Αξιότιμε συμμαθητή του 12ου Δημοτικού Σχολείου Πόρου,
Συμμαθητής μας έξι χρόνια μαζί, μάθαμε τα πρώτα μας γράμματα. Είμαστε υπερήφανοι για σένα, Χρήστο Λεοντή. Ολοι η Ελλάδα σε τιμά, η πόλη μας και η Κρήτη.
Δεν πρέπει να σε τιμήσουμε και μείς; Ενα βραβείο για σένα από μας θα ζωντανέψει το παιδί που κουβαλάς μέσα σου. Το παιδί με το γρατζουνισμένο γόνατο, το κουρεμένο κεφάλι και την αμάλαγη ψυχή. Αυτό το παιδί σε σένα και σε μας, μας έδινε ανάσες να συνεχίσουμε το ταξίδι της ζωής.
Μαζί σου να χαϊδολογήσουμε με τα μάτια της ψυχής το χθες.
Να νιώσουμε ξανά τα χτυποκάρδια της πρώτης σχολικής μέρας.
Να μυρίσουμε τον ιδρώτα των ξαναμμένων απʼ το παιχνίδι των συμμαθητών μας.
Να συναντήσουμε το πλατύ χαμόγελο και το δάκρυ που χαράκωνε κυλώντας τα προσωπάκια μας.
Νʼ ανταμώσουμε το δάσκαλό μας, το θρανίο μας, τη ζωγραφιά μας, το βιβλίο και το τετράδιό μας.
Ησουν παιδί με καλή καρδιά. Παιδί δασκάλου περίσσα φροντισμένο.
Είχες μια νοικοκυρά μάνα με καλή καρδιά. Το σπίτι σας ήταν ένας παράδεισος και εσείς τα τρία παιδιά, τα ωραιότερα λουλούδια του κήπου.
Πώς να μην αγαπάς τη μουσική σου, το βιολί σου, πώς να μην βγατίζει το ταλέντο σου.
Λίγα ήταν τα παιδιά που είχαν κάποια σειρά. Χρόνια δύσκολα, πέτρινα. Ταλέντα πολλά χαθήκαν. Τέλος έμεινε μόνο η επιβίωση και η ελπίδα μιας καλύτερης ζωής. Γίναμε καλοί νοικοκυραίοι. Εχουμε παιδιά κι εγγόνια. Αυτά να κάνουν τα θέλω και τα πιστεύω τους. Η ζωή τώρα έχει πολλές ευκαιρίες αρκεί να θέλουν να προκόψουν. Εσύ Χρήστο μας είσαι ένα καλό παράδειγμα για τα παιδιά και τα εγγόνια μας και για το καμάρι των παιδικών μας ονείρων. Σʼ ευχαριστούμε γιʼ αυτό που είσαι.
Να έχεις υγεία και πολλά, πολλά χρόνια δημιουργίας.
Μια συμμαθήτριά σου του 12ου
Δημοτικού Σχολείου Πόρου
Ελένη Ανδρουλάκη - Γιακάκογλου

