αναγέννησης περισσότερα μπορεί να σου πάρει παρά να σου δώσει. Ο φόβος από το αγωνιστικό και ψυχολογικό κόστος ενός αποκλεισμού είναι πολύ μεγαλύτερος από τη χαρά που μπορεί να προσφέρει η πρόκριση. Για τον τωρινό ΟΦΗ όμως η νίκη προχθές έμοιαζε με ανάσα. Και ήταν απαραίτητη για να μπορέσει να εξασφαλίσει ηρεμία και να φέρει τα πρώτα χαμόγελα ενόψει των μελλοντικών και πιο δύσκολων υποχρεώσεων του. Επιπλέον του επιτρέπει να αντιμετωπίσει στον επόμενο γύρο του θεσμού τον ΠΑΟΚ φέρνοντας τον αντιμέτωπο με μια πρόκληση που δεν έχει να κάνει τόσο με το πέρασμα στον επόμενο γύρο καθώς ούτως ή άλλως η απόσταση που χωρίζει τις δύο ομάδες είναι πάρα πολύ μεγάλη αλλά με την επαφή με τον τόσο γνώριμο και οικείο γιʼ αυτόν «κόσμο» των μεγάλων.
Αντώνης Σαριδάκης

