Τρία χρόνια και πέντε μήνες έχουν περάσει από εκείνη την ημέρα που άλλαξε δραματικά τη ζωή τη δική τους και των οικογενειών τους. Οι εργάτες που τραυματίστηκαν παλεύουν καθημερινά να ανακτήσουν τη χαμένη τους αυτοπεποίθηση, να επανενταχθούν στην κοινωνία όπως ήταν η ζωή τους πριν από το ατύχημα. Για περισσότερο από ενάμιση χρόνο πέρασαν περίοδο απομόνωσης μέσα στα σπίτια τους. Ντρέπονταν να κυκλοφορήσουν, να βγουν να πιουν ένα καφέ, να πάνε σε μία εκδήλωση, ακόμα και να κοιταχτούν στον καθρέφτη.

Όπως αναφέρεται στο κατηγορητήριο, ο Πρόδρομος Κοζανίδης, πατέρας δύο παιδιών, υπέστη εκτεταμένα εγκαύματα προσώπου και σώματος, μερικού και ολικού πάχους, συνολικής έκτασης 45%.

Ο Μιχάλης Μακράκης, πατέρας τριών παιδιών-οι δύο είναι φοιτητές- υπέστη εγκαύματα προσώπου και σώματος συνολικής έκτασης 37%. Ο Μανόλης Κατσέλης υπέστη εγκαύματα προσώπου και σώματος συνολικής έκτασης 27%. Το άτυχο παλικάρι είχε αρραβωνιαστεί και σκόπευε να παντρευτεί. Το ατύχημα όμως άλλαξε τη ζωή του δραματικά. Ο τέταρτος και κατηγορούμενος Ηλίας Βερυκοκίδης υπέστη εγκαύματα 2ου και 3ου βαθμού προσώπου, αντιβραχίων, χειρών, κορμού και κάτω άκρων, συνολικής έκτασης 20-29%.

Εγκαύματα στα χέρια, στο λαιμό, στον αυχένα, στο πρόσωπο, στο τριχωτό της κεφαλής. Έχουν απολέσει μέρος της όρασης τους, ενώ τα χέρια τους αγκυλώνουν. Βρέθηκαν στην εντατική έως και μήνες. Οι γιατροί τους είχαν ξεγραμμένους. Έχουν υποβληθεί μέχρι σήμερα σε αλλεπάλληλες επεμβάσεις και ακόμα ο δρόμος είναι μακρύς.

Το αστικό κομμάτι της υποθέσεως συζητήθηκε πριν από μερικούς μήνες, ωστόσο δεν έχει εκδοθεί ακόμα απόφαση.



Η φοβερή μέρα



Όπως περιγράφεται στο κατηγορητήριο, στις 21 Μαρτίου 2006, γύρω στις 2.30 το μεσημέρι, γινόταν άτμιση του εκχυλιστήρα Νο 3. Στο χώρο βρισκόταν ο κατηγορούμενος πρακτικός μηχανικός και ο εργαζόμενος Μιχάλης Μακράκης, ανειδίκευτος εργάτης. Οι άλλοι δύο ανειδίκευτοι εργάτες, Κοζανίδης και Κατσελής, βρίσκονταν στην είσοδο.

Ο Βερυκοκίδης αισθάνθηκε έντονη οσμή κανονικού εξανίου και συνειδητοποίησε ότι υπήρχε διαρροή. Ανέβηκε τρέχοντας τη μεταλλική σκάλα, φτάνοντας στο τρίτο επίπεδο, ενώ συγχρόνως προειδοποίησε τους άλλους να απομακρυνθούν.

Από την κορυφή του εκχυλιστήρα Νο 10 είδε να εκλύονται ατμοί και έσπευσε να κλείσει το καπάκι, βιδώνοντας βιαστικά, όχι τελείως σφικτά, δύο από τους έξι κοχλίες.

Λόγω της έντονης οσμής από τις αναθυμιάσεις, κατέβηκε στο ισόγειο, βγήκε στον προαύλιο χώρο να πάρει αέρα και επιστρέφοντας κατευθύνθηκε προς τον κεντρικό ηλεκτρικό πίνακα του εκχυλιστηρίου, προκειμένου να απενεργοποιήσει κατά την κρίση του τη λειτουργία ηλεκτροκίνητων μηχανημάτων του χώρου, πατώντας αντίστοιχα το μπουτόν του ηλεκτρικού πίνακα.

Την στιγμή αυτή, πιθανότατα λόγω πρόκλησης σπινθήρα έγινε ανάφλεξη-έκρηξη που μεταδόθηκε ακαριαία στο χώρο με αποτέλεσμα να υποστεί σοβαρά εγκαύματα τόσο αυτός όσο και οι άλλοι τρεις που βρίσκονταν κοντά στην είσοδο. Ο Βερυκοκίδης βγήκε έξω, έβγαλε τη φόρμα εργασίας του και εισήλθε ξανά στο χώρο του εκχυλιστηρίου, προσπαθώντας με τη μάνικα της πυροσβεστικής φωλιάς να περιορίσει την έκταση της φωτιάς. Αποσυνδέθηκε όμως το ακροφύσιο της μάνικας και εγκατέλειψε την προσπάθεια.