Φιλότιμο

Ηταν μια από τις μοναδικές φράσεις, από αυτές που μένουν για πάντα στον χρόνο. “Η νίκη έχει χίλιους πατέρες, αλλά η ήττα είναι ορφανή”, είχε πει ο Ουίνστον Τσόρτσιλ και τα παραδείγματα στον αθλητισμό και δη στο ποδόσφαιρο είναι (σχεδόν) καθημερινά. Στη νίκη όλοι είναι θεοί. Από τον προπονητή που έστησε μαεστρικά την ομάδα του στο γήπεδο, μέχρι τους χαλκέντερους ποδοσφαιριστές που... μασούσαν σίδερα και έφτυναν φωτιές.

Στην ήττα; Οι προπονητές με πρσωπικότητα ξέρουν να παίρνουν επάνω τους την ευθύνη, αλλά η πλειοψηφία ψάχνει δικαιολογίες στους παίκτες που δεν ήξεραν να αφομοιώσουν τις οδηγίες, στον κακό διαιτητή (ή βοηθό, διαλέγετε και παίρνετε), στο στραβό το κλήμα και πάει λέγοντας. Οι ποδοσφαιριστές, από την άλλη, αρέσκονται και αυτοί σε τέτοιες δικαιολογίες, “καρφώνουν” έμμεσα ή άμεσα τον προπονητή τους και σχεδόν ποτέ δεν φταίνε οι ίδιοι (είπαμε, υπάρχουν πολλές εξαιρέσεις, οι οποίες όμως εντέλει επιβεβαιώνουν τον κανόνα). Η φράση “εγώ φταίω” σπάνια βγαίνει από τα χείλη των ανθρώπων του ομαδικού αθλητισμού και μια λαμπρή εξαίρεση μας ήρθε χθες από τους ποδοσφαιριστές της Ανόρθωσης. Περίπου ένα χρόνο μετά την ιστορική παρουσία στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ με οδηγό τον Τιμούρ Κετσπάγια, η Κυρία του κυπριακού ποδοσφαίρου γνώρισε ταπεινωτικό αποκλεισμό από... κάποια Πέτροβατς εκ Μαυροβουνίοιυ στον δεύτερο προκριματικό γύρο του Europa League. 

Οι ποδοσφαιριστές έσπευσαν και έβγαλαν ανακοίνωση αναλαμβάνοντας τις ευθύνες τους. Ευτυχώς υπάρχει και φιλότιμο...

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΛΟΘΑΝΟΣ

ΕΞΕΔΡΑ